kaatje groet 's morgens de dingen...

Maandag begin ik er weer aan.
Enkele uurtjes per week wat licht administratief werk.
Heerlijk om vanaf volgende week weer bij mijn collega's te zijn, want ik heb ze heel hard gemist!

Er gebeurt hier momenteel niet zo heel veel, dus er valt ook niet zo veel te schrijven.

Of toch, dat ik na ons uitstapje van gisteren naar Terneuzen en Breskens in elkaar gestort ben als een puddinkje. Maar dat viel eigenlijk een beetje binnen de verwachtingen, dus dat komt wel weer goed.



En dan waren er ook nog de verse garnalen op een terrasje, en een heel klein beetje goed weer.

Mijn mannetje is er een van weinig woorden.
Dat is nog eens een understatement…
Hij weet zijn dag soms terug te brengen tot één zin. Of tot enkele woorden. Maar voor mij geeft dat niet, want ik kan het hele verhaal nalezen in zijn ogen.

We zijn bevoorrecht, hij en ik. Want iedereen zoekt.
Maar sommigen vinden nooit diegene die er al de hele tijd was. Wij hebben elkaar wel gevonden. Zo maar. Niemand die weet waarom, of voor hoe lang.

Dus doe ik het enige wat je kan doen met een geschenk: ik koester hem. Want hij is mijn allerliefste…

Ik begin het gehandicapt-zijn gewoon te worden.
Dus ik kijk allang niet meer op als ik iemand zonder benen in een rolstoel zie zitten, of iemand in een corset zie, of iemand anders met een stel krukken door de straat zie waggelen.

Ik betrap er mij zelfs op dat ik soms ga staren naar iemand die gewoon loopt, terwijl ik mij ondertussen sta af te vragen wat die zou hebben? *grin*

Voor mij is slapen soms net zo vermoeiend als een hele dag gaan werken. Mijn nachten worden vaak gevuld met wakker liggen, soms aangevuld met wandelingetjes maken, en dan zijn er ook nog –eens ik eindelijk slaap- de onderbrekingen. Ik word per nacht een aantal keer wakker. Gewoon, zo maar, van de pijn.

Ik weet wel dat het bij mijn aandoeningen hoort, maar wanneer ik ’s morgens weer eens gebroken wakker word, dan vraag ik mij toch echt soms af waarom ik eigenlijk de avond daarvoor naar bed ben gegaan.

Pffffftt…

Hoe het gaat?

Zoals ik vanmorgen al in een MSN-gesprek zei: ik zit weer met een ontsteking. Maar ik begin de routine al een beetje te kennen. *zucht*

Al een paar dagen veel pijn dus. Heel veel pijn. Veel te veel pijn...

Schanulleke wil graag zestien zijn.
Dat is dus nog ruim anderhalf jaar te gaan.
Ha! Zestien.
Ze weet niet waarom. Of toch. “Omdat je dan meer vrijheden hebt”, zegt ze slim.

Ik zeg haar dat ze daar niet zo moet naar verlangen, dat ze vlugger zestien zal zijn dan ze denkt. Maar ik kan haar niet overtuigen, ze gelooft mij niet. Anderhalf jaar, dat is nog een eeuwigheid als je zelf nog maar veertien jaar in dit leven staat.

Hoe was ik zelf? Om eerlijk te zijn, ik wilde ook vlug zestien zijn. Omdat ik dan langer mocht opblijven: elf uur in plaats van tien. Omdat ik dan de oudejaarsnacht eindelijk eens helemaal ging kunnen meemaken. Omdat ik dan films ging kunnen bekijken van het soort “Kinderen niet toegelaten”. Omdat ik dan –tenminste, dat dacht ik toch- verkering kon hebben met een jongen.

Zestien jaar. Dan werd je eindelijk bijna als grote mens beschouwd. Op je achttiende werd je dat zelfs helemaal, want dan mocht je met een auto leren rijden. Maar echt meerderjarig werd je in die tijd pas op je eenentwintigste. Ik haalde mijn rijbewijs toen ik 22 was. Onlangs liet ik het fier aan mijn dochter zien. Ze heeft er hartelijk om moeten lachen.

Ik wilde graag 21 worden. Of neen, 22. Want dan was ik –ook na een jaartje zittenblijven- definitief van het studeren af. Geld verdienen. Op mezelf wonen. Dertig worden, want zolang je leeftijd met een 2 begint, word je nog als een snotneus beschouwd. Grijs haar krijgen. Niet te veel, maar toch genoeg om er wijs uit te zien.

Avondje Gentse Feesten? Vroeger kon ik er goed tegen, nu voel ik het na twee dagen nog. Terwijl ik vandaag mijn pijnlijke lijf in de zetel liet rusten, stak er in mij opeens een hevig verlangen op. Ik wilde dolgraag weer jong zijn…

We hadden kaarten en mijn toestand liet het toe, dus gingen we op weg naar een voorstelling van ‘DE POPKONING’.

Daar aangekomen, probeerde ik mij galant op mijn stoel te laten neerploffen. (Wie mij ‘In Real Life’ kent, weet dat dat niet echt meevalt. *Kuch*).

Maar daar was Zuster Vaseline reeds. En Nico’tje, en al de anderen...

Ik heb gelachen, op sommige momenten gegierd, maar ook gemonkeld en gejoeld… Kortom: genoten.

Ik geloof niet dat ik vandaag die grijns nog van mijn gezicht krijg. Je kent dat soort grijnzen wel: die waarvan de mensen meteen gaan denken dat je net seks hebt gehad.

De volgende dagen moet ik even bekomen van mijn uitstapje, maar dat heb ik er deze keer graag voor over...

Met een schaaltje Dorito’s en een reusachtige beker Cola Light liepen we de bioscoopzaal binnen. Het was er niet druk. We liepen ongeveer naar het midden van de zaal en nestelden ons in het midden van een lege rij stoelen.

Een vrouw, die in de rij achter ons zat, keek op uit haar programmablaadje. Haar bril stond op het puntje van haar neus, waardoor ze ons over de rand van haar montuur met een strenge blik aankeek.

“Het is niet waar hé”, zei ze tegen haar partner, “weeral dat gekraak”.
We waren op zijn zachtst gezegd nogal overrompeld door haar opmerking en stonden even met onze mond vol tanden…

Schanulleke en haar vriend hadden ondertussen plaatsgenomen op de achterste rij, maar wij voelden ons minstens zoveel puber als de twee pubers waarmee we naar de bioscoop gekomen waren. Stiekem had ik er spijt van dat we toch niet naast hen hadden plaats genomen, of een paar rijen vóór de dame met de strenge blik.

Het schaaltje Dorito’s zette ik tussen ons in. Het eerste kwartier durfden we er geen van beiden een hap van te nemen, de opmerking had onze eetlust bedorven. Maar na een tijdje begonnen we schoorvoetend toch te eten. Ter geruststelling van het koppel achter ons, probeerden we zachtjes te kauwen, of de dorito’s zelfs te laten smelten in onze mond.

Tijdens de film bleef het achter ons gelukkig stil, en gaandeweg gingen we steeds harder knabbelen. Vooral nadat we enkele zakjes van andere bezoekers hadden horen kraken. Naar het einde van de film toe, waren we de opmerking van de vrouw zelfs vergeten. Tót we opstonden en zagen dat er een paar stukjes van onze Dorito’s op de grond gevallen waren.

Mijn mannetje raapte ze op nog voor de dame in kwestie iets kon zeggen. Maar ook omdat we ons toch op één manier wilden onderscheiden van de twee pubers die ons vergezelden…

Terwijl u dit leest, zijn we –eindelijk- begonnen aan onze “Grote Vakantie”.

De weermannen voorspellen een tropische nabije toekomst, en aangezien wij thuisblijven in onze tuin, heb ik een rosé-wijntje in de ijskast gezet. Op de terrastafel komen er een paar knabbeldingen, en in de ijsemmer ga ik ijsblokjes laten kraken.

Een half uur geleden werd ik wakkergekust door mijn mannetje, die zich nu op ons grasperk staat uit te rekken als een krolse kater. Mijn ochtend begint met de strafste koffie van Senseo en het lezen van de krant. In mijn versleten bermuda en een oud T-shirt groet ik ’s morgens de dingen.

“Wat eten we vandaag?” zal mijn mannetje straks als naar gewoonte vragen. En mijn antwoord zal zoals gewoonlijk zijn: “WAAR eten we vandaag?”.

Jaja, 15 jaar getrouwd, dan heb je zo van die rituelen.

Het kan goed zijn dat we ’s avonds, zo rond een uur of vijf, vanuit Gent naar Ik-weet-nog-niet-waar gaan rijden. Een korte wandeling maken, ergens een aperitiefje met borrelnootjes, en dan op zoek naar een restaurant met een vriendelijke bediening en een feestelijk menu.

Of we maken een avondwandeling, arm in arm als een jong koppel, en we praten over de dingen die tijdens de rest van het jaar nauwelijks aan bod komen. En mijmeren over ons Schanulleke en haar eerste vriendje.

Ik weet nu al, dat ik méér nog dan anders “ik zie je graag” zal zeggen, en dat mijn mannetje mij zal aankijken en met een veelzeggende blik zal antwoorden “ik zie je ook graag”.

Vakantie, ik wil ze laten doordringen tot in het bot.
Een spannend boek lezen, schrijven in de tuin, en zomaar midden op de dag gaan spelen in de slaapkamer, mosseltjes gaan kopen op de markt en ’s avonds in de tuin Rummikub spelen terwijl de muggen onze benen plagen.

En nu vlug naar buiten waar de vogeltjes fluiten. Zoen!

't Is dat Skynet er ons van verwittigde dat er onderhoudswerken gingen gebeuren...
Anders was er mij echt niéts opgevallen! *kuch*

Aan allen die hier op bezoek komen en enkele vreemde dingen menen op te merken zoals -ik zeg maar entwat- een archief dat plots in het frans wordt aangekondigd zeg ik: vreest niet. Vroeg of laat komt dat hier àllemaal terug in orde.

Echt hoor! Je zal wel zien...

“Gene paniek, gene paniek!” zeg ik tegen mijn spiegelbeeld.
Het is een troost te weten dat ik niet de enige ben die ’s morgens schrikt van haar kapsel en van haar gekreukt gezicht. Bijna één op de twee Belgen schijnt slecht te slapen. Dat betekent dus dat er in 50% van de badkamers elke morgen een ontzette kreet geslaakt wordt.

Van kleine kinderen die mij uit mijn slaap houden heb ik gelukkig geen last meer. En mijn mannetje is maar een occasioneel snurker. Erger is de pijn die mij wakker houdt, en als die het dan al eens toelaat om te slapen, dan zijn het de horden bloeddorstige muggen die mij wakker houden.

Elk uur van de voorbije nacht heb ik een aanval van die verwerpelijke creaturen afgeweerd, soms met ware filmsterallures (hoewel ik met mijn slaapkleedje niet meteen een rol zou krijgen in ‘Tomb Raider’).

Vanmorgen ben ik wakker geworden in een waar bloedbad. Overal hangen er lijken aan de muur. De weekendkrant, een uitstekend muggenwapen gebleken, ziet er ineens heel waardevol uit met al die bloedsporen en geplette pootjes.

Helaas kom ik zelf ook niet geheel ongeschonden uit de strijd. De wallen onder mijn ogen zijn groter dan de muggenbeten op mijn armen…

Skynet is maar een raar iets, en het heeft vele kuren.
Je kan zelfs met zekerheid stellen dat geduld, wanneer je met Skynet blogt, een hele schone zaak is.

Mijn lieve Skynetje was de hele dag ernstig ziek, maar nu doet hij het gewoon weer! (Voorlopig bedoel ik...)

Is mijn dag toch nog goed afgelopen…

Tot mijn eigenste verbazing besta ik al één jaar.
Nu ja… niet ikzelf, maar dit blogje.
Vorig jaar was het een paar dagen zó heet, dat de mussen van het dak vielen…
Nù valt er niets van het dak. Of toch, veel regen.

Één jaar Kaat on-line…
Geen familie te zien. Enkelen lezen het hier wel, maar reageren doen ze niet.

Enkele van mijn vrienden en lezers gelukkig wel. Bedankt daarvoor! Zonder jullie zou het hier niet half zo gezellig zijn.

Als cadeautje voor mijzelf ga ik vandaag een flesje schuimwijn openen. Santé!!

Veel vaker dan mij lief is, gebeuren er rond mij dingen die mij volledig in de war brengen. En telkens weer, als ik net begin te denken dat de zon weer een beetje gaat schijnen, zijn de donkere wolken er weer. Misschien is het wel omdat de put erachter zo diep is. Het is elke keer weer een hele klim om de zon weer een beetje te zien schijnen.

De voorbije dagen kwamen de bewolking en de regenbuien in alle hevigheid op mij af. En ik ben het echt zat, ik wil het niet meer. Maar hoewel ik mij elke keer weer door mensen of gebeurtenissen laat raken, ga ik telkens opnieuw aan het klimmen. Tot ik weer ver boven de put sta…

Ik had besloten dat het beter met me ging.
Maar blijkbaar ben ik zelf niet gemachtigd om dergelijke beslissingen te nemen…

Er zit iets geruststellend in de regen.
Ze valt schijnbaar met een ijzeren regelmaat naar beneden, soms over en weer gezwiept door een ferme windstoot. Ik kan niet zeggen waarom het voor mij zo geruststellend is, maar ik heb dat al altijd gevonden.

Veel van mijn herinneringen zijn voor mij erg verwarrend.
Steeds als het zo hard regent moet ik aan bepaalde stenen denken die op de ene of de andere manier een heel speciale plaats ingenomen hebben tussen al mijn andere herinneringen.

Ik word melancholisch en treurig van al dat hemelwater.
En wie mij wat kent, zal het niet moeilijk vinden om zich daar iets bij voor te stellen. Maar wat er nu juist zo geruststellend en vertrouwd aan is, kan ik zelf niet zo goed begrijpen…

Vanmiddag met het mannetje gezellig boodschappen gedaan, daarna naar een spannende finale op Wimbledon gekeken, en nu lig ik plat in de zetel met een pijn die niet te beschrijven is…

Ik ben gebroken…

Middenin de vlakte van juli
kwam ik je tegen. Ik woon hier, zei je.
Ik keek naar de bloemen. Ja, dat zie ik,
zei ik, en waar leerde je de kunst
om niet lang te duren? Ook hier, zei je.

Je was lenig; en je woorden waren zo
doorschijnend, ik kon je er helemaal door zien.
En daar lag ik al in het gras
en wat hield ik in mijn hand?
Een oortje, waarin ik het lange woord
‘lieveling’ uitgoot, zonder morsen.

Uit: ‘Gedichten’ van Herman De Coninck.