kaatje groet 's morgens de dingen...

Eigenlijk is het raar, maar gezondheid is iets wat niet of nauwelijks opvalt.

Het is niet zo dat je ’s avonds denkt: Sjonge, wat zijn we vandaag weer gezond geweest. Hooguit wordt er al eens gedacht: goed gewerkt, fijn gesport, even gezellig bij de vrienden langsgeweest.

Blijkbaar valt gezondheid pas op eens ze verloren is. En dat is jammer. En verwaand vooral...

Die stoomdouche… die stoomdouche mensen… die stoomdouche… heaven on earth!

*Kreun*

Een eeuwigheid heb ik er deze morgen weer onder gestaan.

Heerlijk...

Op een bepaald ogenblik vond ik dat ik genoeg in rimpeltjes was getrokken en kwam ik er vanonder.

En schoon dat ik was!

Ik ben trots op mezelf, maar nog meer op mijn mannetje.
Vorige week zaterdag hebben wij namelijk met ons tweetjes een stoomdouche in elkaar gestoken. De eerlijkheid gebiedt mij te vermelden dat mijn mannetje hierbij 99,9% van het werk op zich nam en ik af en toe iets vast diende te houden.

Schanulleke had het al de hele week voelen aankomen en hield zich de hele dag gedeisd op haar kamer. Ze had wellicht schrik dat het gezamenlijke doe-het-zelven van de oudjes tot oorlog in het huis zou kunnen leiden.

Maar niks was minder waar!
Als een heus tweemansteam stonden we ’s morgens vroeg op. De reusachtige doos werd geopend, en de richtlijnen om alles in elkaar te schroeven en te duwen stonden in 7 talen op 13 grote stencils. Gelukkig ook in het Nederlands, want ons Duits lijkt een beetje op dat van de Pfaffs: “Schatzen, geben sie mahl einen toernavies bitte” - “Aber die vijze moes in einer ander gatsen” – “Wo ist mijn glas bier gebleben?” – “Bleib stilstaan, stoemeke, oder das wiebelt hier am diesen kant”…

Bleek dat de stoomcabine wel heel erg groot was, maar gelukkig had het mannetje alles heel nauwkeurig uitgemeten. Tegen de middag geraakten we even in een dipje, maar de zelfgebakken frietjes met frikandellen hielpen ons om onze spirit hoog te houden.

Maar toen kwamen de moeilijkste momenten, want mijn mannetje moest het dak op de cabine krijgen. Hij stond daar met zijn armpjes dat ding naar boven te duwen en werd een beetje paars omdat ik eerst rustig een paar foto’s stond te maken.

Toen het bouwsel af was kwam Schanulleke terug op de proppen. Om te zien of we nog een koppel waren en om samen met mij de foto’s te bekijken.

Zondagmorgen was het in het rijtje staan om onder de douche te kunnen. Maar vanaf nu staan wij in onze eigen tropische regenbui op onze badkamer…

Ik zou u kunnen vertellen over de pijn die mij de strot uitkomt. Of over de vermoeidheid die mij weer in haar greep houdt. Maar daar heb ik geen zin in. Hebben jullie dat weertje van de voorbije week gezien zeg? Menselief, wat een zaligheid.

Dus ging ik met mijn speciale zitkussen, een drankje en een goed boek de tuin in, de zon op mijn lijfje laten schijnen. Ik nam de irritante pijn en de oogjes op stokjes onder mijn arm en ging er elke dag mee buiten zitten. De gebroeders pijnstiller en co gingen ook mee, want zonder hen is er geen feestje.

Als ik mijn logje zo herlees, lijkt het wel alsof ik verslaafd ben aan die dingen. Is niet zo hoor, maar om nog heel lang van dat herfstzonnetje te kunnen genieten moet het een beetje uit te houden zijn hé.

Scheur je met een mooie snelheid naar de computerles, ga je via een smal straatje, tussen twee grachtjes, niet alleen tussen twee grachtjes, maar zo de mistbanken in!

Gelukkig werden die in de loop van de voormiddag vervangen door een stralend herfstzonnetje.

Het leven kabbelt verder, en ik dein er weer in mee.
Er liggen een paar onderwerpen te wachten voor een mogelijk stukje, maar u begrijpt dat ik liever nog een beetje van het mooie najaarsweer wil gaan genieten.

Tot later!

Ik moest vanmiddag even bij mijn huisarts zijn voor wat voorschriften. Mijn noodzakelijke drugs zeg maar. Ik vertrok vroeg, om één uur om precies te zijn, en was ervan overtuigd bij de eersten te zijn. (De vrije consultatie begint om 13u30).

Maar niks was minder waar. Ik duwde de deur van de wachtzaal open, en negen mensen (plus een peuter) keken mij met doffe, betraande ogen aan. Ik zei te luid “goeiemiddag” en slechts één oude dame hoestte iets terug. Er was nog net één stoel vrij, en ik probeerde te memoriseren wie er allemaal zat, want over enkele uren zou het hier vol andere zieken zitten en zou ik anders niet meer hebben geweten wanneer ik aan de beurt was.

Naast mij zat een oude man de röntgenfoto van zijn prostaat te bestuderen. Rechtover mij zat een moeder met haar tienerdochter. Mooi meegenomen zo’n duo, dat maakte dat er maar acht mensen meer voor mij waren.

We hoorden iemand vertrekken, en de dokter stak haar immer lachende gezicht door de deur. Een vrouw van minstens 150 jaar schuifelde de wachtzaal uit. Stel je voor dat het menske zich moest gaan uitkleden! Je zag zo dat dat een hele tijd ging duren.

Ik zocht een tijdschrift uit. We zijn september, maar in de Libelle die ik van de vensterbank nam, kon ik lezen welke kerstversiering ik voor 2004 diende in huis te halen. Mijn horoscoop van bijna een jaar geleden zag er ook al niet erg fraai uit.

Bijna drie uur later stapte ik het dokterskabinet binnen. Gelukkig had ik alles op een briefje geschreven, want ik was ondertussen al bijna vergeten waarom ik was gekomen.

Ik vind dat dokters op huisbezoek zouden moeten komen. In de intimiteit van mijn huiskamer, met mijn kamerjas en mijn slippers aan. Ze verdienen goed hun brood (ik heb nog nooit een dokter met een roestige Lada weten rijden) en daar mogen ze toch iets voor terug doen hé? Dan leg ik de krant van die eigenste dag op de salontafel, met de Humo van die week erbovenop. Geen oude rommel. Zo gierig ben ik niet. Want ik verdenk er mijn huisarts stiekem van dat ze in het containerpark oude tijdschriften gaat stelen om op de vensterbank van haar wachtzaal te leggen…

Kaatje zat vermoeid geleund tegen de rugleuning van haar zetel. TINCA was ondertussen druk bezig met op de salontafel te dansen.

Nadat ze was uitgespeeld, kwam ze vlak voor Kaatje staan.

“Ben je al terug aan het schrijven, Kaat?”
“Ik probeer het wel Tinca, maar soms brengen mijn schrijfsels mij te ver.”
“Hoezo?”
“Gewoon, omdat.”

Tinca dacht na.

“Hoezo, gewoon omdat?”
“Omdat ik soms het gevoel heb dat ik mijzelf aan het verliezen ben.”
“En?”
“Omdat ik liever met mijn beide voeten hier blijf, op deze aarde, in het nu.”

Tinca keek ernstig en knikte toen langzaam met haar hoofd.

“En lukt dat zo een beetje?”
“Neen.”
“Ik begin de twinkel in je ogen een beetje te missen.”

Kaatje keek naar Tinca en bewoog nauwelijks.

“Ik wil er niet meer aan denken, Tinca. Ik wil het allemaal kunnen vergeten, maar het komt altijd weer terug, en altijd zo onverwacht. Ik snap het niet, het is allemaal al zo lang geleden, maar ik blijf het maar voelen. Ik heb wel meer zo’n periodes, en dan is het allemaal even klote, en daarna ga ik weer verder. Maar ooit moet dat toch een keer stoppen, Tinca?”

Tinca zat nog steeds bedenkelijk naar Kaatje te kijken. Ze leek opeens uit haar overpeinzingen wakker te worden, rekte zich uit, en keek naar buiten.

“Blauwe lucht hé, zo tussen de regenbuien door?”
“Ja.”
“Ben je wel eens bang?”
“Ja. Ik ben bang voor al het verdriet. Er zit te veel, er lijkt wel geen einde aan te komen.”
“De weg naar je hart zit vol verdriet,” zei Tinca.
“Ja, zeg! Daar kan de Bond Zonder Naam wel een spreuk van gaan maken!"

En Tinca glimlachte, iets wat ze niet zo gauw deed. En ging weer aan het dansen…

Soms zijn mijn woorden moe en mijn rijmen uitgeput.
In die dagen luister ik naar muziek. Dat is mij het dierbaarst.

Verdriet en zottigheid, al mijn omzwervingen, heimwee, zelfs een eenzame knotwilg te midden van de velden, alles wordt dan muziek.

De muziek slaat op die dagen een ritme in mijn overpeinzingen, soms hoor ik er zelfs lange woordeloze dialogen in…

Al bijna een week geen stukje geplaatst.
Best lang, voor mijn doen.

Maar het gaat niet zo goed.
Alleen wil ik er niet echt over praten.
Vervelend hé?

Ach, komt wel weer goed.
Nog even.

Vervolg op het ARTIKEL dat vorige week in mijn ledenblad verscheen. *grin*

"Ik heb weinig hersenen, maar veel verstand!"

Bron: DE DAGELIJKSE GEDACHTE

Afscheid nemen
is met zachte vingers
wat voorbij is dichtdoen en verpakken
in goede gedachten der herinnering…

Afscheid nemen
is verwijlen bij een brok leven
en stilstaan op de pieken van pijn en vreugde.

Afscheid nemen
is met dankbare handen weemoedig meedragen
al wat waard is niet te vergeten…

Afscheid nemen
is moeizaam de draden losmaken
en uit het spinrag der belevenissen loskomen
en achterlaten en niet kunnen vergeten.

(Ward Bruyninckx)

Een beetje zenuwachtig begaf ik mij op weg naar school.
Maar zenuwen bleken helemaal niet nodig: een enthousiaste verwelkoming door juf Griet en mijn vroegere klasgenoten viel mij ten deel.

Onze juf heeft een kort praatje gehouden, nog wat administratieve prullen in orde gemaakt, en we konden beschikken.

Al vroeg terug thuis dus.
Pas volgende week beginnen we met het echte werk…

Badje genomen, haar geföhnd, aangekleed, boekentas en drankje klaar, ontbeten en koffie gedronken…

Ik ben er helemaal KLAAR voor!

Alleen gaat de SCHOOL pas om 8u40 open…

De jonge vervanger van onze kinésist keek eerst nog eens voor alle zekerheid in zijn oefeningenboek.

Hij had ons zojuist uitgelegd dat we ons meer moesten concentreren op het evenwicht tussen ons lichaam en onze geest. Daarbij gaf hij nog een kleine uitleg. Over het vrouwelijke gedeelte van ons lichaam. De heupen en alles wat daar onder-tussen-in zit. Hij noemde het ‘het krachtcentrum’.

Ik vond het wel iets hebben, en ik besloot het meteen op te nemen in mijn woordenschat. Terwijl ik dit zat te overdenken, keek ik terloops naar beneden. Sjonge… met zo’n krachtcentrum was ik vast in staat om -net als JOHN MASSIS met zijn tanden- een trein voort te bewegen.

‘Als eerste oefening gaan we de knipschaar doen’, sprak het jonge ventje.
Wij gingen daartoe neerliggen op de mat.
‘Breng uw benen langzaam gestrekt naar omhoog en span uw krachtcentrum aan.’

Hij vroeg, wij deden.
Vanuit mijn liggende positie stelde ik vast dat ik in mijn haast een paar sokken van mijn mannetje had aangetrokken.

‘Je voeten strekken!’
We leken wel een groep paracommando’s die een bevel uitvoerden. Niemand kon rechtere voeten hebben als wij.

‘Breng je benen nu langzaam naar achter, zodat je tenen achter je hoofd op de mat terechtkomen.’

Aan enkele anderen van mijn groep te zien, was het niet zo moeilijk, maar wat ik ook probeerde, ik kreeg mijn kont niet in beweging. Ook mijn maag kwam onderweg een beetje in de verdrukking.

‘Wanneer je tenen de grond raken, spreid je langzaam je benen…’

Naast mij hoorde ik iemand zuchten. Lotgenoot C deed net als ik nog altijd dappere pogingen om haar benen en tenen in de gewenste positie te krijgen.

‘En dan breng je je benen gespreid weer langzaam omhoog, waarbij je vooral niet vergeet van je hele krachtcentrum op te spannen.’

Oi. Dit was niet echt een oefening voor mensen met fysieke problemen zoals de mijne, dat had ik al door. Een soepel werkend lichaam was hiervoor een absolute must. En echt, ik wou omhoog, maar ik had al een tijdje in een bizarre positie gelegen en ik snakte naar lucht. Maar wat ik ook probeerde, ik raakte niet meer terug.

Ik besloot om net als een judoka op de mat te kloppen om aan te geven dat ik mij overgaf. Joehoe! Ik zou graag weer rechtop geraken. En liefst nu meteen.

Tussen mijn krachtcentrum door zag ik dat lotgenoot K en P zaten te hikken van het lachen, maar het was lotgenoot W die mij ter hulp snelde en mijn benen weer naar beneden duwde, waardoor ik als een duikelaar terugkeerde in mijn oorspronkelijke positie.

God zij geloofd en geprezen, onze vaste kinésist is maar één week afwezig. Maar die nieuwe moet niet denken dat ik een volgende keer nog probeer om mee te doen met zijn ‘Knipschaar’…

Vanmorgen had ik met iemand een gesprek.
Ik ken haar nu al meer dan 18 jaar, heb altijd veel ontzag voor haar gehad. Streng, maar met een grote kennis van “ons” vak. Haar mening over iets is voor mij waardevol. Ik vind ook dat ze enorm veel weet, maar zij wuift dat standaard weg. Het rare is dat zij over mij hetzelfde denkt, en daarop ben ík dan weer diegene die de lovende woorden wegwuift.

Vreemd is dat toch… dat het beeld dat je van jezelf hebt, bijna altijd haaks staat op het beeld dat een ander van je heeft…

Ik ben vandaag samen met mijn mannetje naar de jaarlijkse mosselsouper geweest van de chiro, waar Schanulleke een enthousiast lid van is. Achteraf konden we naar de foto’s van het voorbije kamp kijken. Het is een namiddag geweest die mij weer veel heeft bijgeleerd over de moderne technologie.

Vroeger, in mijn tijd, stonden we op gelegenheden als deze te knoeien met de dia-projector en verveelden we de ouders met honderden lichtbeeldjes van de voorbije kampen. Af en toe zat er een dia omgekeerd, soms zat er eentje vast in de machine, en na ongeveer tweehonderd dia’s hing de helft van de vaders verveeld aan de toog met een pint in de hand.

De moderne jeugdbeweging heeft een cinemascherm hangen, en de slimste leiders en leidsters zitten achter een laptop cool te wezen. Ze duwen op een paar knopjes, en de mpegs en jpegs vliegen je om de oren. In elkaar vloeiende bewegingen, erbij passende muziek, flashy tussentitels… Flanders Technologie op zijn best.

Zouden ze tegenwoordig op kamp microgolfovens gebruiken? Of koffie van Senseo drinken? Mij om het even. Belangrijker was dat ik zag dat deze jonge mensen niet stil zijn blijven staan in de tijd, maar dat ze zich nog altijd net als toen ontzettend samen weten te amuseren.

Je ziet nu al dat ze vrienden zijn voor het leven, zoals hun vaders en moeders. Je ziet koppeltjes ontstaan, er is nog altijd geld tekort in de groepskas, en er wordt nog altijd op toegekeken dat de pa’s en de ma’s veel geld uitgeven op de jaarlijkse mosselsouper…

Vandaag is mijn ledenblad van de patiëntenvereniging in de bus gevallen. En daar krijg ik het volgende in te lezen:

“Mensen met chronische rugpijn van langer dan een jaar hebben 5 tot 11% meer afbraak van grijze hersenschors in vergelijking met een controlegroep zonder chronische pijn. Dit komt overeen met tien tot twintig jaar natuurlijke veroudering van de hersenen.
Hoe langer de pijn aanwezig is, hoe verder de afbraak vordert. De afbraak wordt het meest gezien in de thalamus en de cortex van het voorhoofd, welke een van de belangrijkste ‘intelligentie’ centra van de hersenen zijn, waar onthouden, besluitvorming en rationeel denken gebeuren.
Het is nog niet duidelijk of de vermindering van hersenweefsel op NMR, wijst op een definitieve of omkeerbare beschadiging van de hersencellen, maar men vermoedt dat hoe langer de pijn aanwezig is, hoe minder de beschadiging omkeerbaar is.”

Het is dus niet voldoende dat ik elke dag moet omgaan met pijn, diezelfde pijn gaat ook nog eens op zijn dooie gemak mijn verstandelijke vermogens aantasten. U weet nu hoe het komt dat hier soms flauwekul te lezen staat.

Maar wat moet ik ondertussen met dergelijke informatie? Leren mee leven, zoals met al de rest?