kaatje groet 's morgens de dingen...

Even kort.

Weer thuis.
Later misschien meer, maar nu eerst een siësta van een paar dagen.

Morgen vertrek ik weer voor een aantal dagen naar het ziekenhuis.
Er dienen zich namelijk nog maar eens een paar restauratiewerkjes aan.

Geen idee wanneer ik terug zal zijn, want er wordt nog altijd een beetje gewikt en gewogen over het hoe en het wat.

Houden jullie het hier wel een beetje netjes ondertussen?
Tot laterrr…

Ik werd heel langzaam wakker, ik wreef m'n ogen uit,
ik werd heel langzaam wakker, ik wreef m'n ogen uit,
ik kon het niet geloven, maar voor de vensterruit,
viel zacht naar beneden, de eerste sneeuw.

Mijn mama kwam naar boven, 't Is tijd om op te staan,
mijn mama kwam naar boven, kom trek je kleren aan,
mama, lieve mama, kijk eens naar beneden,
ga je met mij mee, in de eerste sneeuw.

Kijk eens naar omhoog en kijk
de lucht is grijs en zit vol vlokken
'k wou dat dit kon blijven duren
dat het nooit meer zou stoppen.
'k Voel me zo gelukkig in de eerste sneeuw,
'k Voel me zo gelukkig in de eerste sneeuw.

Waar is mijn wollen muts nu, waar is mijn dikke sjaal,
waar is mijn wollen muts nu, waar is mijn dikke sjaal,
en ergens in de kelder ligt toch nog die slee,
papa moet me duwen door de eerste sneeuw.

Kijk eens naar omhoog en kijk
de lucht is grijs en zit vol vlokken
'k wou dat dit kon blijven duren
dat het nooit meer zou stoppen.
'k Voel me zo gelukkig in de eerste sneeuw,
'k Voel me zo gelukkig in de eerste sneeuw.

Nu twintig jaren later, heb ik geen zin om op te staan,
nu twintig jaren later, kijk ik weer uit het raam,
mijn mama zal niet komen, mijn mama is lang dood,
ze ligt al lang beneden, in de eerste sneeuw.

Kijk eens omhoog en kijk de lucht is grijs en zit vol vlokken.
'k Wou dat dit kon blijven duren,
dat het nooit meer zou stoppen.
'k Voel me zo alleen in de eerste sneeuw,
'k Voel me zo alleen in de eerste sneeuw,
in de eerste sneeuw.

(Lieven Tavernier/Jan de Wilde)

De CRIMEZONE-thriller-van-het-jaar komt eraan!!!

Rond deze tijd van het jaar, zo een paar weken voor Sinterklaas, gebeurde het wel eens dat ik met mijn oma de stad introk om haar te helpen bij het kopen van de Sinterklaascadeautjes voor haar achterkleinkinderen en kleinkinderen. Waarbij het regelmatig gebeurde dat ik een cadeautje voor mijzelf mocht uitzoeken. Achteraf besloten we steevast met een koffie, een lekkere pannenkoek en een gezellige babbel.

Ik heb opeens zin om haar te bellen. Om haar te vertellen hoe moeilijk de afgelopen weken weer geweest zijn. Om op mijn beurt naar haar geklaag te luisteren en daarna samen aan de telefoon de slappe lach te krijgen om een frats die Schanulleke uithaalde. Doorheen de eerste winterkou naar haar toe te rijden en er verwelkomd te worden door een paar armen om me heen. Mijzelf en haar wat te drinken inschenken omdat ze het in al haar enthousiasme gewoon is vergeten.

Straks komt Kerstmis er aan. Voor het eerst zonder oma.

Op mijn bureau staat een foto van haar.
Maar dat is slechts een foto, oma zelf is er niet meer. Behalve in mijn herinneringen. Want die zitten voor altijd vol met heel veel stukjes oma…

“Kaatje, je bent terug!!”

Is dat wel zo? Ben ik terug?
Misschien… maar niet meer dezelfde als voordien.
Positief? Negatief? Soms gaan veranderingen ongemerkt.

Sommige dingen zijn helder en duidelijk, maar dat zijn vaak ook de pijnlijkste. Het belangrijkste is wat je hart zegt.

Waarom?
Omdat je je later alleen nog zal kunnen herinneren wat je hart doorleefd heeft. Je partner, je kind, je vrienden zijn belangrijk. Niet je pc of je blog.

Wat is de waarde van je leven? Wat moet je er mee?

Nu vraag ik je..
Hoe voelt het als ik zo’n vraag op je afvuur en je gaat zitten nadenken over het antwoord?
Voelt het goed of slecht?

Geen enkele levensvraag kan door middel van taal beantwoord worden.

Hoe dan wel?

Alweer zo’n vraag.
Als je je hart volgt, en nergens meer aan denkt, en je je al die dingen niet meer afvraagt. Op dat moment ben je er.

Hoe het voelt om dit hier allemaal neer te schrijven?

Klote.

Dagboek

Om acht uur opgestaan.
Ik mocht nochtans blijven liggen en had slechts drie uur “geslapen” (vertaling: wat geslapen, wakker gemaakt door de pijn, spoken gehoord in de gang - echt waar! - en mijn gemak niet meer terug gevonden).

Dagboek toe.

Amaai. Goed bezig…

“We zullen doorgaan” van Rhamses Shaffy is al altijd zo iets als mijn strijdnummer geweest. Het is een lied waar ik dikwijls krachten uit haal.

Net zoals ik vaak moed haal uit mijn blog.
Hier te schrijven is een soort therapie voor mij, en jullie lieve reacties kunnen mij enorm opbeuren. Mijn dank daarvoor. Op die manier weet ik dat ik er niet echt alleen voor sta. Iets wat mijn echte vrienden en mijn mannetje mij gelukkig ook af en toe duidelijk maken.

Geen dal zal nog zo diep zijn dat ik er niet meer uit zal krabbelen. Want ik ben een vechter, dat zit namelijk in mijn genen...

"Als de omstandigheden de mens maken, maak de omstandigheden dan menselijk."

Bron: DE DAGELIJKSE GEDACHTE