kaatje groet 's morgens de dingen...

"Vriendschap geeft ogen aan de afstand en een stem aan de stilte."

Bron: DE DAGELIJKSE GEDACHTE

We zijn vandaag al de 28e, en alles gaat hier ondertussen weer zijn dagelijkse gangetje. Kiné, de strijk van de voorbije weken wegwerken, koken.

Nu alleen nog Oud & Nieuw doorspartelen en we zijn er weer klaar mee voor dit jaar.

Dan is 2005 voorbij en kunnen we weer van voor af aan beginnen…

Vandaag is een spannende, belangrijke dag.

Deze namiddag moet Schanulleke een controle RX laten maken van haar longen en gaan we eindelijk weten of ze volledig hersteld is van de LONGONTSTEKING die haar een paar weken buiten strijd stelde...

*Update: er is verbetering merkbaar maar nog steeds geen volledige genezing. :-(
Dat had beter gekund...

Soms ben ik te moe om te slapen. Of heb ik te veel pijn. Of heb ik last van mijn spoken. Of is het een combinatie van deze drie. Maar nu maak ik me om iemand zorgen.

Ik voel dat er een verhaaltje in mijn vingers zit, maar die vingers zijn te moe, want ik heb de voorbije uren al zitten schrijven omdat ik een paar dingen in mijn hoofd wou ordenen, dus het verhaaltje dat er nu nog zit, zal nog even moeten wachten.

Een boek lezen is ook niet echt een oplossing. Want ofwel zijn het boeken die niet geschikt zijn om in het midden van de nacht te gaan zitten lezen, ofwel zijn ze al gelezen en liggen ze klaar om teruggebracht te worden naar de bibliotheek, ofwel zijn ze niet onderhoudend genoeg om mij van mijn gepieker af te helpen.

Niemand van mijn chatmaatjes online, dus dat schiet ook niet echt op.

Tsja… dan zal er dus niets anders opzitten dan te wachten tot het weer klaar wordt en uur is "om op te staan". En hopen dat ik vlug een teken van leven krijg van diegene waar ik me zorgen om maak.

(Met mijn excuses voor dit volkomen nutteloze stukje tekst, maar ik moet iets hé…)

*Update: rond 5.00u uiteindelijk toch wat in slaap kunnen sukkelen. Maar ik maak mij meer en meer zorgen...

Goeiemorgen, lieve lezertjes. Of goedemiddag, hangt er van af welke Kerstnacht u gehad heeft.

Voor de gelegenheid een muziekje en kerstballen en zo..
Sorry als het u niet zo ligt, maar ik vind het met deze dagen gewoon even prettiger op deze manier.

Ik wens jullie allen een Zalige Kerstmis.

Hier is het de bedoeling dat wij in de late namiddag dapper de schoonfamilie gaan bezoeken. We zullen hier even doorheen moeten vrees ik. Kerstmis en familiebezoek, het blijkt nu eenmaal bij elkaar te horen... *diepe zucht*

Maar als u niet aan de verleiding zou kunnen weerstaan om mij te komen redden: zo tegen vijf uur zit ik HIERRR…

Help!

De familiale sfeer van kerstdag zorgt tegelijkertijd voor pijn in het hart van anderen. Eenzaamheid wordt nog een stukje eenzamer wanneer je op straat loopt en tussen de spleetjes van de gordijnen ziet hoe anderen de vrede vieren, en elkaar warmte toewensen.

Ik kan mij voorstellen dat de gedetineerde vanavond zijn stuk kalkoen opkauwt terwijl zijn gedachten bij zijn familie zijn. Ja, ik weet het, er is een fout gemaakt, en ja er moest een straf volgen. Maar vandaag is die straf ontzettend hard, ook al klinkt er ergens een liedje over “White Christmas”. Het moet pijn doen.

Sommigen liggen nu in een ziekenhuis. De verpleging is extra vriendelijk, de familie bleef zo lang mogelijk op bezoek, er hangt een takje dennenboom aan de baxter, de kinderen brachten een geschenkje mee en vooral veel hoop op beterschap. Er huilen ook kindjes in een ziekenbed. De kerstman probeert hen op te vrolijken, de cliniclowns doen gek, mama en papa verbijten hun tranen. Het leven is niet altijd eerlijk.

Oma krijgt vandaag wél bezoek. De achterkleinkinderen hebben een tekening gemaakt, de directie van het rusthuis heeft de grote zaal versierd, en straks zingt er een koor van “Susa Nina” in de middernachtmis van negen uur. De verplegers van dienst maken er een mooie avond van. Thuis viert hun gezin alleen feest, maar zij bezorgen de oudjes een ontroerende kerstavond.

De zwerver doolt door de straten. Zelfs de cafés zijn dicht vandaag. De bezoekers aan de middernachtmis zijn iets guller dan anders. In de kerk is het warm. Achteraan zitten de tollenaars, de verstotenen der aarde. Ze passen niet in ons plaatje van witte kerst en zoenen op de wangen.

De familie asielzoekers weet niet eens wat Kerstmis is. Hun godsdienst kent dat feest niet, maar op tv zien ze gezellige tafereeltjes en lachende mensen.

Mochten Maria en Jozef vandaag door ons rijke Westen zwerven, ze zouden weer in een stal moeten slapen…

Ik ben er nog altijd niet aan gewoon, maar eens het op is, is het ook echt op. En meestal zonder de een of andere aankondiging.

Een heftige woordenwisseling.
Niets speciaals, niets verontrustends. Maar opeens knapt er iets.

Alles teveel, vanuit het niets…

Ja wel, sorry hoor.
Dat het hier niet meer met de postjes is wat het hier vroeger is geweest.

En het is niet eens omdat ik het echt druk heb ofzo. Maar er zijn een paar andere dingen die momenteel gewoon even belangrijker zijn. Of wat er gebeurt vind ik de moeite niet om te posten. Of u heeft er niets mee te maken. Vind ik.

Ik zou jullie bijvoorbeeld kunnen melden dat ik door de omstandigheden achterop ben geraakt met mijn strijk. Of ik zou jullie kunnen vertellen over dat stukje van mijn duim dat gisteren tussen de fijngesneden ajuinen belandde. Maar daar hebben u en ik verder niet zo veel aan. Of ik zou u kunnen vertellen hoe fantastisch A. de voorbije weken weer voor ons is geweest. Maar u kent A niet, en dat is nu precies wat ik vind dat u niet aangaat.

Of dat ik bemoedigende gesprekken voer met mijn tweelingziel. Maar voor wie mijn blog al een tijdje volgt, is dat al oud nieuws. Of ik zou u kunnen vertellen hoe Schanulleke net als vorig jaar aan het repeteren is voor een toneelstuk en nu door ziekte een paar weken forfait moet geven.

Maar ik vind dat het allemaal even niets ter zake doet. Feit is, dat ik niet altijd zoveel zin heb om te posten. Of inspiratie. Dus u zal het even moeten nemen zoals het komt.

Sorry. Kan gebeuren.

En dan ga ik nu aan die bergen strijk beginnen als u het mij toestaat. Dan ben ik klaar om na de middag voor het eerst in weken weer echte bergen te gaan beklimmen bij de kinesist...

Internetdater versiert… zijn eigen moeder
The Prince of Pleasure, zo noemde Daniel Anceneaux uit Marseille zich veelbelovend toen hij via het internet naar de ware zocht. Sweet Juliette viel voor zijn virtuele charmes, en de twee flirtten wekenlang online. Tot Daniel zijn vlam in levenden lijve wilde ontmoeten op het strand. Daar stond Juliette haar prins op te wachten, “in witte shorts en roze topje, zoals afgesproken”, vertelt Daniel. “Toen ze zich omdraaide, schrokken we ons beiden dood. Het enige dat ik kon denken was: mijn God, het is mama!” Mama Nicole leek amper op het fotomodel dat ze uit een mannenblad had geknipt en haar zoon had opgestuurd…
(Bron: De Gentenaar)

Jee…
Het wordt toch echt wel hoge tijd dat ik sommige van mijn chatmaatjes eens in het echt ga ontmoeten...

Vorige week zondag, op het mannetje zijn verjaardag, werd ons huis in een kerstkleedje gestoken door de komst van onze kerstboom.

Ook in het ziekenhuis was het vorige week al volop kerstsfeer.
Op een tafel lag er een adventskrans. De vier brandende kaarsen straalden een soort namaak-gezelligheid uit, en ik dacht: waar is de tijd dat een adventskrans meer was dan een stuk decoratie? Dat er elke week één kaars werd aangestoken, de laatste dus pas op de laatste zondag voor Kerstmis?

Waar ik opgroeide, werd er in het midden van de groene cirkel ook nog eens een Mariabeeldje geplaatst. Mooi symbool, besef ik nu.

Op school zei juffrouw Ann van het vierde leerjaar dat "O dennenboom" eigenlijk "O sparrenboom" moest zijn. Kerstbomen zijn sparren, maar dat zou ik later op de middelbare school nog wel leren. En in één adem voegde ze er aan toe dat "hoe schoon zijn uwe blaren" echt nergens op sloeg. Want welke spar heeft er nu blaren op zijn voeten? En "bladeren" konden het ook al niet zijn. Bladeren van een naaldboom… van welke prutser is die tekst eigenlijk?

Er was ook een tijd waarin het kindje Jezus pas op Kerstavond zijn intrede deed in de kerststal. Zolang hij nog niet geboren was, moest de kleine in de kast blijven, of gewoon in de doos van het kerstgerief. De wijzen uit het Oosten bleven al helemaal in de coulissen verborgen. Eerst moest Jezus geboren worden, daarna zou de Ster van Bethlehem gaan fonkelen en pas dan konden de Drie Wijzen eindelijk op pad, om op 6 januari op kraamvisite te komen.

De Drie Koningen! Melchior, Balthazar en Caspar. Balthazar was de zwarte. En voor de nieuwe Koning brachten ze goud, wierook en mirre mee.

We maakten een ster die kon draaien op een stok, en er werden cakes gebakken waarin een koffieboon stak. Wie de boon kreeg, mocht zijn gezicht in het zwart schminken. De uren die daarop volgden, zongen we driekoningenliedjes.

Wie de komende weken al aan mijn deur komt kwelen, met twee in plaats van met drie komt, vals zingt, en geen zwarte koning mee heeft, krijgt niets.

U bent bij deze gewaarschuwd...

Zorgen dat niemand vergeten wordt.

Ik wou dat ik tussen wuivende grashalmen hoofd aan hoofd kon liggen met iemand. Samen naar een staalblauwe lucht turen.

Gewoon kijken.
En liggen luisteren naar de stilte, die zomaar uit het niets komt…

Heel wat dingen worden gemakkelijker naarmate je er meer mee in contact komt.

Ik weet nog precies hoe ik zonder één greintje angst mijn allereerste behandeling tegemoet ging, en de vaststelling achteraf dat “een paar ruggeprikjes” toch heel wat meer pijn konden doen dan de dokter op voorhand had laten uitschijnen.

Nu, ruim tien behandelingen verder en een groot aantal keren bloed prikken, infusen en andere prikken, registreer ik bij mezelf een ongekende paniek als ik op controle moet naar het ziekenhuis.

Hebben ze mij toch nog bang gekregen voor naalden.

Sinds middernacht is mijn mannetje 39.

Soms giechel ik er een beetje om…
Hij nog steeds een jong ventje, ik als bijna 42-jarige al aan mijn tweede jeugd toe…

“Je moet het leven nemen zoals het komt”, zegt S. mij tijdens een korte chat.

Ja, daar zegt ze zo al iets…

Berusting is een mooi woord, en ik probeer dat ook elke dag toe te passen. Maar jammer genoeg is het in het werkelijke leven helemaal anders geregeld en zijn er dagen waarop dat gewoon eventjes niet lukt.

Misschien komt het door de gebeurtenissen van de afgelopen weken, want twee keer gaan logeren in het ziekenhuis in drie weken tijd en daarbovenop een kind met een ferme longontsteking gaan niet in mijn koude kleren zitten. Mijn lijf is erg moe, en het doet ook verdomde veel pijn. Het is alsof er vlammen in mijn rug slaan en mijn heupen en wervels tandwieltjes bevatten.

Ook de vrieskou heeft zijn intrede gedaan, en dat is niet plezant in combinatie met mijn aandoeningen.

Niet dat ik het zo geestig vind om altijd maar over mezelf te klagen, maar momenteel heb ik het gevoel dat er even niets anders is. Alles is op, en ik ben nog altijd aan het zoeken naar waar de reserves liggen.

Zou de tijd aangebroken zijn om verder te gaan met de acceptatie? Ik dacht dat ik er allang klaar mee was. En daar word ik zo verdomde boos van…

"Geliefden komen elkaar niet zomaar ergens tegen. Ze waren altijd al in de ander verscholen."

Bron: DE DAGELIJKSE GEDACHTE

Tijdens het lezen van een logje van MARLIS, komen herinneringen naar boven aan een moeder-dochter gesprek tussen het toen zesjarige Schanulleke en Kaatje…

“Mama, een lesbie wat is dat?”
“Uhm… wanneer twee meisjes verliefd worden op elkaar, dan zijn die mensen lesbisch.”
“Dan denk ik niet dat E. uit mijn klas al weet wat dat wil zeggen, want die wil dat worden als ze groot is.”
“.......................”

“En bestaat dat ook bij jongens?”
“Ja. Maar dat noem je dan een homo.”
“Maar om kindjes te maken moet je een mijnheertje en een mevrouwtje hebben hé?”
“Normaal gezien wel, ja…”
“Dan denk ik dat ik later toch maar gewoon verliefd ga worden op een jongen…”

In de categorie “een ongeluk komt nooit alleen”:

Gisteren kregen we te horen dat Schanulleke een zware longontsteking heeft en dit jaar niet meer naar school kan. Ze 'mag' haar Kerstexamens dus vergeten…

*kijkt even rond*

Dat begint hier meer en meer op een veldhospitaal te lijken.

Tijd voor wat verwentherapie...

Ik herinner mij nachten vol bloed, zweet en tranen…
De lieve Sint gooide rond begin december een bouwpakket en een kilo mandarijnen naar binnen, waarop deze jonge moeder met haar mannetje een halve nacht een enorm Barbiehuis in elkaar zaten te vijzen, of een ranch van “My little Pony”.

Wie ooit een Ikea-kast in elkaar heeft geknutseld, weet dat het samen opbouwen van een Barbiehuis in die tijd een gevoelige test moet zijn geweest om het nog prille huwelijksgeluk van Kaatje en haar mannetje behoorlijk op de proef te stellen. Geen wonder dat ons Schanulleke ’s morgens in de badkamer vroeg of het kon dat ze ’s nachts twee zwarte Pieten had horen ruziemaken…

Ja hoor, dat kon.

Ik was namelijk samen met het mannetje met een grote glimlach begonnen aan het appartement van de “poppetjes met de grote borsten”. Maar de lift deed het niet, de spiegel voor het badkamertje had mijn mannetje in de keuken aan de muur gekleefd, en Ken had hij “per ongeluk” een avondjurk aangetrokken. Eerst had ik dat nog heel vriendelijk gecorrigeerd, maar naarmate de vermoeidheid groter werd, de nacht korter en de wijnfles leger, werden de discussies alsmaar bitsiger. Tot er in een colère een mandarijn tegen de Barbie-villa terecht kwam, waardoor de hele eerste verdieping scheef ging zakken…

Maar anno 2005 brengt de Sint geen bouwpakketten meer. Schanulleke is in de loop der jaren meer geëvolueerd naar DVD’s en Harry Pottertoestanden…

Het zijn weer aangename tijden ten huize Kaatje.
Ik ga er niet te veel over zagen hoor, maar probeer je maar eens aan te kleden als je je bijna niet kan bewegen.

En dan beweren ze met zijn allen dat ik weer op de goede weg ben, dat dit “slechts” een opstootje is.

Juist.

Ik weet even niet meer of ik mij nu heel erg onbegrepen of juist heel erg opgelucht zou moeten voelen.

Iemand nog goede tips waardoor ik weer blij en vrolijk zou kunnen worden?