kaatje groet 's morgens de dingen...

Vanmiddag naar een programma gekeken dat ik gisterenavond had opgenomen op Canvas, nl. Overleven: Levenslang rugpijn?

Daarin werd meteen meegedeeld dat het zeker niet de bedoeling is van gelijk welke behandeling om de pijn volledig weg te nemen, maar wel om anders met chronische pijn te leren omgaan.

Simpel gezegd: leren om positiever in het leven te staan, ondanks de aanhoudende pijn. Proberen om je te concentreren op de goede, de leuke dingen in je leven, in plaats van je te fixeren op de pijn die je leven op den duur gaat beheersen.

Niets gehoord dus wat ik nog niet wist.

Ja, ik probeer zo positief mogelijk te blijven. Elke dag weer. Al is dat de ene dag veel gemakkelijker dan de andere. En al kan ik de ene dag blij zijn omdat ik een simpel sneeuwklokje zie bloeien en vind ik de andere dag maar leeg en grijs.

Mijn lichaam snakt naar de lente, al zal ik daar lang niet de enige in zijn. Ook gezonde mensen kijken na een lange winter uit naar die eerste deugddoende zonnestralen.

"De lente komt, stil zittend, niets doend en het gras groeit vanzelf."
En morgen, morgen gaat het altijd beter…

Gisteren spookte het ten huize Kaatje...
We werden ’s morgens al heel vroeg gewekt door een luid gekras. Het leek er op dat er iets of iemand op het dak zat en alle moeite van de wereld moest doen om daar op te kunnen blijven zitten.

Het mannetje en ik zaten naast elkaar, rechtop in bed, en keken elkaar onthutst en met grote angstogen aan…

Even later raapte mijn held al zijn moed bij elkaar en ging kijken of hij kon vinden waar het geluid vandaan kwam.

En ja hoor…

“Er is een vogel in onze schouw gevallen en die doet nu alle moeite van de wereld om daar weer uit te geraken.”
“En gaat dat lukken denk je?”
“Neen, want er zit een knik in de schouw, dus die vogel glijdt altijd weer een stukje naar beneden. En ik kan het beest ook niet helpen. Ik kan daar moeilijk de hele chauffageketel voor uitbreken. Dus ik heb die maar al uitgezet, of het beest wordt levend gebraden.”
“Betekent dat dan dat wij zonder verwarming gaan zitten tot die vogel van honger en dorst de geest heeft gegeven?”
“Ik vrees van wel. Of ik moet het arme dier uit zijn lijden verlossen en maar meteen de verwarmingsketel laten draaien. Wordt het vergast door de dampen. En geroosterd…”
“Mijn hemel…”

Een tijdje later werd na ernstig overleg beslist dat de euthanasiewet hier maar beter kon toegepast worden. De chauffageketel werd weer in gang gezet en de branders begonnen terug te branden…

Het gekras werd al gauw vervangen door een immense stilte. De vogel had de pijp aan Maarten gegeven.

“En nu? Nu gaat dat dode beest toch zitten rotten in de schouw?”
“Dat vrees ik ook. Maar volgens mij gaat die geur naar buiten getrokken worden en gaan we er hier in huis geen last van hebben.”
“Dat is dan maar te hopen…”

Enkele uren later kwam mijn mannetje mij storen tijdens mijn siësta.

“Kijk wat ik achter de ketel heb gevonden…”
Op het vuilblik dat hij vasthield lag een jong, dood duifje…
Verslagen zaten we er naar te kijken. Blijkbaar was het –dood- verder naar beneden gegleden en op die manier in de berging, achter onze verwarmingsketel terecht gekomen.

Ik prijsde mij gelukkig dat mijn mannetje de stoffelijke resten nog dezelfde dag had gevonden (stel je voor, ik mag er niet aan denken…). Maar er zat helaas niets anders meer op dan het arme beestje te begraven in een hoekje van de tuin…

Onze verbazing is groot wanneer we haar streng voor zich uitkijkend op het podium zien staan, haar eerste woorden klaar en duidelijk de zaal in sprekend. We schrikken er zelfs van. Is dat ‘ons’ Schanulleke die daar staat? Ons rustig, en eerder stil Schanulleke?

We wisten natuurlijk al dat ze een podiumbeest is, dat had ze vorig jaar al bewezen door ook dan mee te doen aan het schooltoneel. Maar nu, zo zelfverzekerd de zaal toesprekend, dat is toch wel even andere koek.

Ze hebben haar gezicht helemaal in het wit geschminkt, en ze draagt een niets-verhullend outfitje. Ze speelt een Demon, is de verpersoonlijking van één van Hamlet’s slechte gedachten.

We zijn nog verbaasder als ze even later met de andere Demonen een dans inzet. Doe het haar maar eens na!

Ik kan besluiten met te zeggen dat we een fantastische avond gehad hebben. En hoe sterk we van de acteerprestaties onder de indruk waren. Maar dan vooral door de vertolking van dat éne Demoontje.

Schanulleke, het mag gezegd: je was GEWELDIG…

Vanavond gaan wij een stukje toneel bekijken.

Schanulleke speelt mee in ‘HaHamlet’, een stuk dat door enkele leerlingen van haar school wordt gebracht. Vandaag is de laatste voorstelling, en daar mogen wij niet op ontbreken.

Wij hebben geen idee hoe groot (of hoe klein?) haar rol zal zijn, al weet ik wel al met grote zekerheid dat ze een belangrijke bijdrage moet leveren: zij moet namelijk de eerste en de laatste zin voor haar rekening nemen. En geef toe: zo zonder begin of zonder einde is zo’n klassiek stuk toch maar niks...*kuch*

Het verhaal: Hamlet rouwt om zijn gestorven vader, is kwaad op zijn moeder omwille van haar huwelijk, voelt zich veroordeeld door zijn omgeving en ziet zijn relatie met Ophelia kapot gaan. Nogal veel voor een jonge gast. Je zou van minder een beetje doorslaan... Maar misschien is vriendschap sterk genoeg om hem weer levenskracht te geven. Problemen hoeven niet altijd het ergste met zich mee te brengen. (Bron: EDUGO scholengroep)

Jahaa. U heeft het goed begrepen: deze mama is héél fier op haar meisjuhhh…*blink*

Ik ben bont en blauw geslagen.
Door mijzelf, met mijn veegborstel.

Ja, lach maar. *Zucht*.

En weet je hoe ik daar in geslaagd ben?
Simpel, door mijzelf te zijn. Ik loop namelijk rond met een soort permanente storing in mijn motoriek. En daardoor blijk ik altijd tegen van alles en nog wat aan te lopen. Bijgevolg bezit ik een paar billen die voorzien zijn van een prachtig kleurenpallet, vol met geel-groen-blauw schakeringen.

Ja, ik hoor het al, je lacht weer. Maar ik niet.

Het begon eigenlijk al in mijn jeugd.
Toen ik in de humaniora zat, wou er iemand voor de lol een ijsje in mijn gezicht duwen. Ze liep achter mijn veertienjarige goddelijke lijf en ik spurtte voor mijn leven, richting uitgang. Maar ik duwde –nog steeds rennend- zó hard tegen de glazen deur dat ik er door viel. Resultaat: Miss BBB… Bloed, Bont en Blauw. Mijn enige troost was dat het ijsje niet in mijn gezicht was beland en mijn belaagster beteuterd wegliep bij het zien van het bloederige schouwspel.

Er kwam maar geen einde aan mijn leed. Enkele jaren later moest ik in de sportles voor keeper spelen. Ik dook net iets te enthousiast naar de bal en belandde met de rechterkant van mijn gezicht tegen de doelpaal. Resultaat: een blauw oog en dito kaak. Mijn voetbalcarrière is sindsdien nooit meer deftig op de rails geraakt…

Nu, zoveel jaren later, moet ik nog altijd niets spectaculairs uitsteken om een kleurtje te krijgen. Al dient gezegd dat de dag van vandaag mijn aandoeningen daar voor veel tussen zitten. Ik sta namelijk niet al te stevig op mijn benen.

Een paar rondslingerende schoenen? De kans is groot dat ik er over duikel en pauselijk de grond kus. Drie natte herfstbladeren? Ik schuif er gegarandeerd over uit. En een trap? Ach, ik moet extra opletten of ik donder er gezwind vanaf.

Maar ik blijf het leven aan de zonnige kant bekijken: ik zorg elke dag voor meer blauw op straat. Gisteren een borstelsteel tegen mijn schouder… En vandaag? Vandaag liep ik weer tegen de hoek van de tafel…

Op het einde van de computerles slaat de vermoeidheid zonder genade toe. Ik ben haast niet meer in staat om nog op de andere leerlingen te reageren, kan enkelen van hen nog net voor volgende week een goede vakantie wensen.

Daarna strompel ik als een zombie naar de auto, waar ik een kwartiertje later ook als een zombie terug uit kruip.

Om 16 uur ben ik wakker geworden in de zetel waar ik mij bij mijn thuiskomst heb laten in vallen. Mijn hele lichaam doet pijn, is amper in beweging te krijgen. In de verte hoor ik de telefoon, die door Schanulleke beantwoord wordt. Ikzelf ben niet meer in staat om geluid voort te brengen.

Een dag waarop het mij maar niet lukt om wakker te worden. Eigenlijk een dag waarbij ik mijn pyjama beter had kunnen aanhouden. Kortom: een dag die ik maar beter vlug kan vergeten.

Morgen gaat het vast weer beter.

Van een namiddag bij de Chiro krijg je een gezonde blos op je kaken…

Ik heb het er samen met mijn maatje over.
Over hoe het zou zijn om niet ziek te zijn en geen pijn te hebben. We kunnen het ons alletwee niet meer voorstellen…

Ik kreeg een ongeval toen ik twaalf was. Maar dat was slechts het begin, naderhand is er zóveel met mij gebeurd… Sinds 1999, en enkele diagnoses later, is de pijn er eigenlijk constant. In alle denkbare gradatie's en ondanks het gebruik van sterke pijnmedicatie en allerlei mogelijke behandelingen geprobeerd te hebben.

Maar goed dat je niet alles van in het begin te horen krijgt, of ik denk niet dat je er zou aan beginnen.

En toch, als ik er dieper over na ga denken ben ik niet jaloers op gezonde mensen. Want als ik eerlijk ben met mezelf, dan realiseer ik mij dat ik er ook heel wat heb uit geleerd. Of zoals het cliché het wil: ik ben er ook rijker door geworden.

Blijkbaar behoort dit bij het plan van mijn leven. En net zoals bij gezonde mensen bestaat ook mijn leven uit zowel leuke als moeilijke momenten. Al lukt het mij niet altijd om er zo nuchter mee om te gaan als nu…

Sta je op de startpagina van Skynet (eindelijk hé zeg, geef toe... *grin*), laten je laatste drie hersencellen het toch wel afweten zeker?

• van katoen tot jeansbroek
• cliparts poetsen
• indeling van een dag cliparts
• goede tandarts
• verliefd op secretaresse
• steunkousen
• hoe maak ik een maquette plan
• lekkere frisse geur in woonkamer
• wordt de mattenklopper nog gebruikt
• hoe maak ik een trap

Dit zijn slechts een paar van de zoektermen waarmee men de afgelopen dagen op mijn blog is terechtgekomen. Maar of men het antwoord ook gevonden heeft…?

-“Ik schrijf op mijn blog: ‘A, 42, fris en fruitig…’. Geef ik je mailadres er bij? Ik tel toch redelijk wat vaste lezers, daar moet er toch één…”
- “Ik vermoord je!”
- “Dan niet. Dan schrijf ik een stukje met: ‘voor tante Gérardine, pater Frans en al die anderen die geen lief hebben en er vandaag toch één zouden willen’…”
- “Pffftt… Dit wordt echt zo’n melige dag.”
- “Welneen. Voor één keer mag ik toch voor alle niet-zo-happy-singles supporteren? Ik zou zoiets kunnen schrijven als ‘Jullie grote liefde komt nog wel!’. Ik heb er tenslotte zelf ook lang genoeg op moeten wachten.”
- “Dat is waar. Maar uiteindelijk bleek het toch de moeite.” (Plotseling enthousiast) “Schrijf er maar bij: ‘Voor allemaal een dikke pieper!’… Zeg, die 42, moet dat er echt bij? Blonde krullen, zin voor avontuur… mag dat ook?”

Ja, eigen schuld dikke bult natuurlijk hé.
Zaterdag kreeg ik weer eens een vlaag van totale verstandsverduistering en met het idee van ‘ik-ben-nog-maar-net-42-dus-ik-kan-de-hele-wereld-nog-aan’, besloot ik om het etentje dat we gepland hadden voor mijn verjaardag toch maar te laten doorgaan.

Mijn mannetje had nog voorgesteld om daar een weekje mee te wachten na mijn capriolen van vrijdag. Maar neen hoor, ik waande mij wonderwoman en wilde persé op mijn verjaardag zelf uit eten gaan.

Gisteren voelde ik mij al 93 en vandaag staat het op 107 of zo… En goed slapen doe ik ook al niet. Alles doet auw en is spastisch en moe, het lukt mijn rug niet om helemaal rechtop te staan (of te liggen), en zitten is al helemaal de hel.

Maar goed, ik heb mijn goede humeur nog. Daar zal ik het de rest van de week moeten mee doen, geloof ik. En het is dat het mannetje niet gelooft in straffen uitdelen, anders had hij mij honderd keer kunnen laten schrijven ‘ik ben wonderwoman niet’, ‘ik ben wonderwoman niet’…

Aperitief van het huis
Lamsbout met een zoet citrussausje en kroketjes
Italian Coffee

En toen kon er niets meer bij…

Ooit moest het gaan gebeuren: Kaatje die op een podium kruipt en begint te zingen.

Gisterenavond was het zover.
Een paar van mijn collega’s troonden mij als verrassing voor mijn verjaardag mee naar een etentje en een avondje in een Karaokebar… *kuch*

U leest het goed.
Collega’s. Etentje. Karaoke. Kaatje. En dat allemaal in combinatie met elkaar.

“Als je teveel last krijgt geef je een seintje en laat je je thuisbrengen”, zei mijn mannetje heel kordaat vooraleer ik vertrok. “Niks van.” gaf ik hem als antwoord, “Vanavond ga ik voor het eerst in mijn leven naar een Karaokebar, dus vanavond ga ik zingen.”

Ik schrok bij het horen van de overtuiging in mijn stem.
Nu ja… Een beetje dan.

Nadat ik samen met collega R een nummertje had aangevraagd, duurde het maar en bleef het maar duren vooraleer het onze beurt was. “Gaat het nog altijd?” vroeg iemand na een tijdje bezorgd. “Ja hoor. Prima.” antwoordde ik gezwind.

Ik voelde mij helemaal niet zenuwachtig, had er het volste vertrouwen in. Wat kan er tenslotte gebeuren terwijl je je op een podium belachelijk staat te maken voor een volle zaal joelende uitgelaten mensen? *grin*

“Ik ken eigenlijk alleen maar het refrein!”, schreeuwde ik nog in R’s linkeroor terwijl we al aangekondigd werden. “Is niet erg, de rest komt wel vanzelf!” kon ik in het helse lawaai nog net liplezend ontcijferen.

Enkele tellen later brulde ik vol overgave het liedje mee met R, waarbij ik met mijn vingers het ritme probeerde te volgen. Maar af en toe kon ik het helse tempo echt niet bijbenen. “Ikkrijgeenheelapartgevoelvanbinnen –ademen- alsjijmijaankijktlieveschat –ademen- watmoetikzonderjoubeginnen –ademen- hoorjehetbonzenvanmijnhart…”

In het zaaltje barstte er voor, naast en achter ons een ambiance van jewelste los.

Nadat we even later het oorverdovende applaus in ontvangst hadden genomen, liet ik mij uitgeteld op mijn stoel neerploffen. Maar hé! Ik had voor de eerste keer in mijn leven voor een heus publiek gezongen en nog applaus gekregen ook!

En dat allemaal op mijn gezegende leeftijd…

Ik ben nog maar pas klaar met het openen van mijn pakje of het volgende wordt hier al afgeleverd!

Ik weet meteen hoe laat het is…

(Mijn postbode begint ondertussen te vermoeden dat er hier binnen enkele dagen iets te vieren valt…)

Dankjulliewel!!

Ik lees net dat NADIN is overleden...

Bij thuiskomst uit de computerles ligt er een pakje op mij te wachten.

Jee.. de laatste tijd is het hier wel dikwijls Sinterklaas.

Ik heb niet meteen een idee, maar bij het zien van de poststempel en het sierlijke geschrift gaat er een lichtje branden.

Hoe heeft ze ’t kunnen raden…
Een dichtbundel die ik ondanks mijn fascinatie voor de schrijver nog steeds niet in mijn bezit had… tot nu! Ik kan wel dansen van dankbaarheid...

Bij het lezen van de begeleidende woorden krijg ik het helemaal warm vanbinnen.

Dankjewel, lieve zus.
Ik prijs mij elke dag gelukkig omdat jij in mijn leven bent verschenen…

Mijn dochter’s huidige nickname luidt:

“H is in potconditie. L is met mijne velo weg. Chocomoes eten met Ru en t podium afbreken met Re. Let’s dance: koekakoekaratsja…”

Geen idee waar het allemaal op slaat, maar ze heeft duidelijk een eigen leven. En daar ben ik blij om…

"Durven is tijdelijk de grond onder je voeten verliezen. Maar niet durven is jezelf verliezen."

Bron: DE DAGELIJKSE GEDACHTE

Kaatje bakt ze bruin vandaag.
Schort aan, koksmuts op, en de koekenpan op het fornuis.
Want ik ga pannenkoeken bakken!

En smullen achteraf, natuurlijk…

“Geen vrouwke zo arm of ze maakt met Lichtmis haar panneke warm”

Lichtmis wordt altijd gevierd op 2 februari.
Zoals de joodse wet voorschrijft, gingen Maria en Jozef op die dag –precies 40 dagen na de geboorte van Jezus- naar de tempel om hun kindje te wijden. Het is nog altijd een traditie om op 2 februari kaarsen te wijden. Vandaar: ‘Lichtmis’.

Al zijn die Christelijke tradities naar de achtergrond verschoven, ik probeer elk jaar op deze dag pannenkoeken te maken. Als mijn lijf mee wil, tenminste. Anders wordt er met een paar dagen uitstel gebakken.

Trouwens, wisten jullie dat pannenkoeken ook geluk kunnen brengen? Als de laatste pannenkoek die op Lichtmis gebakken wordt, bij het draaien bovenop de keukenkast belandt én daar blijft liggen tot 2 februari van het volgende jaar (bwèkes), dan zou dat naar verluidt geluk brengen.

Beetje moeilijk om dergelijke stunt uit te halen, want ik héb helemaal nog geen keukenkasten. Die komen er pas in april. Anders had ik het straks zéker uitgeprobeerd… *kuch*

*Update*: ze waren lékkurrrrrr...

Ik voel mij nog altijd een beetje als een opgewarmd lijk als ik uit mijn bed rol, maar al bij al valt er vandaag wel mee te leven.

Wel geen weertje waar mijn lichaam erg tevreden mee is.
Toch durfde ik het aan om naar de computerles te gaan. Het was al enkele maanden geleden dat ik mij er nog vertoonde, maar ik kan het niet laten. Vind het leuk.

En ik heb het genoegen om met Hansje en Grietje in dezelfde klas te zitten.
Toch iets wat niet iedereen kan zeggen…