kaatje groet 's morgens de dingen...

Vanmorgen toegestuurd gekregen:

CHRONISCH ZIEKE MENSEN ZINGEN HUN VERHAAL
Ziekenzorg CM realiseert volgend voorjaar, in samenwerking met Maandacht, het liedjesprogramma ‘Schreeuw het uit’.

In ‘Schreeuw het uit’ zingen chronisch zieke mensen hun verhaal en brengen zij eigen liederen over ziek-zijn, pijn, onmacht, verlies, maar ook over heling, hoop en troost. Het wordt een programma met liedjes over alle emoties die ziek-zijn met zich meebrengt. Een afwisseling van tedere liedjes, maar ook van liederen die een aanklacht zijn, die de woede en frustratie verwoorden of die getuigen van de kracht van lotgenoten. Zieke mensen schreeuwen het uit, zodat iedereen het kan horen.

De chronisch zieke artiesten worden bijgestaan door professionele zangers en een live band. Samen maken zij een liedjesprogramma van ongeveer 1,5 uur, dat tussen januari en mei 2007 op tournee gaat door Vlaanderen.

VOOR DIT PROGRAMMA ZOEKEN WIJ :
Vocaal talent
Ben je chronisch ziek, zing je graag en goed en zie je het zitten om mee dit liedjesprogramma te realiseren? Laat het ons weten, zodat wij je kunnen uitnodigen voor de auditie in de loop van april.

Wij verwachten je kandidatuur voor 31 maart 2006.

Tekstschrijvers
Schreef je zelf al liederen of gedichten over ziek-zijn in de breedste betekenis van het woord? Denk je dat je liederen bruikbaar kunnen zijn in het liedjesprogramma? Stuur je beste teksten op. En maak meteen kans op een waardebon. Een jury zal de teksten beoordelen. Stuur je teksten - maximaal 5 - voor 31 maart 2006 naar onderstaand adres. Indien mogelijk graag per e-mail.

MEER INFO: Ziekenzorg CM - PB40 - 1031 BRUSSEL - 02/246 47 71 - ziekenzorg@cm.be


Hmmm… eigenlijk geen idee of ik goed genoeg kan zingen, maar het idee spreekt mij onmiddellijk heel erg aan.
Alleen: hoe krijg ik dit verkocht aan mijn mannetje? En liefst nog vóór morgen? Want eerlijk is eerlijk: vijf maanden Vlaanderen afhossen (zonder repetitie’s that is) ziet er voor Kaatje eerder een onhaalbare kaart uit...

*Update*: Kaatje heeft haar stoute schoenen aangetrokken en haar kandidatuur verzonden. Wordt dus vervolgd.

Owowowowowowowowowowowowowow...
Auwauwauwauwauwauwauwauwauwuaw...
Oewoewoewoewoewoewoewoewoewoew...



Wie zei er ook weer dat bewegen goed voor me is?

*kuch*

Ik wil jullie het volgende tafereel niet onthouden…

Kaatje ligt in haar zetel te rusten, uitkijkend over een deel van de tuin. Haar mannetje is op jacht. Meer bepaald: op mollenjacht.

En terwijl Kaatje hem gadeslaat terwijl hij een molshoop aan het wegscheppen is, ziet ze een nieuwe hoop verschijnen… op amper twéé meter van haar mannetje…

*ligt dubbel*

Mannetje komt in een gloeiende colère naar binnen en zegt: “Dié heeft geen week meer te leven. Zeg dat ik het gezegd heb.”

Wees gerust, ik hou u verder op de hoogte van de vorderingen.

Ben trouwens wel erg benieuwd wie dit het langst gaat volhouden: de mol of de jager. Wie doet een gokje?

*ligt weer dubbel*

“Koekoek!” klinkt plots een lief stemmetje naast mij in bed.
Twee koude voeten worden voorzichtig tegen mijn slaapwarme -en vooral nog niet erg wakkere- lijf gestoken.

Hier kan ik echt buitensporig van genieten.
En ze heeft zo haar eisen: ze wil knuffelen, en ze wil gekriebeld worden (maar wel stoppen hé mama als ik het zeg).

Een halfuurtje later zitten we gezellig in pyjama te ontbijten.
Er liggen nochtans een heleboel opdrachten op ons te wachten: voor Schanulleke is het volop examentijd, dus er dient nog een boel gestudeerd te worden. En voor mij wachten er een paar lichte huishoudelijke taken.

Het werk stapelt zich op als je je niet goed voelt.
Stoffige vensterbanken, volle manden met was en strijk…

Op betere dagen krijg ik wel eens wat voor elkaar. De kunst is dan om niet te gaan overdrijven, of je krijgt meteen de rekening gepresenteerd. Maar soms (zo even tussen ons gezegd en gezwegen) is het mij dat waard.

Als ik bijvoorbeeld met mijn mannetje voor Schanulleke een kleine dansvoorstelling geef. Als de pijn daar achteraf door verergert, heb ik toch tenminste de muziek gehoord. Sommige mensen horen die nooit! Énnn… ik heb gedanst. Al was het dan maar voor even.

Eigenlijk ben ik af en toe stiekem een beetje trots op mijzelf.
Op sommige dagen zou het namelijk veel eenvoudiger zijn om er mee op te houden. Maar dat doe ik niet. Omdat ik weet dat ik door liefde word omgeven…

Ben ik weer.
Kreeg ik zomaar twee overnachtingen in het ziekenhuis cadeau!

Maar vanavond slaap ik gelukkig weer in mijn eigen bedje. In de armen van mijn mannetje, want die heb ik heel hard gemist.

Ik voel mij nog altijd totaal gevloerd.
Dus ik hoop dat ik hier vlug weer wat leuke stukjes kan gaan tikken, maar voorlopig lukt dat nog even niet.

Kortom: ik zal nog een beetje moeten bijkomen van de voorbije weken, en dat is echt wel heel zacht uitgedrukt hoor. Ik heb het gevoel dat ik de laatste twee weken minstens twintig jaar ouder geworden ben.

Dus als jullie mij nog even willen excuseren… dan ga ik nog wat verder werken aan dat schoonheidsslaapje.

Geloof me, de lol is er ondertussen een beetje af.

Ik wil weer deftig op een stoel kunnen zitten in plaats van scheefgezakt hangend, ik wil weer rechtop kunnen staan, zelf het eten koken, de strijk weer kunnen doen, maar vooral: ik wil weer een paar uur na elkaar in mijn bed kunnen blijven liggen, zodat ik wat kan slapen.

Alvast een dikke merçi aan iedereen die hier een reactie naliet, of mij het leven op een andere manier wat aangenamer probeerde te maken gedurende de afgelopen dagen. Ik kon (kan) alle steun heel goed gebruiken.

Zoals ik mij nu voel, ziet het er naar uit dat ik mij morgen bij thuiskomst in mijn bed ga laten vallen en voor een paar weken in slaap ga vallen. Ongelooflijk hoeveel energie er in zo’n week kruipt. Als ik de trap opga, loop ik te hijgen alsof ik net een marathon heb gelopen. En gelukkig bestaat er zoiets als de automatische spellingscontrole van Windows, of u begreep niet half van wat ik u hier allemaal probeerde te vertellen…

Infrarooddeken ingeschakeld….. check.
Koekjes bij de hand….. check.
Senseo’tje derbij….. check.
Fleecedekentje opgeschud….. check.
Nieuw pleistertje gekleefd….. check.
DVD’tje derin….. check.
Chocolade paaseitjes in de buurt….. check.

‘FRIENDS’, here I come…..

Of zal ik toch maar eens aan de grote schoonmaak beginnen? Of de berg strijk wegwerken?

*kuch*

Pfff, het gaat niet echt goed.

Zitten, liggen, rechtopstaan: ik moet er weer helse toeren voor uithalen. Alles met mate, niets lang na elkaar. Ik sta helemaal kromgetrokken, loop er een beetje bij als een overrijpe banaan.

Op 20 maart krijg ik mijn tweemaandelijks infuus, dus ik weet dat er weer betere tijden aankomen. (Voor diegenen die het niet of misbegrepen hadden: dat is waar ik naar aftel. Nog negen nachten.)

Maar tot dan moet ik het rustig aan doen, niks aan te veranderen. Dus als er hier even niets verschijnt, dan weet u waar ik lig. Of hang. Of sta. Of zit…

Nog tien nachten.
Ik ben aan het AFTELLEN.

Heeft er iemand eigenlijk een idee van hoeveel televisieprogramma’s er nog live worden uitgezonden? De Ronde van Vlaanderen misschien, en het Eurovisiesongfestival. Ik heb lang gedacht dat het journaal rechtstreeks ging, maar sinds het overlijden van de Paus vorig jaar ben ik zelfs daar zo zeker niet meer van.

Maar gisteren heb ik iets ontdekt.
Ik beleef momenteel niet echt mijn beste dagen, lig dus nog wat meer in de zetel dan ik anders al doe, en hoe kom je dan je dagen door? Juist. TV aan, beetje zappen. En waar bots je dan zoal op? Wel, op “Winterbeelden”. Ik moet toegeven dat ik er nog nooit had van gehoord, laat staan iets van gezien, maar gisteren bleef ik er dus –nieuwsgierig als ik ben- bij hangen.

Als er nu één programma is waarvan ik direct geloof dat het “Live” wordt uitgezonden, dan is het dat. Elke werkdag van 9u30 tot 12u op Canvas, helemaal Live, niks in de handen, niks in de mouwen. Er komt geen presentator aan te pas, geen commentator, en nog minder een BV. Er wordt niet in gedanst of in gezongen, er vallen geen prijzen mee te winnen, en je hoeft geen sms’jes te versturen om het verloop van het programma te beïnvloeden. Ik denk zelfs dat er niet eens een regisseur aan te pas komt.

Zeg nu zelf, waar vind je nog zo’n programma? Het antwoord is dus heel eenvoudig: elke voormiddag, op Canvas. Dé kwaliteitszender…

“Winterbeelden” toont je ongecensureerd hoe het elders is. Waarbij de nadruk hier echt wel ligt op “ongecensureerd”: als het ergens slecht weer is, dan krijg je dat dus ook te zien, eerlijk is eerlijk. Zo zal “Winterbeelden” gisteren ongetwijfeld slechte reclame geweest zijn voor alles wat een beetje naar de kust ruikt. De Haan: mistig, 5°C, N-wind 8km/u en een luchtvochtigheid van 99%! Den Haag Kijkduin: 5°C en regen!

Geef toe, allemaal zeer interessant, niet? Als je ’s morgens ziet dat het centrum van Gent in de erwtensoep zit, dan moet je daar die dag dus beslist niet naartoe.

Waar kon je gisteren dan wel naartoe? Wel, als je wou skieën, dan was Steinach am Brenner in Oostenrijk beslist een aanrader, want: “zeer goede sneeuwconditie tot in het dal”, 12°C en schoon volk op de skipiste. Of naar Patscherkofel, al was het maar voor de naam.

Probleem is wel: stel nu dat “Winterbeelden” je ’s ochtends zin doet krijgen om –ik zeg maar wat- naar Silvretta Galtür te vertrekken, hoe geraak je daar dan diezelfde dag nog, en liefst nog voor de skipistes gesloten worden?

Ik vrees toch dat ik het uit praktische overwegingen wat dichter bij huis zal moeten houden. Hellendoorn in Nederland, bijvoorbeeld. Geen idee wat daar allemaal te bekijken valt (behalve veel daken met Veluxramen), maar het was er gisteren volgens “Winterbeelden” wél droog!

En zo slijt Kaatje haar dagen soms in ledigheid, iets wat nog niet eens zo slecht bekeken blijkt te zijn, want “als je een volmaakt nutteloze middag kunt doorbrengen op een volmaakt nutteloze manier, heb je geleerd te leven.” (Lin Yutang). Ha!

"Je kan je de hele dag ergeren, maar je bent er niet toe verplicht."

Bron: DE DAGELIJKSE GEDACHTE

Vandaag ben ik 15 jaar moeder.

Vijftien jaar wordt mijn meisje.
Eigenlijk moet dat 'ons' meisje zijn, een kind is immers voor 49% ook van de vader. "Slechts 49%?" hoor ik u denken. Jazeker, want ik heb negen maanden voorsprong. Ha!

Nu gingen we dat vanavond op onze eigen manier vieren: de jarige mag hier altijd de menu van de dag kiezen. Maar dat valt serieus in het water. Schanulleke werd namelijk rond de middag lijkbleek thuisgebracht door iemand van school. Flauwgevallen. Maag- en hoofdpijn, misselijk elke keer ze rechtop probeert te komen. Ik vermoed een griepje, wat de huisarts vanavond wellicht zal bevestigen.

Vijftien jaar dus. Vijftien jaar is het geleden dat we haar voor de allereerste keer mochten vasthouden. Ze was nogal gerimpeld, en had een eiervormig kopje van de zuiger. Maar haar oogjes keken heel helder de wereld in. En het dient gezegd: ze zag er heel wat blakender uit dan haar moeder, die uitgeput en met haar ogen rooddoorlopen lag te bekomen van dat wonder dat ze de bevalling heten.

Deze voormiddag zat ik door het album te bladeren waar de foto’s van haar eerste levensjaar in gekleefd zitten… Tien kleine zoekende vingertjes, een 15 jaar jongere ik, en een nog piepjong mannetje van 24… Mijn schoonouders hadden toen zo ongeveer de leeftijd die ik nu heb.

Raar idee… Maar vijftien jaar moeder word je dan ook niet elke dag.

Ik ben al een paar dagen in een sentimentele bui en weet heel goed waar die vandaan komt. Na het lezen van Talleke’s droeve bericht raakte ik een tijdje totaal van slag. Omdat ik iets gelijkaardigs meemaakte.

Sinds die noodlottige dag leef ik in onmin met God.
En verdorie, ik kan u zeggen dat het mij bij het lezen veel dieper heeft geraakt dan ik u kan –of wil- uitleggen. Want ik ben niet van plan om hier alles op te schrijven wat er momenteel in mij omgaat. Sommige dingen zijn nu eenmaal niet geschikt om zo maar in het openbaar op je blog te zetten.

Ooit las ik dat God –als hij al bestaan heeft- wellicht in Auschwitz is gestorven. Maar volgens mij is hij al veel eerder doodgegaan van verdriet.

Soms benijd ik mensen die in God geloven, bij wie Hij af en toe eens een glaasje komt meedrinken. Bij mij is hij nog nooit langsgeweest.

Vandaag ben ik weer hier, en ik ben hier en daar wat beginnen lezen op de andere blogs. Ik ben voorzichtig weer begonnen met schrijven, maar ik luister nog steeds naar Bach.

De wereld draait door, maar voor mij staat hij nog altijd op pauze…

Afscheid nemen
betekent achterblijven
omringd door stilte en gemis.
Verdriet dat nergens
onderkomen vindt.
En teder aanraken
van dingen
die onontvreembaar zijn:
dat woord, die plek
en de herinneringen
vol warmte en innigheid,
zoals de dagelijkse jas
die op een stoel bleef hangen
en herbergt wat er niet meer is.
De kamer wordt een schrijn
van pijn en hunker
naar oneindigheid.
Want alle armen
zijn te kort
om voor altijd
het liefste te omarmen.

Kris Gelaude

TALLEKE, we denken aan je...

Zit ik in mijn vorige postje nog naar de lente te vragen, word ik vanmorgen wakker in een witte wereld!

Mijn hart maakte meteen een vreugdesprongetje, want al snakt mijn lijf naar de eerste zon, onze tuin is vannacht veranderd in een prachtig winterlandschap. En dat valt toch ook niet te versmaden. De krokusjes zijn helemaal onder het dikke pak verdwenen!

Met dit weer kan ik mijn wandeling vergeten wegens te gevaarlijk, maar dat ga ik echt niet aan mijn hart laten komen. Van dit uitzicht ga ik de héle dag genieten, wees daar maar zeker van!

Soms heeft een mens toch echt geen ingewikkelde dingen nodig om met een goed gevoel op deze aardkloot rond te lopen…