kaatje groet 's morgens de dingen...

Mijn dochter is tegenwoordig in de ban van de overtreffende trap. Dingen die voor u en mij best, lekkerst, spannendst of sympathiekst zijn, zijn voor haar megagoed, megalekker, megaspannend of megasympathiek.

Het is bij haar allemaal “mega” dezer dagen.

Mega, zo heb ik intussen geleerd, betekent niet noodzakelijk iets positiefs. Tenminste: dat kon ik toch opmaken uit het zinnetje “Die van fysica was weer mega-ambetant”, wat zoveel betekende als dat de leraar van fysica zich die dag zoals gewoonlijk niet echt geliefd had gemaakt bij zijn leerlingen.

Een ondervraging kan dus ook megamoeilijk zijn, het weer megaslecht, een schooluitstap megasaai, en de gsm megaplat. Waarmee bedoeld wordt dat het belkrediet opgesoupeerd is, en niet dat het ding zo plat zou zijn als een kredietkaart.

Toen ik haar vorige zondag vroeg hoe haar weekendje naar Brugge met de Chiro was geweest, zei ze: “Creepy!”.

Het weekend was dus een klein beetje eng geweest, want ze hadden een soort nachtspel gespeeld. En de moppen die ze tot een stuk in de nacht aan elkaar hadden verteld, waren “goor”.

“Goor, wat is dat?”
“Dat is vuil”, wist ze. “maar niet vuil zoals modder vuil kan zijn. Goor is vuil zoals woorden vuil kunnen zijn.”

Naast de Chirolokalen waar ze logeerden, stonden er Scoutslokalen. En op zaterdag liepen de jongens daar allemaal in een blauwe string rond. “En dat was echt voos om zien.”

Ik wou het verschil wel eens weten tussen goor en voos.
Ze kon het mij niet zo goed uitleggen, maar ik meende te mogen begrijpen dat het ene nog erger was dan het andere.

En of ze mij niet enkele van die moppen wilde vertellen?
“Enkele, maar niet allemaal.”
“Waarom niet allemaal?”
“Omdat sommige echt megavoos zijn.”

De man op de fiets naast mij zat te lachen.
“Awel”, vroeg hij, “waarom zweet jij zo?”

Stomme vraag.
Omdat ik bij mijn kinesist zit, natuurlijk. En omdat die hometrainer bij mij niet dient om calorieën te verbranden maar om mijn beweeglijkheid zolang en zoveel mogelijk te bewaren.

Hij zette zijn koptelefoontje weer op en fietste lustig verder.
Ik kon niet zien of hij bergop of bergaf fietste, maar zijn trappers draaiden in elk geval veel vlotter rond dan de mijne. Ik moest verdorie op mijn tanden bijten om de tien minuten vol te maken.

Vervolgens ging ik onder begeleiding van mijn kinesist wat aan mijn buik- en rugspieren doen, en na een minuut of tien kwam hij naast ons op de blauwe matten liggen. Vlotjes perste hij er enkele sit-ups uit en schakelde vervolgens moeiteloos over op een reeksje push-ups. Ik hoorde hem stilletjes tellen: …dertig! Op dat ogenblik lag ik allang op mijn rug te bekomen van de net-geleverde inspanningen.

Terwijl ik lag uit te blazen, vertelde mijn kinesist mij dat de man volgende week 75 wordt.

“Pardon?” zei ik, en mijn verbazing deed de man duidelijk veel plezier.

“Je bent maar zo oud als je je voelt”, zei hij.
“Ja, die ken ik”, antwoordde ik hem.
Hij heette Eduard, en dat was zowat het enige waaruit je zijn leeftijd kon afleiden.

Ik heb in de daaropvolgende uren nog veel aan Eduard liggen denken. Hij verliet de oefenzaal op modieuze leren schoenen en met een modern brilletje op. Hij had verteld dat hij veel boeken las, naar concerten ging, tentoonstellingen ging bezoeken, en dat hij verzot was op de muziek van Katie Melua.

Ik heb het uitgerekend: nog 23 jaar en ik ben net zo oud als Eduard. Als ik hem zie, wil ik ook graag zo oud worden. Heel graag zelfs. Heerlijk moet het zijn: niets moet, alles kan.

Maar hoe moet ik zo ver geraken met een lichaam dat nu al aanvoelt als een van 85?


*Update*: Urbain maakt er mij in de reacties op attent dat ik mij tien jaar misrekend heb. Miljaar, en ik vond het zo al erg...

Kaatje werd vanmiddag blij-verrast bij de komst van de postbode. Want Kaatje kreeg een pakje.

Alweer?!? Hoor ik de vaste lezer denken.

Ja, ik weet het, ik word hier de laatste maanden nogal verwend. *bloos*

Deze keer kwam het pakje echter zomaar in de brievenbus gevallen. Zonder dat Kaatje jarig is, zonder dat er iets speciaals te vieren valt, zonder dat Kaatje het verwachtte…

Een fijn pakje was het. Eentje waar muziek uitkomt. Muziek, waarmee Kaatje gaat proberen om op reis te gaan door de wolken, zoals de milde schenkster het haar heeft opgedragen.

Lieve kleine deugniet, als je dit leest: bedankt. Ik ga ontzettend veel hebben aan het uitzicht…

“Gezonde mensen zijn vaak dom” zeg ik wel eens.
Mijn mannetje heeft zich aan die uitspraak vooral in de eerste jaren van mijn ziek-zijn vaak geërgerd. Hij vond mijn opmerking hard en onrechtvaardig. En hij verweet mij soms dat ik mij dan op mijn beurt weer niet voldoende in zijn standpunt kon verplaatsen. Dat zieke mensen met andere woorden, ook hun vorm van domheid hebben.

Je moet daarbij bedenken dat we heel veel van elkaar houden, respect hebben voor elkaar, en zelfs bewondering. Met elkaar nooit uitgepraat raken, niets fijner vinden dan van elkaar te mogen genieten. Dat we het, met andere woorden, ongelooflijk goed met elkaar kunnen vinden. Maar soms werken we elkaar ook op de zenuwen.

Het feit dat ik ziek ben en hij gezond, het feit dat hij noodgedwongen een deel van mijn handelingen heeft overgenomen en mij daardoor nog meer met mijn beperkingen confronteert, het feit dat ik soms van hem afhankelijk ben voor elementaire basisfuncties, zoals het mij aan- of uitkleden. Het scheidt soms ook onze standpunten, de manier waarop we naar de wereld kijken, de manier waarop we met die wereld omgaan.

Ook onze karakters hebben daar natuurlijk een invloed op. Mijn mannetje is een doener: een energieke kerel, van het soort dat hier wel eens wordt omschreven als “hazepootjes gegeten”. Niet impulsief, niet onbesuisd, niet roekeloos. Ook niet zenuwachtig, tenminste: toch niet op de manier waarop mensen dat gewoonlijk zijn. Neen, hij is echt bedachtzaam, maar eens hij in beweging is, moet het wel vooruit gaan. En snel. Als hij zoals ik gedwongen zou worden tot passiviteit en onbeweeglijkheid, dan zou dat voor hem een straf zijn. Dat is het voor mij ook, maar dat krijg ik hem de ene keer beter uitgelegd dan de andere keer.

Hoe kan je aan een gezond iemand duidelijk maken hoe het is om je mogelijkheden te zien verminderen?

Mijn mannetje heeft het nog steeds moeilijk om zich iets voor te stellen bij het gegeven dat dit iets blijvends is. Dit is voor altijd, voor zolang ik leef.

Maar hij doet zijn best, en eigenlijk zou dat voor mij al een troost moeten zijn…

Het vordert langzaam, maar het vordert zeker: plank na plank krijgt het plafond voor onze nieuwe keuken zijn definitieve KLEURTJE…

(1)

Onze korte vakantie naar de Nederlandse kust blijft nog nazinderen in mijn lijf.

Eergisteren vroegen Schanulleke en het mannetje of ze de FOTO’S nog eens mochten zien. En zo komt het dat we op Paasmaandag samen achter de computer kropen om de beelden nog eens te bekijken.

Ondertussen zitten we al lang weer in ons Belgenlandje. Het mannetje weer gehaast, vol stress, met uitlaatgassen en zagende klanten, Schanulleke weer naar school met een overladen boekentas…

Zou ik hen niet kunnen ontvoeren naar Port Zélande? Dan gaan we daar weer gezellig samen in het broebelbad zitten.

Hier ga ik vandaag toch eens ernstig over nadenken…

Vandaag op halfjaarlijkse controle geweest bij de tandarts.

Mijn eetkamer kan er weer voor zes maanden tegen!

-Schoon toch hé, de natuur… Zo’n voorjaar waarin alles weer tot leven komt… Zie nu toch eens, die Paaslelie’s, dat is toch pure…

-Seks.

-De Paaslelie’s? Seks?

-De Paaslelie’s staan niet mooi te wezen voor jou, schat. Dat zou je wel willen. Die Paaslelie’s staan mooi te zijn om bijen aan te lokken. Hun pootjes komen daarbij helemaal onder het stuifmeel te zitten en zo bevruchten ze dan weer een andere plant. Als een Paaslelie mooi staat te zijn, is het dus voor de seks.

-Ach, ga weg. Je bent geobsedeerd.

-Ja, zoals iedereen. Alles wat leeft, is geobsedeerd door seks.

-Spreek voor jezelf hé zeg.

-Nee, serieus. Zoek maar eens iets in de natuur dat niets met lichamelijkheid te maken heeft. De rots van Dinant telt niet mee hé.

-De vogels, de nachtegaal. Je gaat mij toch niet vertellen dat die diertjes de hele avond schunnige liedjes zitten te fluiten?

-Het zou mij niet verbazen. De mannelijke nachtegaal probeert mooier te zingen dan zijn buurman, zodat hij het mooiste wijfje krijgt. Dus als je het mij vraagt, zit er toch wel degelijk een ondertoon van Dennis Black Magic in zijn lied.

-Dus jij beweert dat het enige doel van de mens is: zich voortplanten? Voor mij is het leven echt wel méér hoor. Mag ik je wijzen op de kunst? Op de muziek? Gestoord. Dàt is wat jij bent!

-Kom hier, dat ik je voor de totale uitsterving behoed…

Zo eenzaam als een wolk alleen,
die wegdrijft over land en dag,
zo zwierf ik tot ik plots een zee
van dansende narcissen zag:
onder de bomen langs het meer,
tienduizend dansend heen en weer.

(Vertaling: Ivo van Strijtem, "De mooiste van Wordsworth")

We zijn terug thuis.
Heb ik iets belangrijks gemist?

“Moet jij geen nieuwe zwembroek hebben?” vraag ik aan het mannetje, terwijl ik zijn zwarte zwembroek van onder het stof haal. Schanulleke scandeert: “Aandoen! Aandoen! Aandoen!”

En dus paradeert hij luttele minuten later door onze woonkamer. Tarzan in de jungle van Gent, zijn buik zodanig intrekkend dat je zijn ribben ziet onder zijn spieren…

“In Center Parcs ga ik wandelen en zwemmen en fietsen”, voorspelt hij ernstig kijkend. Wij knikken met blinkende oogjes.

Maandag vertrekken we samen met Schanulleke’s beste vriendinnetje naar PORT ZÉLANDE. We verblijven er in een Zuid-Frans aandoend huisje. Je moet maar eens op de website gaan kijken. Zie je dat zwembad? En het zicht op dat meer? Slecht weer of niet, we zijn niet van plan om het aan ons hartje te laten komen. We gaan er nog geen vijf minuten zijn, of we gaan al met een donkere Leffe in de hand op een terrasje zitten. Een tropisch decor om bij weg te dromen.

Ik ga er mij verdiepen in het laatste boek van die mijnheer die de wereld veroverde met zijn "De Da Vinci Code". Of samen met mijn mannetje een wandelingetje maken, een cocktailtje proeven. En ’s avonds gezellig genieten in een restaurantje.

Verder niets…
Soms ben ik eigenlijk heel snel tevreden.

Paasvakantie.
Schanulleke thuis.
Met zijn tweetjes lekker lang uitslapen.
De was, daarna de was en tenslotte de was.
Samen eten klaarmaken.
Naar de kiné.
DVD’tje kijken.
O ja, en de was natuurlijk.
Gezellig, zo met z’n tweeën.
En daarbuiten: lui, lui, lui.

Ziezo.
Hiermee zullen jullie het vandaag even moeten doen.

Er gaat hier binnen afzienbare tijd een heleboel geklust worden. Eigenlijk zeg ik dat mis: er IS hier de laatste tijd al een heleboel geklust.

Maar er komt dus nog meer van dat fraais aanwaaien.

Rond 10 mei “krijgen” wij namelijk onze nieuwe keuken. (Eindelijk!)

Mijn mannetje zorgde hiertoe reeds voor de nodige aanpassingswerken van de electriciteit, en voor een kader waar later het plafond gaat aan bevestigd worden. Twee werken die -letterlijk- veel stof deden opwaaien.

Ik ben net samen met Schanulleke verf gaan halen, zodat het mannetje straks dat plafond een beetje asortie kan gaan verven met de nieuwe keukenkastjes.

Één potje zandbeige primer en één potje zandbeige lak. Voor het ronde sommetje van 171,80 eurie… *kuch*

Een mens moet er soms wat voor over hebben om zijn mannetje aan het werk te houden gedurende zijn vrije dagen…

Ik kan mij nog één avond verheugen op die prachtige tv-serie van Woestijnvis, "DE PARELVISSERS".

Daarna is het voorbij.

Mijn zondagavond gaat er nooit meer hetzelfde uitzien vrees ik…

Ik klaag er tegen mijn vriendinnetje al een tijdje over: ik heb de blues. Al verblijd ik mij over de paaslelie’s die mijn tuin opvrolijken, en al maak ik nog altijd wilde plannen (zie vorig logje).

Dat gevoel van stille wanhoop, waardoor alles wat ik onderneem een rouwrandje krijgt. Ik zie de volgende jaren van mijn leven even niet meer zitten. Ik ben bang dat er nooit meer blaadjes aan de bomen zullen groeien en mijn levenskracht voorgoed op is.

Eigenlijk wil ik helemaal niets, behalve wegglijden onder mijn fleecedekentje in de zetel, op zoek naar vergetelheid. Verdwijnen, ver weg van deze boze grote wereld. Naar een plek waar het gras veel groener is.

Ik drink koffie tot ik ga trillen en eet gedachteloos een hele zak chips leeg. Niet omdat het zo lekker is, maar omdat ik ergens mijn tanden wil inzetten.

Op zulke momenten wil ik geld uitgeven aan dingen die mij weer blijer, of leuker, of mooier moeten maken. De kapper bijvoorbeeld, om dat verwilderde hoofd weer wat beter in model te krijgen. Of paaseitjes voor de troost, of dure badolie.

Woorden als waartoe, waarom en waarheen borrelen de hele tijd naar boven.

Het is dus even nacht in mijn leven.
Deze duisternis baart mij geen zorgen, want ik weet goed genoeg waar ze vandaan komt. (Dag, mijn lieve engelbewaarder. Ik mis je.)

Ouder worden, ik kan het even niet opbrengen.
Ach, misschien is deze bui gewoon de voorbode van de menopauze. Ik ga op mijn gemak nog een stuk appeltaart eten. En hopen dat de dageraad vlug weer terugkomt in mijn leven…