kaatje groet 's morgens de dingen...

Weersverwachting voor 31 mei: maxima tot 13°C…

Het is iets dat ik vroeger niet kende: verveling.

Vroeger, dat is de tijd voor 1999. De tijd waarin ik wel al chronisch ziek was verklaard, maar waarin alles nog kon, en waarin alles nog mocht.

Voor wie hier voor de eerste keer komt lezen: neen, ik ga niet dood aan mijn aandoeningen. Maar toch moet ik dat ’s morgens af en toe eens tegen mijzelf zeggen in de spiegel, om de motivatie te vinden om weer een stukje van mijn eigen berg te beklimmen, zijnde een dag met pijn.

Vroeger had ik tijd te kort. En energie voor tien, zo leek het wel.

Nu doe ik bijna niets. Gelukkig heb ik een mannetje en een goede vriendin die de zwaarste huishoudelijke taken van mij overnemen. Vanuit mijn zetel bekijk ik het allemaal en tel ik ondertussen de uren af.

Zaterdag stak de verveling de kop op. Ik had geen al te beste dag, en de uren en de minuten strekten zich als een eindeloze zee van tijd voor mij uit. Alles wat elk ander mens zoal doet om zich te ontspannen, kon niet. Wat schrijven, lezen, TV kijken… het lukte niet.

Vroeger had ik alles nochtans piekfijn in gedachten. Goh, als ik ooit eens tijd over zou hebben, dan zou ik foto’s inplakken, plannen tekenen voor de verdere aanplanting van mijn tuin, de zolder opruimen, noem maar op. Alle werkjes zouden keurig en op tijd gedaan zijn, alle puinhopen wég.

Op sommige dagen lijkt het of ik tussen het rusten en het plakken van een morfinepleister door alleen maar op zoek kan gaan naar etiketjes. Gaat het goed of niet? Of slecht? Minder slecht? En daartussen zit dan het aller- allerbelangrijkste van alle etiketten:

VOLHOUDEN.

Vorige week werd ik door mijn huisarts voor alle zekerheid doorverwezen naar mijn cardioloog voor een controle. En waar ik voor vreesde gebeurde ook: de cardioloog moest mijn borsten zien.

Ik haat dat. Mijn borsten zijn niet voor hem geschapen. Punt.
Het is zowat de meest gevreesde vraag in mijn leven: “Kaatje, kan je je bloesje even uitdoen?”

En zo geschiedde…

Het angstzweet glinsterde op mijn voorhoofd, en ik ben zeker dat hij het zag, maar hij ging meedogenloos verder. Met zijn ijskoude stethoscoop beluisterde hij mijn hartslag, en vervolgens werd ik verbonden aan het EKG-toestel.

Straks krijg ik hier nog een hartstilstand, flitste het door mijn hoofd, en lig ik hier halfnaakt te sterven.

Ach, mijn boezem bezichtigen is voor mijn cardioloog natuurlijk bandwerk. Boezem nummer 157Bis. Dat idee liet mij terug wat kalmeren. En met succes: mijn hartslag daalde weer.

Net toen ik wat aan het idee begon te wennen, zei hij: “Je mag je terug aankleden.”

Enige tijd later waren mijn borsten en ik weer alleen…
“We zijn voorlopig uitgedokterd,” fluisterde ik hen liefdevol toe.

Mijn hart ging weer veel te snel slaan, maar mijn longen haalden opgelucht adem…

“Hoe wil jij begraven worden,” vraagt ze plots op deze koude, natte hemelvaartdag.

De vraag huppelt als een zeepbel de kamer binnen.
Over dood en begrafenissen kletsen als het einde nergens op de loer ligt kan in alle luchtigheid. Al kan het tij snel keren.

“Ik wil in elk geval als eerste doodgaan,” zegt ze er achterna, “maar ik wil wél honderd jaar worden!”

Dat opent perspectieven, vermits ik 27 jaar ouder ben…

Een vrolijker noot duikt op als het mannetje met glinsterende oogjes vertelt dat hij geniet van deze vrije dag, zo samen met zijn twee vrouwen.

De koffie wordt uitgeschonken en de zelfgebakken chocoladecake wordt aangesneden. Even lijkt alle ellende ver weg, zo onder het warme licht boven onze salontafel.

Die kleine zekerheden in mijn fragiele leven, waar mijn hart zich aan vasthoudt… Het ontbijt met elkaar aan tafel, de geur van frietjes op zaterdag, de warme haard ’s winters in de living, mooie klassieke muziek uit de boxen…

Gelukkig hebben er onder ons ooit wonderen als Bach geleefd. Hij schreef muziek die mijn ziel kan raken, die mij helpt om mij te verzoenen met mijn leven, die mijn geest met geluk en helderheid kan vullen.

Met zijn muziek in mijn hoofd zou ik zelfs in vrede afscheid kunnen nemen van dit moeilijke leven. Maar het hoeft nog niet meteen…

Tadaaaaa!
*trompetgeschal*

't Is af!
(op verven, tegelen, hangen van gordijnen en installeren van verlichting na, that is.)

Gisteren een dagje kliniek, zoals verwacht.

Ik zou er weer voor een tijdje beter tegen moeten kunnen, zou me beter en sterker etc. moeten voelen. Maar ik heb vanmorgen een aanval van tachycardie gehad en voel mij beroerder dan gisteren en de dagen daarvoor.

Geen auditie dus, maar liggen in de zetel.
Rustgevend muziekje aan, en mij stil houden tot mijn lichaam weer tot rust komt.

Heel normaal allemaal zegt de huisarts.

O ja?
Waarom wil mijn lijf nu niet voor één keer meewerken?

Misschien had ik er wel te veel naar uitgekeken. Een nieuwe uitdaging, nieuwe mensen ontmoeten, lotgenoten.

Maar blijkbaar mag het niet zijn.

Ik lees hoe andere mensen fijne plannen maken, hoe ze leven.

Mijn dagen trekken voorbij.
Bewegingloos, rusteloos, zinloos.
Ik zit gevangen in dit leven, in dit lijf, gekluisterd aan mijn zetel.

"De keuze die je moet maken is of jij leeft met je littekens of je littekens met jou."

Bron: DE DAGELIJKSE GEDACHTE

Whoepieeeeee!!!!!

Net een telefoontje gekregen van de keukenfirma:

Onze keuken wordt morgen dan toch geplaatst!!!

*probeert een vreugdedansje te maken*
Ik voel me plots helemaal heppie!

Werk aan de winkel (1)
Werk aan de winkel (2)

Hee!
Echte post in de brievenbus.

Auditie “Schreeuw het uit”

Beste Kaat,

We hebben jouw kandidatuur voor het Ziekenzorg CM-muziekproject “Schreeuw het uit” goed ontvangen.

We danken je van harte voor deze kandidaatstelling en nodigen je vriendelijk uit op de voorziene auditie. Tijdens deze auditie wensen we heel graag ons project nog verder toe te lichten en maken we kennis met jouw zangkwaliteiten. Hopelijk kunnen we tot een inspirerende samenwerking komen.

Deze auditie vindt plaats op dinsdag 16 mei ’06. We verwachten je om 15.00 uur. Deze auditie zal ongeveer 30 minuten in beslag nemen. Nadien is er kans tot napraten bij een tas koffie en iets zoets.

Hopend jou op 16 mei te mogen begroeten.

Vriendelijke groeten en tot dan, namens VZW Maandacht en Ziekenzorg CM,

Johan Tourné.

*Shit.*
Één dag na mijn behandeling...
Maar als ik mijn vriendinnetje zo gek krijg dat ze mij brengt, kan het misschien net lukken.

Schreeuw het UIT! (1)

Gisteren met het hele gezin wezen meevieren met neefje Jonathan, die zijn Plechtige Heilige Communie deed.

Maar liefst zes uur op een stoel gezeten, slechts af en toe onderbroken door een “gezondheidswandelingetje”. En ik heb het volgehouden tot het einde. *Glim* *Trots*.

Mijn mannetje en Schanulleke verklaarden zich heerlijk voldaan te voelen na zo’n geslaagd feest. Ik sleepte mij de trap op, liet mij op mijn bed vallen, en voelde mij slechter dan ooit.

Zowat de hele nacht wakker gelegen van de nastuipen, afgewisseld met aanvallen van kramp.

Enfin, een kwartiertje op een stoel zitten lukt inmiddels met moeite, en hopelijk gaat het stappen in de loop van de week weer geleidelijk aan beter, want dat lijkt momenteel nergens op.

Waarbij ik moet toegeven dat het feestje een stuk langer heeft geduurd dan wat ik normaal gezien aankan.

Je moet er wat voor over hebben om je schoonfamilie te plezieren eej…

En zo zit ik weer eens af te tellen…

Naar mijn tweemaandelijks infuus, dat er op 15 mei weer zit aan te komen. Maar ook naar onze nieuwe keuken.

Die zou er op 10 mei gaan komen, maar zoals het er voorlopig naar uitziet, zal dat nog niet iets voor de volgende week zijn. *zucht*

Ach, misschien lezen de mensen van onze keuken wel deze blog, en weten ze dat het gewoon veel beter voor mijn lijf zou uitkomen als ze met die installatie pas zouden beginnen na dat infuus...

Dat ik de mooiste vrouw ben.
Dat heeft hij vanmorgen gezegd.
Dat ik de alleràllermooiste vrouw ben die hij ooit heeft gezien.

Ik zal maar zwijgen over mijn zwabberbuik die venijnig over mijn broeksriem komt piepen. Of over dat satijnen nachtjurkje van zestien jaar geleden, dat tijdens onze eerste winter samen al genadeloos werd vervangen door een rode flanellen pyjama met een beertjesmotief…

Het moge duidelijk wezen dat liefde blind maakt.
Stekeblind.
Zelfs nog na zestien jaar huwelijk.

God zij dank…

Toen ik klein was, bestond het niet in het huis waar ik opgroeide: spaghetti. Wij aten gekookte aardappelen, gebakken patatten, puree, of frieten.

Maar toen ik achttien was, ging ik met mijn klasgenoten in Gent een spaghetti eten. Ik zat eerst mijn ogen uit te kijken hoe de anderen het goedje met een lepel en een vork naar binnen zaten te werken, maar al gauw zat ik mee te doen alsof ik het nooit anders had geweten. Ik was meteen verslaafd, de ban was gebroken.

Bij het eerstvolgende bezoek aan mijn oma vroeg ik om spaghetti. Maar dat stond niet in het kookboek van de boerinnenbond. Oma wist niet waar je dat kocht, en al zeker niet hoe je dat moest klaarmaken.

Tot oma op een dag werd gered door Mama Miracoli.

In de winkel lagen plots wonderlijke dozen: Miracoli. Aangeprezen door een forse Italiaanse mama. Met in de doos zowel de pasta, de saus, als de geraspte kaas. Ik herinner mij de eerste keer nog als een heus festijn. Oma probeerde het, en we vonden het allebei beestachtig lekker.

Ondertussen eten wij hier thuis regelmatig deeegwaren. Ik weet dat toprenners er tijdens de Tour de France elke dag op teren. Dus denk ik gemakshalve dat het de spirelli’s, tagliatelle’s, lasagnes, macaroni’s, en al die andere varianten zijn die mijn lichaam atletisch houden. *kuch*

Eigenlijk zit ik dit stukje te schrijven met een beetje weemoed, want vandaag is het precies een jaar geleden dat mijn oma is overleden.

Straks eten we weer spaghetti. Goddelijk lekker.
Dag, lieve oma. Ik zal je nooit vergeten…