kaatje groet 's morgens de dingen...

Jaja… het einde van onze vakantie is in zicht.

Schanulleke is gisteren vertrokken op kamp naar Chimay, en mannetje begint morgen aan een nieuw werkjaar. Dus het zit er weer eens op.

Mocht het nog langer duren? Ja, tuurlijk wel, maar we zijn het er alletwee over eens dat we een heerlijke vakantie achter de rug hebben. Mijn mannetje is goed uitgerust en heeft er weer zin in, en daar ging het tenslotte om.

De courgetten liggen nog altijd op mij te wachten.
Gisteren zijn we door mannetje’s werkgever getrakteerd op een heerlijk feestje, om te vieren dat mannetje daar 20 jaar aan het werk is. En dat hangt een beetje in mijn kleren. Maar vanaf morgen gaan we weer over tot de orde van de dag!

Echt heerlijk, zo een paar weken samen thuis met het mannetje en Schanulleke…

Ik kan er ongelooflijk van genieten om mij niet aan te moeten kleden tot de middag. Daarna hos ik rond in een versleten short, oud T-shirt, haren in de knoop, en lig ik een beetje te lezen in de tuin, of wat te rusten in de zetel. Meer moet dat niet zijn.

Tot mijn vader op het toneel verschijnt met vier volle dozen courgetten om in te vriezen…

Enkele uren later, nog niet helemaal van deze schok bekomen, steekt Schanulleke met drie vriendinnetjes haar hoofd achter de hoek en vraagt wat we vanavond gaan eten, en of de meiden mee mogen aanzitten? Ze hebben allemaal honger gekregen bij het laden van de vrachtwagen die morgen met hen mee vertrekt op kamp...

Daar lig ik dan… de ijskast heeft weinig meer te bieden dan gekoelde dranken. En ik moet voor eten zorgen voor een heel legioen, verdomme.

Plots biedt vriendinnetje A. mij de oplossing door uit het niets te komen opduiken.

“Ik zou moeten koken voor heel die bende en ik heb geen inspiratie”, opper ik. Vriendinnetje A. lacht geheimzinnig, tikt mij op de schouder en zegt: “Volg mij, ik weet de oplossing, en die gaan wij samen maken.”

Een uurtje later serveer ik een glaasje gekoelde rosé. Niemand, behalve A, mag in mijn keuken komen. Waarna we samen een dampende pot pasta met vegetarische saus naar het terras brengen.

“Vonden jullie het lekker?” vraag ik bij het zien van zoveel glunderende gezichten.
“Jaaaaa!” roepen ze allemaal samen.
“Wij zijn geniaal”, fluistert A mij in mijn oor.

Twee courgetten verpatst, nog zo'n 38 te gaan…

Voor de tweede keer in enkele dagen tijd wordt er onder ELK logje dat ik hier ooit plaatste, een hoop SPAM uitgegoten. Ik zie het gebeuren, maar kan het niet tegenhouden.

Dus ga ik mij straks voor de tweede keer in enkele dagen tijd bezighouden met al die SPAM weer te verwijderen. Vorige keer kostte mij dat ongeveer vijf uur van mijn tijd.

Skynet heeft beloofd om er iets aan te gaan doen. In september, als de bladeren vallen.

Tegen dan is elk haar op mijn hoofd grijs gekleurd. Zou ik hen de rekening van mijn kapper mogen sturen??

Deze voormiddag moest ik zoals gewoonlijk naar Guy, mijn kinesist.
Mijn hele lichaam vertoont de aardbeving van de voorbije dagen: verschillende gebieden zijn in een kramp geraakt. Zijn subtiele behandeling is hierin een welgekomen ondersteuning.

Achteraf ga ik met mijn mannetje mijn nieuwe FIETS afhalen. Maar aangezien ik van Guy de raad kreeg om nog een weekje te wachten, wordt de fiets een beetje doelloos in de garage gestald.

God, wat baal ik op momenten zoals deze. Ik popel al zes weken om hem uit te proberen. Soms vergt het verdomme veel moed om je lot in de ogen te kijken…

Ze zijn niet meegevallen, de voorbije dagen.

Mijn lijf was zo moe, dat het alleen maar kon liggen wachten tot de tijd voorbij ging. Mijn geest daarentegen kon ik niet uitschakelen. Die registreerde feilloos elk uur, elk gevoel van onmacht, verveling, pijn, woede.

Mijn dagen en nachten leken eindeloos lang. Elk slapeloos uur duurt een eeuwigheid en alles ziet er ’s nachts letterlijk en figuurlijk donkerder uit. Elke avond had ik het gevoel dat ik een berg had beklommen zonder ook maar één stap te hebben verzet.

Het leven, de vakantie, het zoefde aan mij voorbij en ik kon er alleen maar naar kijken, naar verlangen en van dromen.

Pijn is iets waar je alleen door moet.

Gelukkig zijn er ook de betere dagen. De dagen waarop ik weer energie genoeg heb om buiten naar het mannetje te gaan kijken die het tuinhuisje verft. Of de dagen waarop het weer mogelijk is om een terrasje te bezoeken. Dat zijn de dagen waarop ik halsstarrig probeer te vergeten wat er mij nog allemaal wacht, hoe het de daaropvolgende dagen weer kan zijn.

Vandaag lijkt zo’n dag. Heerlijk. Zo’n dag waarop je weer blij kan zijn en dankbaar om zoiets moois als een doodgewone zonnige dag.

Heel aangename en leerrijke dag gehad, waarin één mals regenbuitje naar beneden kwam terwijl wij een rondleiding kregen in de plaatselijke molen, dus daar hebben we geen last van gehad.

Maar waar ik mij een beetje zorgen om maak: mijn twee benen laten het afweten. Ze weigeren het werk te doen waarvoor ze zijn ontworpen, namelijk mij dragen en stappen.

Dat wordt de volgende dagen even de handrem opzetten en hopen dat het zich uit zichzelf weer herstelt… :-(

Mannetje, Schanuul en ik zijn vandaag even weg, naar de wekelijkse markt in AXEL.

Het gaat nog niet zo heel geweldig met mij na onze trip naar de Gentse Feesten. Dus het valt nog te bezien of ik het lang ga kunnen trekken.

Maar ik vind markten met dit weer echt iets vakantie-achtigs hebben.

En ik heb in elk geval een gegronde reden om terrasjes te bezoeken. Véél terrasjes te bezoeken…

Sinds ik chronisch ziek ben en veel thuis zit, ben ik sport op tv heel erg gaan volgen. Vooral grote evenementen kunnen mij echt weken zoet houden.

Neem nu de Tour de France. Als je weet welke truien waarvoor zijn en welke tactieken er allemaal verzonnen worden, dan wordt het allemaal nog een heel stuk leuker. En in de bergen wordt het pas écht helemaal spannend.

Ben trouwens wel stikjaloers op wat die mannen daar allemaal kunnen presteren. Ik moet moeite doen om tien minuten op de hometrainer te halen terwijl zij 200 kilometer over enorme bergen fietsen. Per dag, wel drie weken lang. En dat nadat ze genezen zijn van kanker of heupen hebben die aan het afsterven zijn!!

In de categorie ‘Wondere Wereld’:

- hoe noem je het jong van een kameel?

- een kamelejong…? Of neeje wacht, ik weet het. Een krommedaris?

Goede morgen deze morgen!

Sorry voor mijn hese stem en mijn krakende lijf, maar zoals jullie gisteren konden lezen kom ik van de Gentse Feesten. En wat voor Feesten… Tropische feesten!

Goed gelachen en veel gezweet, en een gastoptreden gekregen van LIEVEN DEBRAUWER (u weet wel, de regisseur van ‘Paulien en Paulette’ en van ‘Confituur’), die ook nog eens heel goed kan zingen.

Maar als jullie mij nu even willen excuseren: ik ga een beetje moeten bekomen…

Uitgerekend op wat de warmste dag van het jaar schijnt te gaan worden, hebben wij kaarten voor een optreden van ‘DE POPKONING’.

U leest het goed: Kaatje gaat zich vanavond voorzichtig in het Gentse Feestgedruis storten.

Eigenlijk had ik veel liever in een bad gelegen met koud water. Al staat 90 minuten op een ongemakkelijk klapstoeltje in een stikheet zaaltje in deze wél garant voor een avondje gieren van het lachen.

We gaan er weer een gezellige boel van maken!

Vanavond zijn we weer op een terrasje terecht gekomen. Een ander terrasje dan de voorbije dagen weliswaar, maar toch weer een terrasje.

Na de vorige keren het slaatje met grijze garnaaltjes en het slaatje met gerookte zalm te hebben uitgeprobeerd, viel mijn keuze deze keer op een slaatje met kip, stukjes appel, spekjes en frambozenazijn.

Ik geloof dat ik dit leven gewoon zou kunnen worden. Alleen begint mijn portemonnee daar anders over te denken…

Maar als het mannetje in de namiddag voorstelt om een terrasje te doen in plaats van te staan koken in een loden hitte op een van mijn plakdagen, dan ga ik daar geen neen gaan tegen zeggen hé. Dan zeg ik meteen: “Ja! Gezellig!”

En dat was het ook. Gezellig. Straks ga ik er nog verslaafd aan worden. Het voelt helemaal aan als vakantie, zo met dit tropische weertje! Who needs Spanje of het Zuiden van Frankrijk eej?

Heerlijk ondergaand zonnetje, relaxen. Met je ogen dicht zitten genieten van je hapje. Rust. En vooral: even nergens moeten aan denken…

• De GFT-bak stinkt.
• Maar de was droogt waar je bij staat.
• Revalidatieoefeningen en een hittegolf laten weinig ruimte voor andere dingen.
• Strijken is buiten leuker dan binnen.
• Slaatjes verteren beter dan warm eten.
• Ik wil een airco boven, een zwembad buiten en een airco beneden.
• Er komt geen zinnig woord uit bij deze temperaturen...

We waren van plan om er vandaag naartoe te gaan. Het programma was op voorhand al uitgebreid bestudeerd, maar mijn lijf gooide roet in het eten.

Neen, gierende snerpende pijn is echt niet fijn.

De pijn verminderde wat na mijn middagrust en ja, het was wel mooi weer tenslotte… misschien zou het alsnog mogelijk zijn om te gaan? Maar ik had er geen zin meer in, voelde me ondertussen behoorlijk afgepeigerd en wist dat ik niet ging opgewassen zijn tegen de drukte.

Misschien een stukje wandelen in de buurt, stelde ik voor. Maar het werd een uitstapje met de auto, waarbij we een allerschattigst terrasje ontdekten.

Een slaatje met een koel glas te drinken, dat wilde ik wel. Daar, op dat terras, onder die bomen. Er was veel gezelligheid. Zoveel gezelligheid, dat we niet in de gaten hadden hoe laat het ondertussen geworden was.

Zo’n zomeravond is heerlijk. Fijn voor de stemming en deugddoend voor mijn hoofd. De inhoud is weer wat minder rommelig. Als de vakantie mij meer van dergelijke avonden (of namiddagen, ochtenden en nachten) brengt, dan mag die wat mij betreft, nog heel lang duren.

Eindelijk zijn ze daar weer: de GENTSE FEESTEN!
Leer de volgende zinnetjes fonetisch uitspreken, en je bent net een echte!

Dag politieman, waar vind ik de Korenmarkt? Eej voale fliek, woar es de Kuurenmort?

Dag juffrouw, mag ik een boterham met ham en eentje met hoofdvlees? Eej, loetse, geef ne kier nen botteram mee espe en ienen mee uufflakke.

Ik geloof dat ik een beetje dronken ben. ‘k Geluuve da’k een stuk in maain valieze hè.

Amaai, die mevrouw heeft een indrukwekkende boezem. Jawadde, da waaf ee veel volk in de stoase.

Let op hé makker, of ik geef u een pak rammel. Past op é appeltsoeze, of ik geve eu nen trok in euwe living dad al euw meubels schief stoan.

Mag ik eens dansen met uw vriendin? Magge kik euw lief ne kier tegen maane zielee trekke?

Juffrouw, wat heeft u een mooi bh’tje aan. Eej, gaa klaain spuuk, es da ne schuune loezekabba dadde gaa oan èt.

Is er hier nog een stoel vrij voor mijn schoonmoeder? Ester ier nog ne stoel leeg veur diene verslunsten dahlia?

Kijk eens wat een lange benen die schoonheid heeft. Ow zekerst moatse, ge moet ne kier kaake doar, dienen eksternest angt uuge in den buum zulle.

Mijn echtgenote heeft een veel te kort rokje aan. Maain treze luupt were mee guul eur fuure bluut.

Kom schat, we gaan naar huis voor een romantische nacht. Allé, treute, we zaame vuurt, ik zal eu thoas ne kier tuuge woar da’t Belfort écht stoat.

Kaatje kan niet verantwoordelijk gesteld worden voor mogelijke ongevallen na het uitspreken van sommige zinnen in het verkeerde gezelschap…

Vandaag heb ik het heel druk met het het marineren van een stukje varkensvlees dat ik vanavond ga opdienen als ‘Provençaals gebraad’, en met het maken van een vruchtenstrüdel. Die ga ik serveren met een bolletje vanille-ijs.

Ik ben dus heel druk in de weer, want vanmiddag komt mijn kleine zusje op bezoek. Joehoeww!!

Even tussen u en mij: dat gemarineerde gebraadje heb ik zo gekocht bij de slager. En die strüdel heb ik gisteren gratis gekregen bij mijn andere aankopen in Covee, maar ik laat haar gewoon even in de waan. Hihi…

Gisteren heb ik zowat de hele dag verslapen.

Maar mijn mannetje en Schanulleke hebben vakantie, dus ik besloot mijn lichaam vandaag lekker te negeren en met hen een paar uurtjes naar ZEE te gaan.

Heel gezellig allemaal, en we hadden een erg leuke dag.
Mijn mannetje maakte speciaal voor mij dit kunstwerkje:


Het moge duidelijk zijn dat mijn kindjes zich geamuseerd hebben eej.

Maar ik voel pas nu echt goed wat het allemaal met mijn lijf heeft gedaan. Dus ik ga maar weer slapen. En dan hopen we met zijn allen dat het morgen allemaal weer beter draait…

Ik laat jullie even weten dat ik vandaag weer mijn tweemaandelijks infuus ga halen.

Er wordt van uitgegaan dat ik maar één dag moet blijven, maar echt zeker weet je dat met mij nooit. Dat houdt het leven een beetje spannend eej.

Jullie zullen het in elk geval een paar dagen zonder mijn onzin moeten doen, want als ik terug ben ga ik wat moeten bekomen van de voorbije weken. Tot later!

Het is zover! Mijn mannetje is gisterenavond aan zijn jaarlijkse vakantie begonnen. Juj!

Als het weer een beetje blijft meezitten, draait onze zomervakantie rond ons terras.

’s Ochtends verzamelen we er met deze temperaturen voor een uitgebreid ontbijt met zelfgebakken krakend vers brood. We verslinden er onze krant, of onze vakantielectuur.

Daarna zwermen we als mijn lijf dat toelaat even uit: naar het strand, naar de markt, de Gentse Feesten, naar de vissers gaan kijken, of zoals later op de dag: naar Gent, waar de GRAFFITI-JAM plaatsvindt. Of ’s avonds ergens een kleinigheidje gaan eten. En vooral: weinig computeren.

Méér moet dat voor ons niet meer zijn.

Slechts van één ding zijn we zeker: op geregelde tijdstippen belanden we altijd weer op ons terras. Om koffie te drinken, te eten (veel en vaak), en om te kletsen… over wat er ’s avonds op de barbecue zal liggen bijvoorbeeld.

Neen, geen enkele plek is zo heerlijk en zo perfect om vakantie te houden als ons eigen terras.

Zoals de zon er de voorbije weken tegenaan ging, lijkt het haast alsof we vakantie houden in de tropen. Heerlijke luiheid, met een volle ijskast, en met veel soorten ijs in de diepvriezer.

Maar nu ga ik vlug weer naar buiten. Waar de vogeltjes fluiten. Zoen!

Er is er een jarig,
hoera hoera,
dat kun je wel zien:
dat ben ik!

“Kaatje groet ’s morgens de dingen” bestaat vandaag 2 jaar!
Waarvoor –uiteraard- hoezee!

Eigenlijk had ik toen ik begon, helemaal niet gedacht dat ik het zolang zou vol houden. Maar de dagen, de weken, de maanden schoven ongemerkt voorbij, en op enkele hindernissen na ben ik er toch in geslaagd om hier regelmatig een stukje te komen tiepen. Want daar is het hem natuurlijk allemaal om te doen: stukjes tiepen. En ik hoop dat ik er zo nog veel kan maken!

Vanuit de tuin van onze achterburen klonk bombardonmuziek.

Dat is niet de eerste keer, het gebeurt wel meer dat er op zomeravonden van die kant leuke deuntjes klinken, al heb ik geen idee of buurman in een orkest, een brassband of enkel voor de hobby musiceert.

Deze keer klonk er iets klassieks, maar ik kon het niet thuisbrengen.

Schanulleke en het mannetje gingen op de klanken met elkaar in de rondte staan springen en dansen. Terwijl ik in mijn ligzetel het gebeuren lag ga te slaan, begon ik samen met hen te lachen. We lachten samen het leven toe.

Waar zijn ze nu, al die mensen die normaal gezien klagen “dat er geen zomers meer zijn zoals vroeger”? Dat in hun jeugd de hitte het asfalt deed smelten en de vogels dood uit de lucht vielen?

Je hoort ze niet meer. Ze zijn beschaamd ergens in een hoekje gekropen en kijken af en toe vol ongeloof naar buiten om te kijken hoe het asfalt smelt en de vogels dood uit de lucht vallen.

Mijn dochter begint ondertussen te denken dat deze tropische temperaturen normaal zijn en dat ze de hele vakantie gaan blijven duren. Volgens mij gaat ze de eerste dag dat het geen dertig graden is denken dat de winter is begonnen en de kerstversiering van de zolder halen.

Een mooie folklore die we door deze temperaturen dreigen mis te lopen is toch wel het geklaag van de kusthoreca. Wat levert dat altijd mooie nieuwsreportages op als het regent tijdens de vakantie: de strandzetelverhuurder die helemaal alleen onder een paraplu gezeten, naar een natte en vooral lege dijk zit te kijken. Of de ijscoman die “Frisco’s! Choco glacé!” staat te roepen naar de verregende meeuwen op het strand. Nu weten die arme mensen niet wat eerst gedaan en gaan ze na de vakantie opgenomen worden met een burn-out van jewelste.

Ach, er zijn mensen die altijd wel iéts vinden om over te klagen. Of ze vinden het te warm of te koud, of te droog of te nat...

Ik ga daar vanavond, als het wat afgekoeld is, uitgebreid de tijd voor nemen om mij daar over te beklagen. Het voordeel is dat ik dat bij deze temperaturen op mijn terras ga kunnen doen…

• Aardappelen met mayonaise
• Gebakken aardappelen en een cornetto als dessert
• Pastasalade met spekjes, komkommer en radijs
• Minimalistische barbecue (1 stuk vlees, 1 groente, stokbrood)
• Slaatjes
• Kant-en-klaar maaltijden

Als de temperatuur wat wil zakken ga ik weer normale dingen koken. Maar eerder echt niet.

De laatste week voor een infuus merk ik niet zo veel meer van de wereld rondom mij.

Ik lees maar half de krant, volg het nieuws niet echt en zit nog minder dan anders achter mijn computer.

Vooral Wimbledon, de Tour de France en de wereldbeker voetbal vullen tegenwoordig mijn dagen.

Ondanks de warme temperaturen verrek ik gewoon van de pijn. Moge 10 juli zo snel als mogelijk komen.

Ze waren met z’n zevenen, Schanulleke en zes andere meisjes van de Chiro, die samen een leuk weekendje in gedachten hadden.

Plannen waren er om op zaterdagavond een barbecue’tje te houden, daarna een bezoekje te brengen aan de plaatselijke kermis, vervolgens te overnachten in hun tentje, en de volgende ochtend al vroeg met de trein naar zee te vertrekken.

Tot een groep skinheads –een twintigtal mannen getooid met nazivlaggen- het nodig vonden om het Chiroterrein met een bezoekje te vereren en de zeven tentjes volledig te vernielen.

Gelukkig zaten de meiden op dat moment in de botsauto's.

Er werd al vlug uit veiligheidsoverwegingen beslist om het overnachten te laten doorgaan bij één van de leidsters thuis. Je kan tenslotte nooit weten of zo’n onverlaten het niet nodig vinden om nog eens terug te keren.

De trip naar zee ging gewoon door, maar de schrik zit er goed in. En het tentje is enkel nog goed om met het huisvuil mee te geven…

Mijn mannetje gaat zorgzaam om met mijn pijnlijke lijf. Er wordt ontbijt op bed gebracht, en terwijl hij de bovenverdieping schoonmaakt, laat hij zachtjes klassieke muziek spelen.

Als hij klaar is, komt hij zich naast mij neervlijen, omarmt hij mij met duizend armen, omhelst hij mij met zijn mond.

Ik lees de liefde in zijn ogen en weet dat het wel goed zit, dat ik mij niet te veel zorgen hoef te maken...