kaatje groet 's morgens de dingen...

“Voor mijn allerliefste opa” schrijft Schanulleke op een tekening die ze gemaakt heeft. Ik staar naar de letters en krijg weer dat weeë gevoel vanbinnen. We kunnen nog altijd niet bevatten dat dit afscheid voor eeuwig is.

De warmte die van de rouwbetuigingen uitgaat komt terecht daar waar ze hoort te zitten. Bedankt daarvoor.

Morgen wordt mijn vader gecremeerd op dezelfde plaats waar ik een dik jaar geleden ook al afscheid moest nemen, toen van mijn oma. Ik vind het leven niet eerlijk.

Lieve allemaal, heb vannacht het bericht gekregen dat mijn vader in zijn slaap is overleden.

Hij was een man van weinig woorden. Veel is tussen ons nooit uitgesproken, maar hij probeerde altijd om op zijn eigen manier iets voor ons en voor anderen te betekenen. Dit nieuws komt voor ons als een enorme schok, we zullen even tijd nodig hebben om hier samen doorheen te komen.

Kus voor iedereen,
Kaatje.

De ene zware regenbui na de andere trok over Gent, en dat zo ongeveer twaalf uren lang…

Mijn mannetje vertrekt ’s morgens al om kwart voor zeven naar zijn werk en moest er dus door. Met zijn brommertje. Het water zat bij aankomst tot in zijn brooddoos.

Ik zat zowat een halve dag met het licht en de verwarming aan, want het wou buiten maar niet opklaren. Gelukkig deed het dat rond halfelf deze voormiddag uiteindelijk wel.

Het water in de gracht die langs ons huis loopt, staat gelijk met de rand, onze brievenbus staat met zijn voeten zo’n tien centimeter in het sop en in de omgeving staan alle straten nog steeds afgezet vanwege de overlast.

Op de regionale televisie zag ik dat premier Verhofstadt hier een paar straten verder op bezoek was om zijn medeleven te betuigen met de bewoners. Wat zullen ze dààr blij mee geweest zijn. Not!

Gelukkig wonen wij op het hoogste punt van onze gemeente. Al vreesde ik vandaag toch ook even dat er ging moeten gedweild worden. En als ik het weerbericht moet geloven, komt er nog meer aan de volgende dagen!

Ik kijk naar de regen. En naar de duizenden druppels die langs mijn raam naar beneden glijden. Ik probeer mij op te warmen aan een hete mok chocolademelk. En ik bedenk hoe het over twee weken zou kunnen zijn.

Ik droom van een ritje op mijn fiets, maar blijf met mijn beide voeten op de grond...

Opruimen, stofzuigen, poetsen, dweilen, strijken… op zaterdag voert het huishouden hier de boventoon. Mannetje doet de grote werken, ik hou mij bezig met de was, en Schanulleke helpt door haar kamer op te ruimen en het stof af te nemen. Het is niet altijd even aangenaam, maar wel noodzakelijk. Ik blijf er mij trouwens over verwonderen hoeveel was je met drie personen verzet op een paar dagen tijd…

Ik zet mijn favoriete muziek op en begin zingend aan de strijk. We zijn een hele voormiddag druk bezig onder de muzikale begeleiding van LOREENA Mc KENNITT (dank je, zus!), KATIE MELUA en NORAH JONES, allemaal mooie vrouwenstemmen die mijn hart raken en kleur geven aan mijn emoties.

Tegen de middag biedt ons huisje een andere aanblik aan: opgeruimd en proper. De geur en de helderheid van een pas gepoetst huis nodigen uit. Op blote voeten probeer ik voorzichtig met Schanulleke een paar danspasjes te maken. En ik ben dankbaar.

Na mijn middagrust en de koffie zullen we de wekelijkse boodschappen doen, en vanavond gaan we ergens mosseltjes eten. Deze dag lijkt met zijn 24 uren veel te kort te gaan worden. Het liefst van al zou ik ook nog in een boek lezen, een filmpje kijken, wat schrijven… Maar dat zit er vandaag niet meer in. Vandaag verdwijnt de weinige energie die ik heb in mijn gezin en in het huishouden. Maar ik heb van geen enkele minuut spijt, ik ben aan het genieten...

“Door het smelten van het poolijs ligt Gent binnen twintig jaar aan zee,” zei mijn mannetje vlak voordat we gisteren gingen slapen.

Dat had hij nu beter niet kunnen zeggen.
Dat we daardoor nooit meer de trein zouden hoeven te nemen als we richting zee wilden, gaf mij geen enkele troost. Na zijn opmerking viel ik in een onrustige slaap, om een paar uur later weer wakker te schieten. Zijn woorden galmden nog na in mijn hoofd.

’s Nachts kan je beter niet te veel liggen denken, want dan komen de spoken. Het angstduiveltje en de paniekzaaier melden zich en blazen die spoken op tot ingewikkelde hersenspinsels waar je de rest van de nacht je handen vol aan hebt. Maar het was te laat, mijn gedachten waren niet meer te stoppen. In het holst van de nacht begon ik alvast vluchtpogingen te bedenken. Allerlei optie’s schoten door mijn hoofd: we zouden kunnen verhuizen naar de Ardennen, de Pyreneeën of de Andes. Zouden we straks ons huis nog wel voor een redelijke prijs kunnen verkopen? Of moesten we nu al een bord in de tuin zetten? En waar zouden we in godsnaam moeten van leven daar boven op die berg? Ik lag me suf te piekeren, en viel pas uren later uitgeput in slaap.

Maar kijk, toen ik vanmorgen wakker werd, scheen er eindelijk nog eens een stralend zonnetje boven Gent. En de dreigende waterramp leek al weer mijlenver te zijn afgedreven…

We zaten de voorbije dagen dus aan zee. Van alles wat gekregen: zon, een twee uur durend onweer, hagelbollen, en gisteren zelfs een storm.

Het is weer Blankenberge geworden.
Niet toevallig Blankenberge, want goede vrienden van ons hebben daar een appartementje dat we af en toe eens mogen gebruiken. Hiephoi!

Terwijl ik zondagavond stond te genieten van de ondergaande zon, heb ik er herinneringen opgehaald aan vroeger.

Herinneringen… ik zou er dringend eens orde moeten in scheppen…

We gingen elk jaar voor een hele maand naar zee met onze vakantie-ouders, twee lieve mensen die ons meenamen op vakantie met hun gezin. Toen dat te lastig werd voor André, onze vakantie-papa, en hij uiteindelijk veel te vroeg naar hierboven verhuisde, was het uit met onze vaste vakantie afspraakjes in de met jodium gevulde zeelucht.

Veel van mijn herinneringen aan toen zijn weg, maar veel is ook gebleven.

Gisteren stond ik tijdens de storm te kijken naar het bruine schuim op de woeste zee. Links zag ik het staketsel, rechts de pier, en plots hoorde ik mijn broertje zijn stem… En ik kreeg verschrikkelijk veel goesting om te blèten.

Terwijl jullie dit lezen, spoor ik met de trein naar zee. We zijn van plan om daar te blijven tot dinsdag. En of het nu regent of niet, we gaan er van genieten!

Ciao Gent, leve Blankenberge. Onderweg valt er genoeg te vertellen, want we hebben Schanulleke maar liefst dertien dagen moeten missen. Als ze uitverteld is, zet ik mijn gedachten op oneindig, en komen er van die lange, warme stiltes. Mijn mannetje en ik zijn helemaal geen babbelaars tijdens de ochtenduren.

Na onze treinrit eerst een beetje bekomen van de trip, en de benen even strekken op de dijk. En tegen twaalf uur zal het beginnen knagen. Ik voorspel jullie nu al dat ik vanmiddag ergens mosseltjes eet, dromend van zalig nietsdoen.

Na een siësta als het mogelijk is met kleine zus een wandelingetje langs de waterlijn, samen schelpjes zoeken. En een plekje waar je lekkere wafels kan eten bij je koffie.

Na dat alles zal ik weer moeten rusten, maar tegen ’s avonds zullen we weer honger krijgen. We zullen besluiten om “iets kleins” te gaan eten. Maar ja, dan gaat daar zo een leuk voorgerechtje op de kaart staan, en kijk daar, gebakken visjes…

Om onze eerste dag te beëindigen, zullen we met z'n allen naar de ondergaande zon gaan kijken. En daarna gaan de oudjes lekker slapen. Tenzij de zeelucht ons op andere gedachten brengt…

Rond zes uur vanavond is Schanulleke van het Chirokamp in Chimay teruggekeerd. De kampgeur zweefde mij zo tegemoet: een mengeling van zweet, natte kleren, houtskool, modder en gras.

Machine één ligt ondertussen weer opgevouwen in de kast, machine twee zit in de droger, machine drie doet verwoede pogingen om weer proper te geraken, en machine vier ligt daar nog op te wachten.

Zo te horen is het fijn geweest. “Mijn leukste kamp ooit!”.

Ze heeft chocoladefondue gegeten, haar eerste tweedaagse uitgestapt, in de gietende regen greppeltjes rond de tent gegraven, en een “omgekeerde dag” beleefd (overdag slapen en ’s nachts eten en spelletjes spelen).

Op tweedaagse moesten ze zelf hun onderkomen zoeken voor de nacht. In het Frans! Eerst wou dat niet bijster goed lukken. Ontgoochelingen maken immers ook deel uit van het leerproces dat het leven is. Maar uiteindelijk mochten ze van een vriendelijk echtpaar overnachten in een caravan.

Mijn dochter, de stoere Tip-Tien...
Ik ben blij dat ze weer onder moeders’ vleugels is.

Straks komt Schanulleke terug thuis van Chirokamp!!!

“Turks Fruit”, een beginnende blogger, schreef gisteren: “Waarom bezoekt niemand mijn blogje???”

Waarop ik onschuldig (dacht ik) reageerde met: “geduld, je bent nog maar pas begonnen met bloggen.”

Helaas bleek dat bij het lieve kind “een beetje” *kuch* in het verkeerde keelgat te schieten, want het ontlokte haar vandaag de volgende tirade: “Dan krijg ik hier van die reacties à la: "GEDULD! Je bent nog maar pas begonnen!" Grrr ... Wat baal ik daarvan ... In plaats van mij (toch wel een mede-Blogger) te komen "aanmoedigen" krijg ik dergelijk "gezeik" naar mijn kop gesmeten! Ok man, IK WEET DAT IK PAS BEGONNEN BEN, en NEEN, ik heb GEEN GEDULD !!! Vriendelijkheid kost ook niks hé, GODVERDOMME !!! Is dat mijn verwelkoming ??? Hoe dan ook, gelukkig zijn er nog normale mensen tussen ...”

Beste meid, je hebt helemaal gelijk. Vriendelijkheid kost inderdaad niets. Bij deze wil ik je dan ook mijn oprechte excuses aanbieden voor de onbeleefde toon in mijn reactie...

Het is gelukt, gisteren en vandaag heb ik met mijn nieuwe FIETS gefietst!!

Vanaf nu fiets ik naar de apotheker in plaats van de auto te nemen. En vanaf nu wil ik voor zover mijn lijf dat toelaat, regelmatig een eindje fietsen met mijn mannetje.

Schanulleke zal raar opkijken als ze vrijdag thuis komt van bivak, want ze heeft mij haast nog nooit op een andere fiets dan de hometrainer zien zitten.

Dat het lang geleden is dat ik gefietst heb laat zich wel voelen. Mijn gat doet zeer, en ik werd regelmatig losgereden door mijn mannetje. Ik had niet meer de adem om “vertragen!!” te roepen, en dus stond hij met onschuldige ogen een eindje verderop te glimlachen. “Oh, ik had niet gezien dat je achterop was geraakt”, klonk het dan. Ik prevelde een excuus over een hapering aan de versnellingen, en we startten weer samen. Maar “samen uit, samen thuis” lukte gisteren nog niet zo goed, want even later moest ik weer lossen, en mijn mannetje stond al haast onder de douche terwijl ik hijgend en puffend de oprit opreed.

Vriendinnetje A. heeft mij een fles champagne beloofd wanneer ik van hier tot bij haar thuis kan fietsen. Ik ben van plan om die één van deez’ dagen soldaat te gaan maken.

Fietsen heeft echt wel zijn charmes. Heerlijk is het om de wind door mijn haren te voelen. Geweldig om in het wiel van mijn mannetje met uitzicht op zijn kontje te fietsen. Fantastisch om vers zweet over mijn rug te voelen lopen. Heerlijk om stilaan een atletisch lichaam te krijgen zoals een Tom Boonen…

Ik weet het, zo snel gaat dat niet. Maar binnen een paar maanden rij ik rond met een gespierd lichaam. Misschien koop ik mij dan wel zo een coureursbroek. Voor mannen vind ik die spannende broekjes waarin hun trots half scheef te pronken staat niet echt zo mooi, maar rond mijn gespierde lichaam gaat die vast fantastisch zitten.

“Straks word je nog een echte wielertoerist en ga je op zondag pinten pakken”, voorspelt vriendinnetje A. Maar dat heeft ze verkeerd voor. Op zondag wil ik lui zijn, en ergens op een terras een koffietje gaan drinken. En ik fiets liever achter mijn ventje zijn kontje dan achter een heel peloton mannen die veel ouder zijn dan ik.

En mijn mannetje lacht mij nooit uit. Allé, toch niet alle dagen…

”De drie essentiële elementen voor het geluk zijn: iets te doen hebben, iemand om lief te hebben en iets om naar uit te kijken."

Bron: DE DAGELIJKSE GEDACHTE

Het voelde een beetje raar aan toen ik vanmorgen uit mijn bed kwam: alles was hier muisstil. De enige die een praatje met mij kwam maken, was de kat van de buren.

Het is toch altijd een beetje wennen, als je drie weken hele dagen samen bent geweest met je gezin. Ik had daarnet zowaar koffie gezet voor twee personen, maar ik heb het hele huis weer voor mij alleen…