kaatje groet 's morgens de dingen...

Goed nieuws vandaag bij Skynet: de CAPTCHA is eindelijk klaar, en daar ben ik heel, heel blij mee!!

Concreet betekent het dat er vanaf vandaag onder elk reactieveld een afbeelding zal verschijnen die een code weergeeft. Vooraleer je een commentaar op mijn blog kan posten, ben je vanaf nu dus verplicht om deze combinatie in te typen. Dit zou in de toekomst de SPAM, die deze blog lange tijd verschrikkelijk teisterde, grotendeels (ik hoop volledig) moeten tegenhouden.

Alleen… ik vind die code soms verschrikkelijk moeilijk te ontcijferen. Of heb ik dat alleen?

(Tipje hierbij: klik op de afbeelding van de code tot je er een voorgeschoteld krijgt die wél goed leesbaar is.)

“Zoals je bij een puzzel blijft zien dat er een stuk weg is, blijf je in je leven voelen dat je een dierbare mist.”

Bron: DE DAGELIJKSE GEDACHTE

Vanavond ga ik naar de voorstelling van de derde poëziebundel van Lea De Vreese.

Lea is een dichteres uit onze gemeente, en het thema van haar derde bundel is “onze-een-heid”. Haar gedichten willen een meditatie zijn rond wederzijds begrip, mededogen en verdraagzaamheid.

Volgens het artikel in een plaatselijk blad verklankt haar derde bundel het moeilijke evenwicht tussen rouw en afscheid, tussen zin en onzin van het leven. Ze draagt het werk op aan haar overleden pleegvader. Het geheel zal omkaderd worden met voordracht, muziek door de componist Tamuray en sfeerbeelden door Björn Lemmens.

Ik hoop op een sfeervolle, zinvolle avond, in deze donkere dagen voor Allerheiligen…


*Update: het werd een zeer mooie hartverwarmende, ingetogen avond waar ik zeer veel aan gehad heb. En ik heb nog een prijs gewonnen met de tombola ook!!*

Iets moet mij van het hart, want het zit mij hoog.

Sinds een paar dagen kan je nu via een nieuwe blog volgen hoe iemand zijn eigen zelfmoord aankondigt en aftelt naar ‘dé dag’. Hij wil hierover ‘met zijn lezers in dialoog gaan’. Uit principiële redenen weiger ik om hier een link naar zijn blog te zetten. De schrijver slaagt ondertussen trouwens al aardig in zijn opzet, want er beginnen regelmatig reacties te komen van ‘zijn publiek’.

Ik heb zo het vermoeden dat hier één grote stunt achter zit, maar kan mij natuurlijk altijd vergissen. Mijn persoonlijke ervaring is, dat iemand die echt van plan is om zelfmoord te plegen hier helemaal anders mee omgaat. Voor de nabestaanden is het een ingrijpende gebeurtenis die ze hun hele leven bij zich blijven dragen.

Zou de schrijver zich eigenlijk ook maar één ogenblik realiseren wat iets dergelijks met mensen doet die zoiets in hun onmiddellijke omgeving hebben meegemaakt? Ik denk het niet. En als hij er zich toch van bewust is, dan vind ik het nog eens dubbel zo erg.

Los van het feit of hij het nu echt meent of niet, vind ik het wansmakelijk en immoreel. Het getuigt van een ziekelijke sensatiezucht en ik walg van dergelijke praktijken. Wat mij betreft, mag Skynet de blog gerust meteen verwijderen (al zullen ze zich wellicht wegsteken achter de ‘vrijheid van meningsuiting’).

Ik heb gezegd…

Ik ben er nog hoor, maar ben even druk bezig achter de schermen. Met het verwijderen van SPAM bijvoorbeeld, en het toewijzen van een categorie aan al de logjes die ik hier de voorbije twee-en-een-half jaar plaatste.

Het is een monnikenwerk, maar ik speel graag met woordjes. Ook bij het toekennen van die categorieën.

Wat mij daarbij trouwens opvalt, is dat ik de voorbije dagen veel hits krijg op de categorie “open en bloot”. Mensen die hierbij denken dat ze een schaars gekleed Kaatje gaan te zien krijgen, druipen na het aanklikken van die categorie waarschijnlijk fel ontgoocheld weer af.

Waarvoor mijn oprechte excuses. Het was echt niet mijn bedoeling om u te misleiden. *grin*

"Kleintje?”

“Ja?”
Het gezicht van KLEINTJE bevond zich in het donker.

“Het lukt niet. Wat ik ook doe om mijn bordje leeg te eten, altijd komt er meer op te liggen. Wanneer gaat het eens ophouden en beter worden?”

De oogjes van Kleintje blonken, en keken recht in de ogen van Tinca, die dof stonden.

“Wat vertelt je hart?”

“Mijn hart huilt, omdat het zo vaak in de steek is gelaten.”

“Wat vertelt je hart?” vroeg Kleintje weer.

“Het spreekt over verdriet, verlies… Er zit zoveel…”

Kleintje legde haar hand op Tinca’s borst.

“Wat vertelt je hart?” vroeg ze zacht.

Tinca zweeg en voelde de warmte van Kleintje’s hand. Ze volgde met haar geest de warmte van die hand, en plotseling wist ze dat ze niets meer had te vrezen. In een flits was ze terug en keek ze weer in de blinkende ogen van Kleintje.

“Dat ik niet meer bang hoef te zijn?” zei ze tot haar eigen verbazing. “En daarjuist wist ik ook nog waarom, maar…”

Kleintje gebaarde haar te zwijgen. En terwijl ze naast elkaar in het donker gingen zitten luisteren naar de stilte van de nacht, voelde Tinca voor het eerst iets als een thuis door alles heen zinderen…

Mama, goedmenende mama, loopt in de weg. Ze zaagt en ze doet onnozel, ze is onrechtvaardig streng en ze stelt vervelende vragen. Ze luistert naar muziek die niet om aan te horen is, ze vindt Big Brother flauwe zever en ze vindt dat je pas van tafel kan als iedereen zijn bord heeft leeggegeten.

Ze vindt altijd veel te vroeg dat het tijd is om te gaan slapen, ze zegt dat het hoog tijd wordt om eens naar de kapper te gaan, ze vindt dat je in die kleren de straat niet op kan, en ze wil weten of dat schoolwerk ’s avonds om zeven uur echt wel klaar is, want je wil al zo vroeg naar de televisie kijken.

En doe eens deftige schoenen aan je voeten! En knoop je veters! Ook dat nog…

Nooit (n)iets mogen. Dat is het verwijt dat ik wel eens naar mijn hoofd geslingerd krijg.

Op mijn beurt vind ik dàt dan weer onrechtvaardig, en ik probeer haar te counteren door haar op te sommen wat ze allemaal wél mag. En wat ze wél mag hebben. En doen. En of ze wel weet wat dat allemaal kost!?

Mijn dochter… ze is vijftien en ze heeft mij niet meer nodig, tenzij als taxichauffeur, geldschieter en –liever niet, maar het moet nu eenmaal- ondertekenaar van rapporten. Daarjuist kwam ze met haar eerste rapport naar huis. Mijn dag is goed. Haar rapport ook…

Webstats vertelt mij dat iemand heeft gegoogeld op “hoe zie ik mijzelf als bejaarde” en daarmee op mijn blog is uitgekomen.

U weet de situatie heel goed samen te vatten.

*gaat even dubbel liggen van het lachen*

Ik moet vandaag ongelooflijk veel moeite doen om de ene voet voor de andere te zetten.

Ondanks het fijne weertje van de afgelopen dagen doet mij dat heel veel goesting krijgen om lelijke dingen te gaan roepen, maar ik vrees dat mijn buren dat niet echt zouden weten te appreciëren.

In de wetenschap dat de meesten onder jullie mij toch niet kennen IRL, schreeuw ik het dus even uit op mijn blog. Wie het niet wil lezen, mag gerust wegklikken.

’t Is vandaag G*DV*RD*MM* gewoon even allemaal KL*T*!

Nèm. Dat moest er effe uit.

Morgen weer een dag. En hopelijk een betere, zodat ik weer leuke verhaaltjes aan jullie kan vertellen…

De Europese Week tegen pijn (16-21 oktober) wordt georganiseerd door de International Association for the Study of Pain (IASP).

De pijn totaal onderdrukken is een irrealistisch objectief, maar een betere controle op pijn is zinvol. Deskundige pijnbestrijding leidt tot meer efficientie en aldus ook tot een betere kwaliteit van zorg.

In het kader van de Week tegen Pijn organiseren Bristol-Myers Squibb Belgium en het UPSA-Belgisch Pijninstituut in Gent, Brussel en Luik voordrachten op 21 en 22 oktober, gratis en toegankelijk voor iedereen.

Meer weten of inschrijven voor de voordrachten? Klik HIER.

(Bron: GEZONDHEID.BE)

Wetende dat er weer moeilijke weken voor mij aankomen (op 30/10 is het al weer tijd voor een infuus), geniet ik volop van een week waarin er fysiek meer mogelijk blijkt dan normaal. Ik zet momenteel méér stappen in de wijde wereld dan dat ik gewoon ben te doen.

Gisterenavond werd het een avondje cinema, samen met mijn mannetje. Die is nogal verzot op rampenfilms, dus we besloten om naar ‘WORLD TRADE CENTER' te gaan kijken, het waargebeurde verhaal van John McLoughlin en Will Jimeno, twee New Yorkse politieagenten die op 9/11 kwamen vast te zitten onder de brokstukken van de ingestorte WTC-torens.

We kropen bijna letterlijk onder onze bioscoopzetels tijdens het instorten van de torens, en moesten onze tranen verbijten toen we Jimeno’s moeder zagen huilen. De stilte die op het einde van de film in de zaal hing was ronduit indrukwekkend te noemen.

Vandaag nog iets dat mij naar adem deed happen. Een namis voor mijn vader. Wij zijn geen kerkgangers, maar uit respect voor hem zijn we toch met zijn allen gegaan. Mijn adem stokte even in mijn keel toen ik zijn naam hoorde afroepen.

De rest van de dag was er de geur van versgezette koffie en zelfgebakken cake, verse broodjes met een zachtgekookt eitje. De zon die binnenscheen in huis terwijl ik uitrustte in mijn zetel, rustige muziek op de radio. Stilte op straat… alles in een rustgevende harmonie.

De voorbije week zat vol met genietmomenten die wat mij betreft nog héél lang mogen duren…

Stond ik eergisteren nog op het strand, vandaag vond ik het tijd voor een boswandeling. In Wachtebeke ligt het provinciaal domein, zowaar groot genoeg om in te verdwalen.

Aangezien ik de laatste tijd maar wankel op mijn benen sta, beslisten we om geen te lange wandeling te maken. In het begin wisten we nog waar we waren, maar hoe verder onze voeten ons brachten, hoe meer we de weg kwijtraakten.

Onze redding was een paaltje met enkele pijlen er op, en toen nog een. Die toonden ons keurig de weg door het sprookjesbos.

Omdat we bijna niemand tegenkwamen, kregen we al gauw iets van een Hansje en Grietjesgevoel. Niemand die het opgemerkt zou hebben als ons hoofd in het midden van het bos zou afgehakt worden.

Vanwege onze angst voor perverse mannen, (maar toch vooral vanwege het wankel gaan) beperkte onze wandeling zich tot ongeveer een half uurtje. We ontdekten onderweg veel verborgen plekjes, en genoten van het schouwspel van de zon.

In plaats van een afgehakt hoofd werd er geëindigd met een leeg hoofd. Heerlijk gevoel om het weekend mee in te gaan...

Na de vermoeiende rit werd er ontspannen bij een aperitiefje, met zicht op de jachthaven.

Daarna begonnen we uit te kijken waar we wat gingen eten.
Het werd een gegrild zalmfiletje in een gezellig restaurant, voorafgegaan door een dagsoepje met lekkere stukjes warm stokbrood en echte boter.

Vervolgens maakten we een heerlijke strandwandeling, om onze dag af te sluiten in een strandpaviljoen bij een koffie en een toetje.
En vooral dat toetje, dat was het helemaal!

Wolkjes kijken, lieveheersbeestjes op onze hand.
En samen lekker wegzakken in vergetelheid.

Vandaag even op uitstap geweest met vriendinnetje A.
Geef toe, het klinkt als vakantie eej?

Mannetje vertelde dat er al Sinterklaassnoep te koop wordt aangeboden. Hij had het over chocoladen ventjes en zo...

Wel heel erg lekker allemaal, maar we zijn nog maar half oktober.

Ik vind het toch wel een beetje uhm… heel erg uhm… tjah…

Ik krijg altijd zo een echt burgergevoel als ik ‘mag’ gaan stemmen.

Het begint al als ik de lange rij zie staan aan het kiesbureau waar ik mijn stem moet gaan uitbrengen. En het neemt nog toe eens ik met de kiesbrieven in mijn hand naar het stemhokje huppel.

Ik ben een echte kiezer, vergis u niet. Kaatje neemt haar burgerplichten erg serieus. Ik denk zelfs dat ik ook zou gaan stemmen als dat niet verplicht zou zijn. Omdat ik heel erg in de democratie geloof. (Al deden rood en blauw er hier in Gent de laatste weken alles aan om mijn geloof daarin te kelderen. Ze verkondigen namelijk al weken dat ze zowiezo samen verder gaan, gelijk wat de uitkomst van deze verkiezingen zal zijn.)

Een stille devotie daalt over mij neer wanneer ik in dat kleine hokje sta. En wanneer ik die joekels van brieven opengevouwen voor mij heb liggen, bekruipt mij altijd een zweempje paniek. Want je moet uiteindelijk ook nog het juiste bolletje rood gaan kleuren.

Ik kleur met een bevende hand, verlaat het kieshokje, en steek -terwijl er een stukje zweet langs mijn voorhoofd naar beneden glijdt- de kiesbrieven in de desbetreffende bussen. (Je zal je maar eens vergissen en je brief voor de gemeenteraad in de bus voor de provincieraad steken…)

Daarna wordt het bang afwachten. En hopen dat het niet weer zo’n gitzwarte zondag wordt…

Echt een herfstachtige dag. Uitgeslapen. Een klein beetje gestreken, maar eigenlijk het vermelden niet waard. Geen wekker. Niet gekookt. Enkel een pizza in de oven geschoven. Geen puber in huis, want die had geen les (pedagogische studiedag) en deed samen met een vriendinnetje aan ‘funshoppen’ (daar kan ik ook nog wel een logje over schrijven…).

Gisteren ook bijna niets gedaan. En het weekend staat ook al in het teken van weinig doen.

Vanavond gingen de haard en de kaarsjes aan, en werd er vooral veel gehangen in de zetel.

De gebeurtenissen van de afgelopen tijd hangen serieus in mijn kleren, maar ik heb het gevoel dat het fysiek weer een beetje de goede kant uitgaat. En af en toe een beetje kunnen slapen helpt. Eens niets doen ook…

Bij het opstaan een briefje gevonden van mijn mannetje met de volgende boodschap:

“Zolderdeur toelaten. We zitten met een muis.”

*HELP!!*

Nergens heerst er zo’n bedrijvigheid als om 8 uur ’s morgens in een ziekenhuis. Voor iemand die geen ochtendmens is, een ware verschrikking. Net een bijenkorf, waarbij iedereen perfect weet waar hij naartoe moet, en wat hij moet doen.

Er hangt de hele tijd een zekere nervositeit in de lucht die zich vermengt met de –o zo- gekende geur van ontsmettingsmiddelen en schoonmaakproducten. Nervositeit van het personeel dat altijd tegen de tijd aan het werken is, nervositeit van patiënten die overgeleverd worden aan het onbekende, aan pijn en verdriet, aan eenzaamheid, maar ook aan hoop.

Elke keer als ik er binnenstap, ben ik dankbaar. Omdat ze er zijn. En omdat ze duizenden mensen kunnen helpen. Met de glimlach. En met begrip bij de zoveelste pijnlijke prik…