kaatje groet 's morgens de dingen...

En toen, na de kiné van gisteren, was mijn pijp opeens helemaal uit. Platte tube. Het licht uit. Leeg. Op.

’s Avonds van mijn mannetje het verbod gekregen om nog iets te doen. “Of moet ik misschien kwaad op je worden!”

Neen, niet kwaad worden alstublieft.

Toen ik vanmorgen wakker werd deed alles pijn en ging alles rond mij een beetje op zichzelf rondjes draaien. Dus ga ik vandaag mijn mannetjes bevel opvolgen.

Niet dat ik van plan was om grootse dingen te gaan doen. Maar er zouden hier toch een paar kleinigheden moeten gebeuren. Een paar wasjes draaien. En koken. Voor de rest wordt het wat in de zetel liggen en mijn krant lezen. En dan hoop ik dat daar wat positief nieuws in te lezen staat. Positiviteit is wat ik nodig heb vandaag.

Tot binnen een paar dagen. Of zo…

*Update*: ben ik nog met m'n was de trap afgeflikkerd ook.

Mannetje en ik slaagden er gisterenavond dan toch in (KLIK) om naar ‘AN INCONVENIENT TRUTH’ te gaan, de klimaatfilm van Al Gore.

Af en toe zaten we echt ademloos toe te kijken, en op bepaalde momenten waren we zelfs ronduit geshockeerd. Ongeveer halverwege de film kwam een grafiek in beeld waarop de uitstoot van CO2 getoond werd van de afgelopen 650.000 jaar. Zes ijstijden zaten hierbij inbegrepen, maar de grafiek slaat volledig op hol gedurende de laatste… 40 jaar. En een voorzichtige schatting laat vermoeden dat deze CO2-uitstoot nog eens zal verdubbelen in de komende 40 jaar.

Zelfs als maar 10% waar blijkt te zijn van wat vertoond werd, dan is het nóg altijd vijf voor twaalf. Wat ons betreft, een film die iedereen zou moeten gezien hebben. En waar heel hard zou moeten over nagedacht worden.

Twee avonden na elkaar “op de lappen” blijkt overigens een beetje te veel van het goede voor mijn geteisterde lichaam. Rusten zal de volgende dagen dus de boodschap zijn. Maar de indrukken die de voorbije uitstappen op mij maakten geven mij heel veel materiaal om bij stil te staan op de dagen dat het onvermijdelijk weer slechter met mij zal gaan.

Erg moe, maar toch ben ik vast van plan om de voorbije week te besluiten met een theatervoorstelling.

De rit naar en het binnengaan van de zaal verloopt goed, maar het zitten op de klapstoeltjes niet.

We zijn te gast bij POL GOOSSEN, die zijn theatervoorstelling ‘Uitgewist’ brengt. Het vertelt het aangrijpende verhaal van een zoon wiens moeder aan de ziekte van Alzheimer leed.

Rondom ons is het onrustig. Mensen zitten te draaien op hun stoel, zitten te hoesten, of zitten tijdens de pianomuziek die het geheel omkaderd, ongegeneerd te praten. Toch lukt het mij om volledig in de voorstelling op te gaan.

Wat Pol mij meegeeft is prachtig. Emotioneel, en ontroerend echt.

Geradbraakt, een beetje verward en verdoofd strompel ik na afloop de zaal uit. Ik probeer mijn rug te rechten, wat al bij al vrij goed lukt.

Bij thuiskomst zie ik er een heel stuk krommer uit. Ik wil mij de voorstelling van vanavond terug voor de geest halen omdat ik opnieuw de ontroering die er van uitging wil ervaren, maar bij het gebabbel van mijn mannetje en Schanulleke lukt dat niet echt.

Ik besluit daarom om in bed te gaan luisteren naar het Requiem van Mozart. En word bij het horen van de muziek overmand door emoties…

Onderstaande mail ontving ik van Luc Boland, de papa van LOU.
Ik verleen heel graag mijn medewerking aan dit project door de mail op mijn blog openbaar te maken. Enkele maanden geleden zag ik de documentaire trouwens op tv en hij is werkelijk waar de moeite. Men zegge het voort!


Hallo,
U stuurde ons een vriendelijk woordje over de blog van Lou.
Honderden anderen deden hetzelfde en geloof ons, dat deed ons telkens weer deugd.
Helaas kan ik niet iedereen persoonlijk antwoord geven, zoals ik graag had gedaan. Mijn verontschuldigingen daarvoor. Daar is een heel eenvoudige reden voor: ik werk al sinds juni 2006 tegen de klok om een Stichting op te richten (DE FONDATION LOU) en om de verkoop te organiseren van de dvd, waarvan de opbrengst volledig naar deze stichting zal gaan.

Deze dvd, met Nederlandse ondertitels, zal bestaan uit een lange versie (80’) van de documentaire "Lettre à Lou" (Brief aan Lou) en nog zes extra’s rond dit boeiend en mooi avontuur.

Na zes maanden is de zaak bijna helemaal rond. DE FONDATION LOU heeft het levenslicht gezien en vanaf volgende woensdag – 15 november 2006 – is de dvd te koop (kan trouwens nu al besteld worden via internet).

Als ons verhaal ook u geraakt heeft, mogen wij u dan vragen om ons nog eens een ruggensteuntje te geven, om even op te treden als ambassadeur voor onze zaak. Het neemt maar enkele minuten tijd in beslag: vertel in uw omgeving dat de dvd verschenen is. De dvd zal overal te koop zijn in België (Press Shop, Fnac, grootwarenhuizen en gespecialiseerde zaken), maar jammer genoeg nog niet in andere landen, omdat we er nog geen verdeler vonden. U kan hem echter aankopen via de beveiligde online verkoopsite MEDIADIS.COM (die de exclusiviteit heeft om de enige prijs te waarborgen).

Het lijkt ons vanzelfsprekend dat zo de verkoop een succes wordt in Frankrijk, Nederland of elders, de Fondation Lou antennes zal uitbouwen in deze landen om ook daar te werken aan haar maatschappelijk doel, namelijk een dienst opzetten die steun biedt aan ouders van kinderen die ‘anders’ zijn, zodra ze de diagnose te horen krijgen.

Wij danken u nogmaals dat u de tijd nam om ons te schrijven over de film en bedanken u alvast voor uw eventuele hulp.

Vriendelijke groeten,
Voor de Fondation Lou
Luc Boland

111.111

Zou dat een rond getal zijn?

Plots deed ons Internet het niet meer. Er was nog wel een ADSL-signaal, en er was ook nog verbinding, maar een test van de modem liet mij weten dat er iets mis was met diens kaart.

Ik probeerde van alles uit om het euvel te verhelpen, maar stuurde rond 18.00u ontmoedigd een SMS’je naar mijn zus, om haar te laten weten dat ik een paar dagen niet ging bereikbaar zijn via dit medium.

Het werd gisteren dus -dik tegen mijn goesting- een avondje televisie kijken, en het voelde echt aan alsof ik één of ander lichaamsdeel moest missen. Ik vertoonde duidelijk ontwenningsverschijnselen, en blijk dus verslaafd aan het internet (lees: chatten).

Deze voormiddag startte ik de computer op zoals ik dat elke dag doe, met in mijn achterhoofd de wetenschap dat ik geen internet zou hebben vanwege een defecte modem.

Groot was mijn verbazing –en mijn opluchting- toen ik vaststelde dat alles het weer doet zoals voorheen. Vanavond ben ik dus weer gewoon online te vinden voor mijn dagelijkse babbel met mijn zusje. Ik ben een gelukkig mens.

Whoehoew!!

Ik heb de “Loterias y Apuestas del Estado” gewonnen!!

Gisteren werd hier een brief vol met indrukwekkende cijfers door de postbode bezorgd.

Ik dacht eerst nog: post uit Spanje. Dat zal van de Sint zijn. Maar nadat ik de brief had geopend en vluchtig had gelezen, werd ik pas helemààl uitzinnig van vreugde. Ik blijk zo maar eventjes 615.810,00 euro gewonnen te hebben. Een prijs die deel uitmaakt van een lot van 16.621.340,00 euro en keurig verdeeld wordt onder 31 laureaten!

Eerst was ik zodanig euforisch, dat ik dacht dat ik de volle 16.621.340,00 euro had gewonnen. Maar dat bleek een beetje te voorbarig. Maar zeg nu zelf: 615.810,00 euro winnen zonder ooit ergens meegedaan te hebben aan een loterij, het valt toch ook niet te versmaden.

Jullie begrijpen dat er hier gisteren uitbundig gevierd werd!

Alleen nog even een papiertje invullen en faxen met mijn bankgegevens, telefoonnummers, beroep, een kopietje van mijn identiteitskaart bijvoegen, 10% van het gewonnen bedrag vooraf betalen, en de prijs is helemaal van mij!!

Tenminste: dat is waarschijnlijk wat deze loterij uit Spanje graag zou willen, want ik hoop toch ook dat jullie doorhebben dat hier niemand wat gewonnen heeft. Zouden er nu echt mensen zijn die hier intrappen?

Ik moet proberen om de telefoon die ik gisterenavond kreeg uit mijn hoofd te zetten. Een mens zou er zowaar depressief van worden en tegelijkertijd nog meer gefrustreerd van geraken dan hij al is.

Ik heb echt geen buitenstaanders nodig om depressief te worden van mijn eigen beperkingen. Die telefoon heeft mij verdorie een formidabele dip bezorgd.

Ik zou echt willen dat ik over een paar minuten gewoon helemaal genezen ben in plaats van chronisch ziek, dat ik tegen vanavond weer de conditie heb van een gezond iemand en tegen maandag weer normaal kan werken zoals vroeger.

In de plaats daarvan heb ik vannacht geen oog dichtgedaan van de pijn, heb ik moeite om een stap te verzetten, is vijf minuten zitten een opgave, zitten mijn wervels, mijn bekken en mijn rechterheup geblokkeerd en sta ik zo krom als een overjaarse banaan. Tel daar het feit bij op dat ik al de hele week mijn tranen moet verbijten en u krijgt een aardig beeld van de situatie.

Met mijn excuses. Ik kan er efkes niet méér van maken…

Ik hoor het al meteen aan de manier waarop ze mat ‘hallo’ zegt bij het binnenkomen: er is iets mis.

Of ik mij even wil neerzetten, want ze moet mij iets vertellen en het is nogal ingewikkeld allemaal. Maar je weet nog wel dat ik vorige week woensdag drie uur van de vier studie had hé? Wel, ik heb toen in het derde uur een liefdesbrief geschreven aan L, maar daarin stonden ook nog een paar kleine dingetjes over de studiemeester. En die laatste heeft die brief onderschept.

Oeps…

En dat ze daarvoor vandaag uit de les Nederlands gehaald is en bij de directeur werd ontboden. En straf heeft gekregen. Véél straf. Véél te veel straf. Vindt ze. Er moet naar de studiemeester een kerstkaartje geschreven worden. In het Frans. En er moeten ook nog excuses aangeboden worden. En een verslag over de schooluitstap van volgende week voor in de schoolkrant moet ze ook maken. En of ik even naar de directeur kan bellen om te bevestigen dat ze alles eerlijk heeft opgebiecht?

Oeps…

Maar wat waren dan die kleinigheden die ze over de studiemeester had geschreven?

Wel, dat weet ze niet meer precies. Want het ging hem toch vooral in de eerste plaats om de liefdesverklaring. En het gedicht. Het gedicht? Ja, het gedicht voor L. En nu heeft de héle leraarskamer dat gelezen! Ze kreeg er zelfs nog een pluim voor van de titularis, want die zei dat ze héél goed kon dichten.

Oeps…

Toch maar even gewacht om naar de directeur te bellen. Stel je voor dat je van de zenuwen de slappe lach krijgt aan de telefoon… Oeps…

Dochterlief komt thuis met een boeketje bloemen.
Een boeketje met een strikje rond.

Het boeketje telt vijf roosjes, twee witte en drie rode, gekregen van de JONGEN MET DE ITALIAANSE ROOTS, omdat ze zes maanden samen zijn.

Ik kijk hoe mijn dochter de roosjes liefdevol in een vaasje schikt en op haar bureau plaatst. Ik smelt…

(KLIK)

De verkoper van de ALOE VERA producten zag mijn wankele passen en stapte stralend ons huisje binnen. Dit kon niet misgaan. Deze vrouw, die er wanhopig uitzag, zou toehappen. Dat wist hij wel zeker.

“Ik zie dat u wat moeilijk gaat. Kan ik u uitleggen wat Aloë Vera voor u kan doen?”

Gut, dacht ik, we zitten weer in het land van de vele beloften. Maar ik was nieuwsgierig, en liet hem zijn uitleg doen.

Hij beloofde véél, dat moet ik toegeven. Wanneer ik de gel een tijdje ging drinken, zou al mijn pijn verdwijnen. Ik ging er een stralende huid door krijgen, en al mijn fysieke problemen zouden zomaar als sneeuw voor de zon verdwijnen. En het zou mijn darmen reinigen, ik zou er zelfs terug de stoelgang van een baby door gaan krijgen. Alleen al door naar het product te kijken, ging ik er minstens 10% op vooruit gaan.

“Weet u dat iedereen elke morgen vlot naar de wc zou moeten kunnen gaan en er ene van 15cm of twee van 8cm zou moeten kunnen produceren? En wist u dat u door het bestuderen van uw stoelgang kan zien wat u moet veranderen aan uw eetgewoontes? Als hij blijft drijven, dan eet u teveel rauwkost. En als hij te vlug zinkt, dan eet u te veel vlees. Het ideale is, dat hij blijft zweven. En dat verkrijgt u allemaal dank zij dit uitstekende product.”

Toen ik de man meedeelde dat ik niet zinnens was om zijn product te kopen, viel zijn mond open van verbazing.

“U wil dus niet beter worden. Dat is straf.”

Vervolgens begon ik aan mijn eigen betoog. Ik legde de man uit, dat er een periode was geweest waarin ik echt alles had willen proberen, maar dat die tijd voorbij was. Omdat ik allang het punt gepasseerd ben waarop je weet dat je maar beter kan leren omgaan met de hele situatie. Van te veel loze beloftes wordt een mens uiteindelijk verschrikkelijk moe.

De man droop ontgoocheld af . Dit had hij nog nooit meegemaakt: een schijnbaar willoos slachtoffer dat zich niet zomaar in één twee drie liet inpakken.

Vanmorgen bekeek ik de inhoud van mijn wc-pot aandachtig en kon ik tevreden vaststellen dat “hij” bleef zweven. Het belooft een betere dag te worden dan al de vorige…

'Kom terug.'
Als ik die woorden eens zó zacht kon zeggen
dat niemand ze kon horen, dat niemand zelfs kon denken
dat ik ze dacht...

en als iemand dan terug zou zeggen
of desnoods alleen maar terug zou denken
op een ochtend:
'Ja.'

Toon Tellegen
uit: Over liefde en niets anders

Het regent en het waait zowat ononderbroken sinds vanmorgen, en ik heb een baaldag. Mijn humeur past zich vandaag wonderwel aan aan de donkere, dreigende wolken.

Dan komt Schanulleke blijgezind thuis.

Mijn zonnetje komt kleddernat binnenwaaien na haar fietsrit van school naar huis, komt vrolijk lachend op mij af om mij te omhelzen, en kijkt dan in opperste verbazing naar de druppels die van haar neus naar beneden vallen.

Ik ben op slag een beetje vrolijker...

Ik denk niet dat het vandaag mijn dag gaat zijn.

Of beter: ik weet het eigenlijk wel zeker…

Voor mijn lijf wordt het de allerhoogste tijd dat ik mijn revalidatie weer ernstig neem, en weer af en toe een eindje probeer te fietsen met mijn electrische fiets. Of ga home-trainen. (al vraag ik mij af of dat laatste werkwoord wel bestaat?)

Ik ben dus op zoek naar leuke oppeppende muziekjes voor op mijn eenvoudige MP3-spelertje, waarbij ik lekker in het ritme kan gaan.

Wat er nu op staat, kan ik zo stilletjesaan helemaal van buiten meezingen, of het is zodanig rustig dat ik er mee in mijn zetel ga liggen om lekker lui te kunnen luisteren. Dat schiet dus niet echt op.

Ik ben dus op zoek naar ritme, naar wat schwung. (Waarmee ik niet onze medeblogster SCHWUNG bedoel, laat dat duidelijk wezen). En néén, Kaatje houdt AB-SO-LUUT niet van het genre “Frans Bauer”.

Ernstige suggesties van uwentwege zullen door mij persoonlijk grondig onderzocht worden op hun mogelijkheden. Waarna ik ze eventueel kan downloaden, zodat ze mij daarna kunnen begeleiden op mijn tochtjes. Dus wees een beetje ernstig met uw voorstellen. Geen trage muziekjes graag. Anders raak ik nooit meer in een deftig ritme. (Al vraag ik mij stiekem af of ik toch niet beter op het ritme van wat slows kan herbeginnen…)

Mannetje wou mij gisterenavond trakteren op een filmpje in de bioscoop. Kwestie van de gedachten een beetje te verzetten, want dat was even nodig. Het zou “AN INCONVENIENT TRUTH” gaan worden, al betwijfelde ik voor vertrek sterk of ik van deze film wel echt zoveel blijer ging worden.

Ik zeg wel “zou”, want het werd uiteindelijk niets. De zaal was al ruim een uur op voorhand volzet, en de waanzinnige drukte (en eerlijk is eerlijk: ook mijn stemming) maakte dat we alletwee geen zin hadden om zelfs nog te proberen om bij een andere film naar binnen te geraken.

We besloten na enig wikken en wegen om nog eens naar café “Den Hopduvel” te gaan. Een heel gezellig adres, waar we in onze jonge jaren vele uren hebben doorgebracht.

In plaats van een film is het dus een glas (allé, twee) “ZATTE BIE” geworden, vergezeld van wat blokjes kaas en een heel gezellige, maar vooral deugddoende babbel. Toch ook niet te versmaden eej…

Raap mij maar op.

Al vraag ik mij af of er iemand is die mij kan dragen, met mijn overvolle rugzak…

Vader, wij hebben nooit gesproken
over het leven met elkaar,
gij had het uwe, ik het mijne
en beiden wisten wij, ’t is zwaar
te leven met een weerloos hart…
Zo hadden bëi we ons toegesloten
en gingen zwijgend naast elkaar:
ik heb de weg niet kunnen vinden,
al lag uw hand steeds voor de mijne klaar.
En nu gij heen gegaan zijt naar dat vreemde
en voor geen levende beschikbare land,
nu breekt mijn vuist eerst hunkerend open
en zoekt vergeefs uw trouwe hand.

(auteur onbekend)