kaatje groet 's morgens de dingen...

Na het verven van de keuken, is ons huisje weer netjes opgeruimd en toonbaar.

Vanuit de zetel lig ik tevreden rond te kijken, neem ik mij voor om het zo te houden, en probeer ik een beetje tot rust te komen.

Maar wanneer ik na de nachtfilm probeer recht te komen, gaat het fout. Mijn rug weigert om mij rechtop te laten staan.

Ik schreeuw mijn onmacht uit, baal als een stekker. Gisteren en eergisteren waren slecht, maar sinds gisterenavond was het weer beter, en toch heb ik nu weer dit. Ik heb nochtans niets verkeerds gedaan.

Morgen moet ik zoals naar gewoonte oud en nieuw gaan vieren bij de schoonfamilie. Zou dit mijn straf zijn voor wat ik daarover denk?


*Update*: Als ik heel eerlijk ben, dan moet ik toegeven dat ik diep vanbinnen blij was met de storm. Hij gaf een beetje mijn eigen stemming van afgelopen nacht weer (ik heb zowat driekwart van de nacht lopen vloeken en heel veel lelijke dingen lopen-zitten-liggen denken).

Stiekem hoop ik dat er vanavond en vannacht wéér zo’n storm passeert. Zodat er om middernacht niemand naar buiten kan en het een avond wordt zoals alle andere avonden…

Maandag, 1 januari op Ned.2 om 23.05u: “Lettres à Lou”.

Lou is een opgewekt, ondeugend, zesjarig kereltje. Een echte kleine prins voor zijn ouders en zijn oudere zussen. Maar toch is Lou anders dan de anderen: hij is al sinds zijn geboorte blind.

Zijn vader, Luc Boland, die filmmaker is van beroep, registreerde met zijn camera de eerste zes levensjaren van zijn zoontje. Als dagboek, ook al weet hij dat Lou de beelden waarschijnlijk nooit zal zien. Hij toont hoe het ganse gezin, iedere dag opnieuw, een strijd voert om Lou de wereld rond hem te leren kennen. Want hoe leg je iets uit aan iemand die niets kan zien?

Deze docu-film is heel optimistisch van toon. Hij toont dat Lou een jongetje is dat de wereld met zijn hart bekijkt in de plaats van met zijn ogen.

Ik weet het, maandag is het nieuwjaarsdag. Maar ik heb de docu-film reeds gezien en ga zeker en vast terug kijken. Echt een aanrader van formaat!

Lou’s blog kan je trouwens HIER volgen. Men zegge het voort!!

Een zevental jaar geleden plantte hij in mijn tuin de VIBURNUM. Het takje van toen is ondertussen een mooie struik geworden. De Seringenstruik kreeg ik ook van hem. Toen kon het struikje nog in zijn auto, nu kan je er een auto tegen te pletter rijden. Maar de struik blijft staan, wat er ook moge gebeuren.

Er zijn hier in huis nog zo een paar dingen waar geen mens iets moet mee proberen. Onze trap, bijvoorbeeld, door zijn vakmanshanden gemaakt. Wie daar een poot durft naar uit te steken, krijgt met mij te doen. Het verjaardagskaartje dat ik vorig jaar van hem heb gekregen en dat ik enkele weken na zijn dood toevallig in de binnenzak van mijn winterjas vond. Die grote fles Leffe die hij ons voor onze trouwverjaardag cadeau gaf en die we niet durven leegdrinken.

“Je mag je zo niet aan voorwerpen vastklampen,” zei iemand mij, “want het zijn maar voorwerpen.”

Daar ben ik het helemaal niet mee eens. Het zijn voorwerpen, akkoord. Maar niet “maar” voorwerpen. Aan elk van die dingen hangt een verhaal, een vingerafdruk, een handschrift dat ik uit duizenden zou herkennen.

Mannetje is gisteren zoals gezegd begonnen met het verven van onze keuken. Het is een werkje dat al een tijdje werd uitgesteld. Mijn vader hielp mee om het houten plafond te leggen, en op de muren is er op verschillende plaatsen met schrijnwerkerspotlood een merkteken aangebracht. Door hem.

Verven is wissen. Bij elk merkteken dat onder de verf verdwijnt, voel ik een steek in mijn hart. Vandaag is het precies vier maanden geleden dat ik hem kwijtspeelde…

Veel minder cadeautjes, weer eens geen sneeuw, en meer verdriet. Maar ook (en vooral): veel gezelligheid.

Vandaag meegeweest met mijn mannetje naar de Brico om verf te helpen kiezen voor onze keuken. Het contrast tussen de stilte op straat en de drukte in de doe-het-zelf-zaak verbaasde ons. Blijkbaar is mijn mannetje niet de enige die deze vakantie gebruikt om in zijn huis wat te klussen.

Daarna gezellig een kopje koffie met warme appeltaart, en dan gerust in de zetel terwijl mannetje de eerste laag verf aanbracht. We zijn er overigens nog steeds niet uit welke kleur het nu gaat worden. De bordeauxrode kleur die werd gekozen, blijkt na een eerste laag eerder een soort schreeuwerig lipstickrood te zijn. Mannetje blijft beweren dat dat na een tweede laag veel minder dramatisch gaat worden. Het leven blijft in elk geval spannend op deze manier.

Vanavond tenslotte met het hele gezin naar een familiefilmpje gekeken. Ik geniet meer van deze periode dan ik op voorhand voor mogelijk had gehouden…

We naderen langzaam maar zeker Kerstavond en Kerstdag, en dan wordt dit sentimentele meisje traditioneel een beetje weemoedig.

Het verleden herleeft meer dan anders tijdens deze dagen. En ik heb er jammer genoeg al heel wat triestige kerstavonden opzitten.

Die eerste Kerstavond na het overlijden van iemand die je graag ziet is altijd weer een moment van grote tristesse. En dit jaar wordt het vast: “Vorig jaar zat papa daar nog, in zijn zetel, vlakbij de haard…”

Wie van u zou er nu zin in hebben om met een hoedje op zijn hoofd de polonaise te dansen terwijl er op de kast een kaarske brandt bij de foto van zijn vader?

Het is met een gebroken hart dat we dit jaar het eten op onze borden zullen scheppen. Maar vooraleer dat kan, moet ik eerst nog een paar dagen richting kliniek, waar ze gaan proberen om mij alsnog in de juiste stemming te brengen. ’t Zal mij benieuwen of dat lukt.

Vrede op aarde. Niet alleen voor alle mensen van goede wil, maar hopelijk voor àlle mensen. Amen…

• De kerstboom is versierd (dank u, mannetje).
• Mannetje en Schanulleke dansen voor mij een tango.
• Brandende kaarsjes.
• De geur van versgebakken brood.
• Mooie muziekjes, gekregen van zus.
• Het zonnetje schijnt.
• Nog maar één week te gaan, ik kan weer aftellen.

Sinds vorig weekend staat de kerstboom in huis.
Al heb ik dit jaar helemaal geen zin in het hele gedoe.
(Andere jaren ook niet, maar dat even terzijde).

Valt het erg op?

Maar tot de zeis van Magere Hein
Mij op een dag ook de genadeslag komt geven
Zal ik proberen om onsterfelijk te zijn
En zingen tot mijn laatste snik
Lang zal ik leven...

Uit: De Zeis
Robert Long, 22/10/1943 - 13/12/2006.

Morgen wordt mijn mannetje 40 jaar, en ik ben verliefd. Op hem, om precies te zijn. Dus we laten deze feestelijke dag niet zomaar ongemerkt voorbij gaan. Het is ook een speciale verjaardag vind ik. Een nieuwe voordeur, daar hoor je toch even bij stil te staan.

Aangezien het morgen een werkdag is, en mannetje voor zijn werk nogal late uren maakt, houden we zijn feestje al dit weekend. En aangezien ik vandaag met moeite een half uur op een stoel kan zitten (gisteren nog geen kwartier, dus we maken vorderingen) vieren we het zelfs twee dagen lang. Gisteren de hapjes, vanavond de fondue. En tussendoor genieten we van wat glaasjes schuim. O, en er is ook nog Tiramisu.

Echte liefde overwint alles. Dat hebben we hier de voorbije jaren al dikwijls mogen ondervinden.

Ik wens mijn mannetje veel kracht en positiviteit toe. En een goede gezondheid, natuurlijk. Dus bij deze: hartelijk gefeliciteerd met je verjaardag, jongen. We proberen er samen een paar onvergetelijke dagen van te maken. En Schanulleke en ik wensen je nog heel veel jaren toe. Happy Birthday!!

Ik vraag het mij wel eens af…

Of er tussen mijn bezoekers mensen zouden zijn die hier wel eens tussen de regels naar de woorden zoeken die er niet staan.

Ik weet dat het sommigen van mijn lezers moeiteloos lukt. Omdat ze mij IRL kennen. Maar zelfs in die kennis bevinden zich nog talrijke spaties en blanco’s, want ik ben echt geen open boek. Al zouden ze dat misschien tijdens sommige van onze gesprekken wel zo kunnen aanvoelen. Anderen denken dan weer dat ze mij kennen door hier te komen lezen. Het moge duidelijk zijn dat dat niet mogelijk is.

Misschien bent u wel die enkeling die hier exact leest wat ik met mijn woorden bedoel. Of gebeurt het u wel eens dat u in gedachten de blanco’s zelf invult en het verhaal daardoor veel mooier maakt dan het in werkelijkheid is.

Hoogst waarschijnlijk snapt u van dit hele stukje niets. En dan ben ik eigenlijk een beetje jaloers op u. Want ik zou met uw ogen willen lezen, zodat ik het verhaal veel mooier lees dan het hier eigenlijk geschreven staat…

ANNEKE, Anneketanneke, wordt vandaag 40 jaar en ik wil dat ze nog heel lang blijft leven. In de gloria.

Ik lig dikwijls aan haar te denken. Aan hoe ze op de gezegende leeftijd van 100 jaar nog altijd de hele supermarkt leeg koopt voor haar gezin. Of aan hoe ze nog altijd kruiswoordraadsels zal zitten oplossen in een schommelstoel, met een leesbrilletje streng op haar neus.

God, wat wens ik het haar toe.

Ik lees op haar blog dat ze de laatste tijd ’s nachts slecht slaapt, net als ik. Ik wou dat ik haar op die momenten in slaap kon wiegen en kon zeggen dat alles weer goed komt. Slaap, Anneke slaap, daar buiten loopt een schaap.

Ik wens haar vandaag een geweldige dag toe, samen met haar gezin, familie en vrienden. Een dag zonder al te veel pijn en neveneffecten. En dat ze er nog lang mag van kunnen genieten. In de gloria. Amen.

Eens te meer moet ik het doen met hele kleine dingen.

Een wandeling door mijn tuin bijvoorbeeld, waarbij ik sprakeloos sta bij de bloeiende VIBURNUM BODNANTENSE.

Neen, geen “verandering van klimaat”-verhaal deze keer. Deze struik begint elk jaar in november te bloeien, en houdt dat een hele winter vol.

Een jaar of zeven geleden kreeg ik hem cadeau van mijn vader (ik kon op dat ogenblik amper gaan). Hij plantte het struikje vlak bij mijn raam, zwijgzaam als altijd.

Vanaf dan komt de Viburnum mij elke winter blij maken met zijn kleine, heerlijk geurende bloemetjes. Als bewijs dat er zelfs in de donkerste dagen lichtpuntjes zijn.

Mijn vader wist soms meer te zeggen zonder woorden dan anderen met een heel betoog…

Vorige nacht zag ik hem opeens in zijn blauwe overal bij de struik staan, zijn rug helemaal krom, net zoals de mijne. Hij stond zowaar te glimlachen.

“Papa!” riep ik verbaasd.

Maar toen ik naar hem toeliep werd ik wakker. En wist ik dat ik gedroomd had.

Nog nooit eerder bloeide de Viburnum zo vol als dit jaar. Ik wil er maar al te graag een teken in zien…

Misschien moest u er wel om lachen toen u las dat ik woensdag met mijn was van de trap ben gekukeld.

Het zal vast ook wel een komisch zicht geweest zijn toen mijn benen zich plots ergens in de lucht boven mij bevonden. Maar ik heb me bij mijn val lelijk pijn gedaan en moet alles weer meer in schuifjes doen, moet weer meer rusten.

En echt, dat vind ik #@&ç£!!

Ik ben er niet alleen fysiek, maar ook mentaal helemaal door uit balans geraakt. En het maakt mij nog meer moe dan ik al was.

Het bloggen zal door dit alles een tijdje op een laag pitje komen te staan.

Het zal toch nooit helemaal wennen denk ik…