kaatje groet 's morgens de dingen...

Een tijdje geleden vroeg iemand mij hoe het komt dat ik onder de gegeven omstandigheden positief kan blijven. Ik weet dat mijn logs soms het tegendeel laten vermoeden, maar wees gerust. IRL doe ik elke dag mijn best om positief te zijn. (Wat mij daarom niet noodzakelijk ook elke dag lukt, ik blijf menselijk eej).

Ik vond het een beetje een moeilijke vraag. Waarom lukt het sommigen om te blijven lachen als het slecht gaat en anderen niet? En heb ik hierin eigenlijk wel een keuze?

Ik krijg het een beetje op mijn heupen (vooral dan de rechterheup) van mensen die altijd maar negatief zijn, altijd maar klagen, en daardoor de zon niet meer zien schijnen.

Een tegenslag kan je eigenlijk vergelijken met het doen van een vervelend werkje. Je weet dat het moet gebeuren, dus je kan er maar beter bij zingen. Wordt dat vervelende werkje niet dubbel zo moeilijk als het niet meer zou lukken om er bij te zingen?

Ik moet nu eenmaal door het leven met de kaarten die aan mij werden gegeven. Al moge het duidelijk zijn dat dat de ene dag gemakkelijker lukt dan de andere. Pech hebben in je leven is jammer, maar uiteindelijk is het aan jezelf om te beslissen hoe je met die pech omgaat…

Het stokjesseizoen valt vroeg dit jaar…

Deze keer kreeg ik er eentje toegeworpen van TWINKELTJE, en dat durf ik echt niet weigeren.

“Maak eens een zelfportretje”.

Ja hoor. Tuurlijk. Komt ie.

Kaatje

is een meisje van bijna 43 * is van opleiding Klinisch Laborant * gaat graag uit eten * is verslaafd aan de koffie’s van Senseo * is niet blondt * kan zich verliezen in klassieke muziek * woont dicht bij een bedevaartsoord * zingt graag mee met Louis Armstrong * is verzot op melkchocolade * zou graag nog eens doorslapen * heeft last van een ochtendhumeur * heeft een levenslange revalidatiecursus cadeau gekregen * moet dikwijls lachen * is een mietje precies * haat het huishouden * heeft een ingewikkelde stamboom * is meestal een optimist * wordt niet graag gefotografeerd * heeft last van hoogtevrees * houdt heel veel van fresia’s * heeft donkerbruine ogen * is lieffffffff (als ze ’t zelf zegt zal ’t wel waar zijn eej)



Dat de foto niet scherp is, en dat ze net een Senseo aan het drinken is, is louter ontoevallig…

Nog net geen zestien is ze, en vrijdagavond ging ze naar haar eerste fuif.

Mannetje en ik blij, maar ook een beetje bezorgd.

Blij, omdat ons vogeltje stilaan het nest uitfladdert. Maar papa toch ook een beetje triest, omdat hij er niet naast kon staan om te zien of er geen gore kerels met grijpgrage handen aan het lijfje van zijn dochter zaten. Ik een beetje bezorgd, want het was toch weer een stap die werd genomen.

Maar ze redde zich prima.

Was een kwartier vóór het afgesproken uur thuis, had zich fantastisch geamuseerd, was niet dronken geworden, maar droeg een verschrikkelijke sigarettenwalm met zich mee zonder zelf ook maar één sigaret te hebben aangeraakt. Een beetje misselijk was ze er zelfs van geworden, maar dat had de pret niet kunnen bederven.

Dochterlief wordt met reusachtige passen groot, en kan wat haar betreft, niet vlug genoeg achttien zijn. Maar voor ons, de oudjes, gaat het allemaal snel genoeg…

Soms, een enkele keer,
met heel veel moeite en voornamelijk toevallig,
lukt het iemand
om met beide armen zijn verdriet te omvatten.
Hij tilt het op.
Laat de deur niet op slot zijn, nu...
Hij duwt hem open met zijn knie
en loopt met grote breedsporige passen naar buiten.
Kijk uit! roept hij
want het verdriet is zo groot dat hij er niet overheen kan kijken,
en doorzichtig is het nooit.
Ver weg, in een sloot of op een drassige plek
onder populieren
of achter een scheve schutting tussen oude autobanden,
speelgoed, resten van vuur,
gooit hij het neer
en fluitend loopt hij terug naar huis.

(Toon Tellegen)

Steunend en puffend komt Schanulleke thuis van school, ziet de nieuwste Humo op de salontafel liggen, en loopt plotsklaps over van jeugdig enthousiasme…

“Wow! Wat een lijf! Wat een buikspieren!!”

Er is weer de jaarlijkse verkiezing van “DE GOUDEN STUD”, en dochterlief laat zich in extase met het weekblad in haar handen in de zetel vallen…

“Goh! Die eerste is een mooie! Die derde vind ik niks, en die laatste heeft de leukste onderbroek aan.”

“Voor mij mag dat ventje van Lierse winnen, die Mustapha. Wat een mooi strak kontje. En zijn foto vind ik ook wel de meest sexy foto van allemaal, zo met dat broekje een beetje ontdeugend naar beneden...”

Het moge duidelijk zijn: mijn bijna zestienjarige hormonenbom valt zwaar op strakke buikspieren, terwijl ik het meer moet hebben van een strak kontje. Maar wat mij bij al die foto’s opvalt: die mannen zijn zo glad. Zouden die elke dag heel hun lichaam met scheerzeep onder handen nemen?

“Hé, Mustapha, heb jij toevallig je Gilette bij?”
“Maar neen, François, je kan dat beter doen met Veet, anders wordt je huid helemaal rood en kan je geen broek meer verdragen. Nietwaar, Hans?”
“Ik heb definitief korte metten gemaakt met mijn bikinilijn. Mijn vriendin raadde mij de laserontharing aan. Trouwens, met zo’n scheermes kom ik niet in de buurt van mijn jongeheer, dat is véél te gevaarlijk.”

Zou het er tegenwoordig zo aan toe gaan onder de douche na een spannende voetbalwedstrijd? In elk geval kan ik op geen enkele foto van de kandidaten-studs ook maar één haartje op hun sportieve lijven ontdekken (behalve dan op hun hoofd, maar daar gaat het hier niet over).

Mijn mannetje zit het gesprek met groeiende verbazing te aanhoren en beseft dat ook hij misschien weldra aan de slag moet met zijn scheermachine om een dagelijkse strijd te leveren tegen zijn oksel- en schaamhaar. Het uur van de stoere man heeft geslagen. Weldra hoort hij thuis in de categorie van de Neanderthaler: behaard en uitgestorven.

Bijna krijg ik medelijden met hem.
“Als ge u daar ook scheert, win je misschien wel een centimeter. Misschien wel anderhalve,” zeg ik plagend.

Opeens lichten zijn triestige oogjes aan de overkant van de tafel op.
“Bij mij is dat niet nodig,” repliceert hij stoer.

Maar toch, plots blijkt hij geïnteresseerd te zijn in haarverdelgende middelen. De mannelijke trots is dus nog niet verdwenen, integendeel. Dankzij de interesse van moeder en dochter voor de Studs, kan ik mijn mannetje misschien binnekort in zijn volle gladgeschoren glorie bewonderen…

Als ik wakker word (correctie, als ik mijn ogen opentrek), blijkt de serie die ik elke middag volg al volop bezig te zijn. Ik val tussendoor elke keer opnieuw in een soort comateuze slaap en kan daardoor onvoldoende van het verhaal meepikken om er ook maar iets van te begrijpen.

Achteraf verzamel ik de moed om wat te strijken, te koken, op te ruimen. Word blij als ik zie dat de bevestiging van onze reservering voor Center Parcs tussen de post zit.

Eindelijk nog eens iets leuks om naar uit te kijken.

Ik krijg een mail waarin wordt gevraagd waarom ik de laatste tijd zo stil en afwezig ben. Bedenk dat ik dat onmogelijk kan uitleggen zonder in details te treden…

Aan alle televerkopers van Nuon, Bofrost, Belgacom, Telenet Digitaal, en sinds gisteren ook aan die verkoopster van de Lingerie van dat nieuwe merk die het nodig vond om mij daar mijn bed voor uit te bellen:

Het antwoord is: NÉÉN!! IK HEB NIETS NODIG!!

Héhé, dat lucht op.

Ik heb een lief mannetje hoor, laat daar geen misverstanden over bestaan. Sommige van mijn vriendinnen zijn er zelfs een beetje jaloers op. Vooral op het feit dat hij mij zoveel meehelpt in het huishouden.

Maar soms is zijn toewijding toch een beetje te veel van het goede en gaat hij zich echt met alles bemoeien. Wat ik ook aan het doen ben, hij blijft rond mij draaien om mij werk uit handen te nemen en zegt dan: “laat mij dat maar doen, en ga jij ondertussen maar wat rusten.”

Het klinkt lief, en het is ook lief bedoeld, maar soms komt het ook een beetje bazig over. En wat mij betreft, zijn er ook grenzen. Ik heb bij sommige dingen hulp nodig, dat is een feit, maar als ik aan het koken ben, dan heb ik liever dat hij uit mijn keuken wegblijft.

Soms wordt hij echt maniakaal. Dan sta ik te koken, heb ik kruiden op het aanrecht klaar gezet, maar zijn die door manlief al weer opgeruimd tegen dat ik ze effectief nodig heb. Of ga ik naar de WC en heeft hij in die tijd al het licht in de gang uitgedaan. Of draait hij het gas lager onder een gerecht dat moet doorkoken, “want het zou kunnen aanbranden”.

Het overkomt mij dan ook regelmatig dat ik uit mijn vel spring en ga roepen: “GA UIT MIJN KEUKEN! HIER BEN IK DE BAAS!”

Gisteren had ik besloten om deegwaren klaar te maken. Mijn keuze viel op volkoren spirelli. Maar mijn mannetje en ik hebben andere opvattingen over deegwaren. Ik wissel graag eens af tussen alle verschillende soorten die er bestaan, maar voor hem bestaat er maar één soort: spaghetti. Dus toen hij thuiskwam begon hij: “spijtig dat je krulletjes hebt klaargemaakt, ik had meer zin in slierten.”

Ik was moe, en ben toen tegen hem uitgevaren dat het niet mooi meer was.
“BEMOEI! JE! NIET! IN! MIJN! KEUKEN! IK! BEPAAL! WAT! IK! KLAAR! MAAK! NIET! JIJ!”

Hij was beledigd, maar soms verlies ik echt even de controle. Of zou het toch komen omdat mijn zieke lijf de laatste tijd veel minder kan verdragen?

Zacht als sneeuw
over verlaten velden
in stille nacht
met in de verte schrale bomen
als troost
dat ’t bijna winter is
zo denk ik dat je stierf
en zonder angst
zonder vertwijfeld grijpen
naar de randen van het leven
langzaam slapen
in de armen van de rust
na een jarenlang gebed van hoop
zo denk ik dat je stierf

Hugo Vanherstraeten

Eerst kreeg ik het stokje van MS’KE en van SCHADUWZIJDE. Maar toen had ik een geldige reden en bedankte ik er voor… Maar het stokje blijft maar mijn richting uitkomen, deze keer via ANAMCARA. En aangezien ik momenteel weinig inspiratie heb en geen excuses meer om het niet te beantwoorden, vlieg ik er bij deze toch maar in.

Zes eigenaardigheden van Kaatje die u nog niet wist…

Zes maar? Kaatje IS gewoon een eigenaardigheid op zich, maar goed, hier gaat ie:

• 1. Kaatjes grootvader was vier jaar ouder dan haar overgrootmoeder.
• 2. Kaatje werd ooit als vermist opgegeven bij de politie… In werkelijkheid zat ze op amper 100m van het politiekantoor voor het eerst in haar leven op café een biertje te drinken. Iedereen en alles stond in rep en roer, maar zij was zich van geen kwaad bewust.
• 3. Kaatje verjaart op dezelfde dag als haar schoonzusje en diens dochter.
• 4. Kaatje zat ooit “naast zichzelf” in de schoolrefter. Tenminste: ze zat naast iemand die net dezelfde initialen op haar uniform droeg als zijzelf. Toen Kaatje daarop lachend zei: “Hé! Daar zit Kaatje VH”, sloeg het andere meisje bijna achterover en wou ze weten hoe het kwam dat Kaatje haar naam kende. Die bleek namelijk identiek dezelfde te zijn als Kaatje’s naam.
• 5. Kaatjes eerste liefje outte zich toen hij volwassen was als homo. De jongen in kwestie is ondertussen al heel veel jaren Kaatjes favoriete florist.
• 6. Mensen die Kaatje al ooit in het echt hebben zien stappen zullen het wellicht niet kunnen geloven, maar Kaatje maakte ooit deel uit van het schoolteam atletiek. Ze was bijzonder bedreven in de 100m sprint en de 4x100m aflossing, en behaalde in deze disciplines verschillende prijzen voor de school.

Ziezo. Dat weten jullie er ook weer bij.

Nu is het de bedoeling dat ik dit stokje ga doorgeven. Ik ben erg benieuwd naar de ontboezemingen van FLEUR.

Schanulleke heeft zich na enkele jaren sparen een i-Pod Nano kunnen aanschaffen.

Bij ons geen lijstjes met dure cadeau’s onder de kerstboom. Voor zoiets wordt hier lang en intens geklust en gespaard.

Ze is er helemaal weg van. Is ondertussen bezig met er allerlei CD’s op te zetten, zocht uit hoe ze muziek kon downloaden via i-Tunes, is er tussendoor spelletjes mee aan het spelen, en af en toe zie ik haar in de zetel zitten met die witte oortjes in en moet ik met haar communiceren via gebarentaal.

Tjah, die jeugd van tegenwoordig…

Adem in, adem rustig uit.
Adem in, adem rustig uit.

Sinds gisteren zie ik op geen enkele blog nog de Captcha-code…

Adem in, adem rustig uit.
Adem in, adem rustig uit.

Ik kan dus op geen enkele Skynetblog meer reageren…

Adem in, adem rustig uit.
Adem in, adem rustig uit.

Toch wordt er op mijn blog nog gereageerd, dus blijkbaar zijn er mensen die de code kunnen lezen en mensen die de code niet meer te zien krijgen. Dàt is discriminatie!

Adem in, adem rustig uit.
Adem in, adem rustig uit.

Mailtje verzonden naar Skynet, want ik wil mijn speelgoed terug.

En nu ga ik even een rustpauze inlassen. Een mens moet tenslotte zijn prioriteiten kennen eej…

Ik wil beginnen met jullie een jaar vol passie, liefde en plezier toe te wensen, met een zo goed mogelijke gezondheid, en een wereld die je toelacht vol vrede en goede wil.

Oudejaarsavond heb ik dus zoals naar gewoonte doorgebracht bij mijn schoonfamilie. Die hadden een groot feest gepland, met champagne voor, tijdens en na. Uiteraard werd er om middernacht gezoend, en heb ik iedereen het allerbeste toegewenst.

Mijn mannetje zoende ik buiten, onder de sterrenhemel. Ik fluisterde hem in zijn oor dat ik hem graag zie, en dat ik hoop dat het dit keer eens een goed jaar gaat worden. Een warm jaar, waarin vrienden en familie weer bij elkaar komen, daar waar hun wegen zich ooit zo vanzelfsprekend kruisten. Waarna we arm in arm naar het vuurwerk stonden te kijken dat knalde, en kleuren liet spetteren in de nieuwjaarsnacht.

Het werd al bijna dag toen we thuis kwamen en gingen slapen. Mijn mannetje is gewoon snurkend in slaap gevallen en snurkt nu nog…