kaatje groet 's morgens de dingen...

Ik was de voorbije weken een beetje van de afwezige door allerlei omstandigheden die er hier verder niet zo veel toe doen. Anders krijg ik vast weer anonieme reacties dat ik hier niets anders doe dan klagen, dus we zwijgen er verder in alle talen over. En wie mijn blogje een beetje volgt, zal het plaatje ook wel zonder verdere uitleg kunnen inkleuren.

Wel wil ik jullie meedelen dat ik dit jaar een héle gekke Valentijn beleefde: om halfnegen ’s morgens, lag ik “lekker romantisch” op de onderzoekstafel bij de gastro-enteroloog voor een gastroscopie. Er zijn gemakkelijk honderd plezantere dingen te bedenken om zo’n dag mee in te zetten, maar mijn behandelende dokters vonden het nodig dat ik zo’n onderzoek onderging, dus raapte ondergetekende al haar moed bijeen om zich naar haar afspraakje te begeven.

De uitslag viel al bij al nog mee, maar echt fijn was het onderzoek toch niet. En bovendien moet ik vanaf nu ‘maagsparend’ gaan eten, wat onder andere inhoudt dat ik van mijn Senseo-verslaving moet zien af te komen.

Op het ogenblik probeer ik ontspannen mijn dagen door te komen en wat te recupereren van alles wat de voorbije weken geweest is. Dus het zou wel eens goed kunnen dat u mijn verhaaltjes nog een tijdje zal moeten missen. Maar ik kom terug. Zeker weten…

Schanulleke, 15: “een lidkaart voor het bejaardentehuis…?”
Mannetje, 40: “een kleurenshampoo voor haar grijze haren…?”
Schanulleke, 15: “een skateboard, zodat ze wat vlotter vooruit geraakt…?”

Mijn huisgenoten denken luidop na over een cadeau voor mijn verjaardag. Mijn huisgenoten hebben humor! Ik moet ze dringend inschrijven voor de Comedy Cup!

De crapuultjes…

43, in mijn dochters’ ogen is het waarschijnlijk hoogbejaard, al doe ik nochtans héél hard mijn best om “hip” te blijven. *Kuch*

11 februari 1964, dat begint al naar de 50 op te schuiven. Oma’s van vijftig, die schrijven boeken waarin ze vertellen dat ze nog meetellen…

Schanulleke, 15: “mama komt zo stilaan in de… euh… hoe heet dat ook weer… de menupauze…?”

Dàt is er over. Een vrouw is op haar 43e nog in de fleur van haar leven. Zeg dat krakkemikkige Kaatje het gezegd heeft!

Mijn mannetje komt mij te hulp.

Mannetje, 40: “ik voelde mij nog nooit beter dan nu. (en dan superlief) Eigenlijk is dat al zo sinds ik je ken.”

Dat kan tellen. Zie je wel? Een mens is pas vanaf zijn veertigste op zijn best! En dat is niét om mee te lachen! Maar mijn jongste crapuultje schiet luidop in de lach…

Schanulleke, 15: “allé, wat kan daar nu zo leuk aan zijn. Achttien, dat lijkt mij de perfecte leeftijd. Je bent jong, je hebt geen zorgen, je mag al autorijden, nog gene vent die zaagt…”

Dat laatste, dat begrijp ik niet zo meteen.
“Hoezo? En L. dan? Of doet die niet meer mee?”

Het jongste van de twee crapuultjes schatert het uit.
“Zeg! Maar nu heb je nog altijd niet verteld hoe dat nu zit met die dinges, met die menupauze.”

*zucht*…

Ik moet iets bekennen.

Sinds enkele weken ben ik een fan van ‘Coronation Street’, die Engelse soap op Vitaya, de zender van het goede leven. Niemand die weet dat ik daar naar kijk. Dat zit namelijk zo: Coronation Street wordt uitgezonden als ik aan mijn middagrust begin.

Zo zag ik Lester vorige week met badkuip en al door de zoldering zakken, en eergisteren verstuikte Vera haar enkel terwijl haar man snode plannen beraamde. En dan is er ook nog de slechte Maya, die telkens weer opnieuw vanuit elke mogelijke (of onmogelijke) hoek komt opduiken.

Er zijn mensen die uitgelachen worden omdat ze naar soaps kijken op televisie. Wie durft toegeven dat hij naar ‘Thuis’ kijkt, of –godbetert- fan is van ‘The Bold and the Beautiful’, kan met grote zekerheid rekenen op hoongelach, want er is zogezegd niemand die naar die series kijkt. Zogezegd, want als je de kijkcijfers van die programma’s ziet, kan ik dat maar moeilijk geloven.

Toch moet ik nog iets bekennen… Ik val er meestal bij in slaap…

Het gaat allemaal erg moeizaam vandaag.
Zitten, staan en stappen zijn quasi onmogelijk, de pijn is scherp, en ook mijn geest is aan het zeuren.

Vorige week viel er een brief in de bus, en die is nog altijd serieus aan het wrikken. Ik vraag mij af hoe het daar mee verder moet.

(en als er hier nu weer een lafaard anoniem komt reageren dat ik hier alleen maar klaag, dan mag hij het vandaag gerust even van mij komen overnemen.)

Het was vandaag een mooie dag om nog eens een bezoek te brengen aan mijn engelbewaarder. De zon scheen uitbundig, maar ook stil, zonder geluid.

Ik was al een tijdje niet meer bij hem langsgeweest. Op Allerheiligen ga ik nooit naar het kerkhof, en ik ga veel liever eens naar ‘onze vijver’, omdat daar heel wat herinneringen begraven liggen. Gewoon: eens bij hem binnenspringen.

Als ik daar ben, heb ik altijd het gevoel dat mijn engelbewaarder weet dat ik er ben. Op die manier geloof ik zeker in een leven na de dood: zolang er nog één iemand is die weet dat je geleefd hebt, ben je niet vergeten. En dus niet dood.

Aan de overkant zie ik drie jonge honden die aan het dollen zijn. Ze rennen steeds in en uit het water, een spelletje spelend met enkele verschrikte eenden.

Dag jongen. Verdomme toch, zo lang geleden al…

Ik kan me jouw gezicht nog zo goed herinneren, momenten die we samen meemaakten. Misschien zijn het wel herinneringen aan herinneringen. Als een soort toneelstukjes die ik heb opgeslagen in mijn hoofd. De klank van je stem. Die zachte blik in jouw ogen, je twijfelende glimlach. Heb je er eigenlijk enig idee van hoe hard ik jou, oma en papa mis? Ik zou hier veel vaker willen naartoe komen, maar je weet dat dat niet altijd zo goed wil lukken. Omdat ik te veel pijn heb, of omdat het stappen niet zo erg lukt, of omdat ik even te moe ben. Maar vandaag ben ik er. Op karakter. God, wat zou ik graag nog even een babbeltje met je maken, en hopen dat je me kan zien. En horen. Gaan we hier net als toen even samen op het bankje over het water zitten kijken, en laten we samen een diepe zucht.

Terwijl ik nog steeds naar de dartelende honden zit te kijken, vliegt er mij een vroege vlinder voorbij. Voorzichtig, zacht. Alsof hij mij niet wil komen storen in mijn overpeinzingen. Helemaal mijn engelbewaarder…

Weten jullie nog dat ik vorig jaar, zo ergens in juni, een halve wereldreis ondernam om deel te nemen aan een AUDITIE?

Er werd mij toen na afloop verteld dat ik ten laatste de week daarop zou te horen krijgen of ik mee ging mogen doen aan het project ‘Schreeuw het uit’ of niet.

Nu, ongeveer acht maanden later, wacht ik nog steeds op dat bericht. *kuch*
Echt vriendelijk kan je dat niet noemen eej, van CM Ziekenzorg?

Ondertussen lees ik in het maandblad ‘ONDER ONS’ dat het project op 14 januari in première ging, en ondanks het slechte gevoel waarmee ik bleef zitten omdat ik achteraf niks meer van de organisatie te horen kreeg, blijf ik toch voor 100% achter dit project staan.

Het betreft een luisterprogramma waarin vijf chronisch zieke mensen hun verhaal zingen. In 12 liedjes zingen ze over hun pijn, hun onmacht, hun verlies, maar ook over heling, hoop, troost en tederheid.

Meer over dit unieke project en de concertdata kan je HIER vinden.