kaatje groet 's morgens de dingen...

”Er is zoveel positivisme, dat pessimisten er moedeloos van worden.”

Bron: DE DAGELIJKSE GEDACHTE

Ik heb vandaag gekozen voor een energieke aanpak van deze tweede Pinksterdag.

Het alternatief was: de dag lekker lui in mijn zetel doorbrengen onder de fleecedeken en met de TV aan (inclusief nog steeds dat verschot in mijn rug, ik had er dus gebruik kunnen van maken).

Maar neen hoor, ik wou vandaag zo nodig energiek. Dus volgde ik mijn mannetje naar een rommelmarkt in Laarne, die geëtaleerd stond langsheen de Kasteeldreef van wel één kilometer lang. Helaas kunnen mijn benen mij niet meer zo ver dragen.

Gelukkig bleken er tussen de standhouders ook twee collega’s van mij post gevat te hebben (wist ik op voorhand hoor, dus ik was energiek ‘maar met voorbedachten rade’), en die boden mij gewillig een stoeltje aan om wat op uit te rusten terwijl mijn mannetje op zijn dooie gemakjes de volle twee kilometer rommelmarkt afsnuisterde.

Toen hij een uur of wat later terug kwam, was mijn ‘energieke aanpak’ al heel wat minder dan bij ons vertrek. Ik hou een terugval in de loop van de volgende dagen dus niet voor onmogelijk. Maar vandaag was IK de baas over mijn lichaam. En voor één keer was dat niet andersom.

Ik heb nondedikke een verschot te pakken. :-(

Zit ik al de hele dag op te letten omdat ik voel dat het klaar zit om in mijn nek verkeerd te schieten, heb ik het nu toch wel zitten in mijn rug zeker!

G"R&M#B%L§L*L!!! *Censuur*

Toen ik mijn vader vorig jaar eind augustus plotseling verloor, had ik even geen zin meer in het leven. Niets of niemand kon in mijn ogen nog goed doen. Ik gaf mij over aan een kracht die mij helemaal leegzoog, en die mij belette om ’s morgens gezind aan mijn dag te beginnen, of om vrienden te bezoeken, en ik kon er gewoonweg niets tegen beginnen. Ik had de moed niet meer om een boek te lezen, en tv kijken vermoeide mij nog meer dan anders. Ik sliep onrustig, lag veel wakker, werd ongelukkig omwille van de dag die weer begon, en ging naar bed zonder te verlangen naar de dag die er op zou volgen.

Ik dwaalde door ons huis (waarbij ik ergens in november ongelukkig van de trap viel), en voelde mij echt lusteloos.

Bij de dood van mijn vader heb ik geen traan gelaten. Ik kreeg het bericht nochtans heel onverwacht, in het midden van de nacht, en toch dacht ik meteen toen ik om vier uur in de morgen de telefoon hoorde: mijn vader is dood. Alsof ik het ergens verwachtte, alsof ik mij er onbewust op had voorbereid.

Ondanks de grote emotionele leegte die zich meester maakte van mijn lichaam, bleef ik erg onthutst achter. Ik had willen huilen, maar het lukte mij niet. Het leek wel alsof zijn dood mij niet rechtstreeks aanging.

Het was alsof ik mijn geheugen had verloren: zijn dood had alle ruimte in beslag genomen en mijn herinneringen uitgewist. Ik had geen jeugd meer, geen verleden, geen toekomst. Ik wist niet meer wie ik was.

Tot ik deze namiddag naar de notaris moest om zijn erfenis te regelen, en achteraf een praatje ging maken met zijn foto die bij ons op de kast staat. Plotseling kon ik mij alles weer herinneren. De beelden van mijn vader die verdwenen waren drongen zich aan mijn op, en langzaam stroomden de tranen over mijn wangen. Mijn vader, met zijn eeuwige ernstige gezicht. Mijn vader, met het grijze haar. Mijn vader, met de grijze ogen. Met zijn doordringende blik. Het lijkt wel alsof hij vandaag voor de tweede keer gestorven is…

"Mama, dat zuurbeestenbrood dat je gisteren hebt gebakken, was vanmiddag écht lekker!"

(NVDR: = zuurdesembrood)

Uit de Fysica-notitie’s van Schanulleke................

Proef 3: Schrijf met krijt op het bord, met inkt of met potlood op papier.
Waarneming: Het blijft hangen.

Proef 4: Steek je vinger in een beker met water.
Waarneming: De vinger wordt nat.

”Zelfs in een kathedraal vol verdriet zijn de glasramen die de zon vangen onuitsprekelijk mooi.”

Bron: DE DAGELIJKSE GEDACHTE

- Hallo, met de hemel.
- Spreek ik met God?
- Jazeker. Waarmee kan ik u van dienst zijn?
- Ik wil een ander lichaam.
- Wat zeg je?
- Ik wil een ander lichaam. Eentje met goed geoliede scharnieren, normaal werkende zenuwen, en spieren die niet bij het minste in een kramp slaan.
- Ik kan niet iedereen gelijk maken hé, Kaatje.
- Ik voel de achteruitgang elke dag groter worden…
- Daarvoor heb ik kinesisten en dokters geschapen, Kaat.
- Hahaha. Sorry... maar nu moest ik opeens heel hard lachen. Mag ik nog eens iets vragen?
- Ja hoor, vraag maar op.
- Ik ben een paar maanden geleden 43 jaar geworden, en ik vroeg mij af hoelang dit nog allemaal gaat duren.
- Hahaha, maar Kaatje toch… Nu moet ik op mijn beurt heel hard lachen. Het moet nog allemaal voor je gaan beginnen!
- Dat meent u niet.
- Maar toch wel! Eerst ga je weer terug naar de kiné, en daarna laat je die behandeling die mislukt is gewoon even herdoen. Je zal eens wat zien. Ik beloof je dat je daarna weer jezelf zal kunnen behelpen, je zus terug zal kunnen gaan bezoeken, en weer wat zal kunnen fietsen met je mannetje.
- Ik zal nog wel zien wat ik ga doen.
- Het onmogelijke bestaat niet, Kaat. Hou dat in gedachten.
- Zou u de groeten willen doen aan mijn oma, mijn vader, en mijn engelbewaarder?
- Ja hoor. Die zitten hier naast mij een potje te scrabbelen.
- Goh… is ’t echt?
- Ja. En gisteren zag ik ze samen gezellig een wandelingetje maken.
- Ze hebben elkaar dus teruggevonden?
- Ja hoor. Wees daar maar zeker van.
- Dat is goed om weten. Dag God, bedankt voor uw tijd.
- Dag Kaatje. Tot de volgende keer.

Mijn vermogen om te incasseren is nu echt wel helemaal weg.
Gelukkig heb ik mijn blog nog waar ik af en toe even ongestoord kan vloeken.
Hou uw ogen en oren een ogenblik toe, want hier komt ie.

GODVERDOMME!

Het helpt mij geen zier vooruit, maar ik moest het toch even kwijt.

Aangezien ik de voorbije dagen al een paar keer de vraag kreeg hoe mijn befaamde cake met speculoos en peren nu precies gemaakt wordt, krijgen jullie hierbij -op voorwaarde dat ik niet aansprakelijk gesteld word voor de extra kilo’s en dat het onder ons blijft- het recept.

Voor de befaamde perencake met speculoos van Kaatje hebben jullie nodig:

• 330g mix voor Cake (Soezie, te koop in Covee of O’Cool)
• Cakevorm van 22cm
• 150g boter
• 3 eieren (=150g)
• 100g speculoos
• 1 blik peren

Roer de boter zacht. Meng er de eieren door. Voeg tenslotte de cakemix toe. Klop het geheel 5 minuten tot een glad beslag.

Breek 100g speculoos in stukjes en meng ze samen met 4 in stukjes gesneden peren onder het deeg.

Doe het deeg in een beboterde bakvorm, en bak 50 à 60 minuten op 170°C. Prik met een vork (of naald) in de cake. Als de vork droog is, is de cake voldoende gebakken. Laat afkoelen op een rooster.

Smakelijk! En laat mij eens iets weten als u hem geprobeerd heeft.

Mijn moeder is mijn naam vergeten.
Mijn kind weet nog niet hoe ik heet.
Hoe moet ik mij geborgen weten?

Noem mij, bevestig mijn bestaan,
laat mijn naam zijn als een keten.
Noem mij, noem mij, spreek mij aan,
o, noem mij bij mijn diepste naam.

Voor wie ik liefheb, wil ik heten.

Neeltje Maria Min
Uit: 'Voor wie ik liefheb wil ik heten'

Kijk, ik kreeg van dochterlief de vraag om mijn befaamde cake met speculoos en peren te bakken ten voordele van een soortement mini-bedrijfje dat zij en nog enkele klasgenoten gingen oprichten op de open-schooldag.

Dan krijg je dus het systeem dat je cake kan staan bakken op donderdag, om vervolgens je eigen cake een dag later te gaan terugkopen om je dochters projectje te ondersteunen.

Die cake met speculoos en peren is overigens van het soort cake dat je eigenlijk helemaal na elkaar wil opeten. Maar dan explodeer je op een hele nare manier. Echt superlekker, maar wel goed voor een paar extra beurten op de weegschaal de volgende drie weken…

Vandaag zijn mijn mannetje en ik zeventien jaar getrouwd.

Het spreekwoord heeft het wel eens over de 7 magere en de 7 vette jaren. Onze 17 jaar kende al heel wat van die magere, maar over de gehele lijn bekeken bleven de vette toch duidelijk in de meerderheid.

En zo doen we samen dapper verder.

Vandaag breng ik een toost uit op ons beiden.

We gaan voor nog veel vette jaren, maar hebben ondertussen ook al geleerd om ons samen door de magere heen te slaan. We zullen het zoals steeds nemen zoals het komt. Dag per dag, of als dat even niet lukt: uur per uur. Waarna we weer dubbel gaan genieten van de vele mooie momenten. Want we blijven er samen in geloven dat ook die er nog zullen zijn.

”Rust is het geheim van de strijders."

Bron: DE DAGELIJKSE GEDACHTE