kaatje groet 's morgens de dingen...

En zo is het weer eens grote vakantie. Schooljaar voorbij gevlogen, zoals gewoonlijk…

Schanulleke werd derde van haar klas. Schanulleke blij, Kaatje blij en mannetje blij. En een grote spanning die van onze schouders is gevallen, want ze deed haar derde jaar Economie opnieuw. Hopelijk heeft ze nu haar draai gevonden en gaat ze door op dit nieuwe elan.

Maar eerst staan er haar een paar drukke vakantieweken te wachten: volgende week is ze voor FREETIME moni van een ‘KLEUTERKOKKERELLENKAMP’, met 15 kleuters tussen de vier en de zes jaar. De tweede week is ze moni van een ‘ELFJESKAMP’, met een twintigtal drie- tot zesjarigen. Heel wat werk en verantwoordelijkheid voor de boeg dus. Daarna zijn er de Gentse Feesten, gaat ze een klein weekje met ons naar zee, om van daaruit alweer voor een tweetal weken op kamp te vertrekken met de jeugdbeweging. Tot slot blijven er nog een paar weken over waarbij er niet echt iets op de planning staat. Ik voorspel nu al dat er dan tot een gat in de dag zal geslapen worden. Het wordt haar van harte gegund!

Mannetje moet nog twee weken werken, en dan kunnen ook wij aan ons jaarlijkse verlof gaan beginnen. Voor mijn mannetje wordt het de hoogste tijd, want de wallen onder zijn ogen worden groter, en groter, en groter, en groter…….

Gisteren ging ik samen met mijn mannetje en Schanulleke naar de eenakter ‘CONTACT-O-MATIC’ kijken. Die werd opgevoerd door buurtbewoners uit Gentbrugge in een Gentbrugs wassalon.

Het stuk brengt het verhaal van drie vrouwen die elkaar ontmoeten in een buurtwasserette. Wanneer één van hen, een Turkse vrouw, begint te wassen, komen de tongen los. Langzaam ontspint zich een verhaal van onbegrip, wantrouwen, racisme, maar ook van teleurstelling, spijt en verbittering. Als een machine stuk gaat, drijft ieders waarheid van onder het schuim naar boven: waarheden die niet altijd schoon en kreukvrij zijn. Maar nog voor het wasprogramma afgelopen is, weten de vrouwen dat hun was en hun leven nooit meer hetzelfde zal zijn.

We kregen een erg originele, sociaal geëngageerde brok volkstoneel te zien, waarbij de integratie van de nieuwe Belgen centraal stond. Zeg nu zelf: het gebeurt niet alle dagen dat je in een wasserette naar een theatervoorstelling kan gaan kijken. We zaten als toeschouwer dus midden in het decor, en bijna naast de acteurs. De tekst werd geschreven door de literaire duizendpoot FREEK NEIRYNCK.

Enige nadeel was de miserabele kwaliteit van de stoelen waarop we konden plaatsnemen. Maar aangezien de voorstelling maar een 45-tal minuten duurde, viel de schade achteraf al bij al nog mee.

Eindelijk nog eens een stapje in de wereld kunnen zetten. Het deed verdomde veel deugd, en het smaakte naar meer…

- Papa, waar is mijn rode rugzak?
- Welke kleur heeft ie?
- …

‘Zoveel soorten van verdriet,
ik noem ze niet.
Maar één, het afstand doen en scheiden.
En niet het scheiden doet zo’n pijn,
maar het afgesneden zijn.’
(M. Vasalis)



Ik begeef me met enige moeite tot aan ‘onze’ vijver, die magische plek waar zoveel herinneringen aan jou weer tot leven komen. En ik blijf er mij over verbazen hoe de wereld gewoon is blijven verder draaien. Want sinds die dag waarop jij zomaar opeens doodging, is niets nog ooit hetzelfde geweest.

Ik heb geprobeerd om troost te vinden in de gedachte dat het goed met je gaat, dat je het daar naar je zin hebt. Maar god, wat blijf ik je missen. Hoe je lachte, hoe je zong…

Herinneringen doen pijn.

Van zodra jij had beslist dat je dood zou gaan, werd je omgeven door een soort van aura, zat je al in een andere dimensie. En dat had ik moeten opmerken. Ik blijf het mij dus afvragen: had ik nog iets kunnen doen om het onvermijdelijke te vermijden?

De dag dat je doodging heb je een stukje van mij met je meegenomen: er zit een groot gat in mijn hart, waar jij exact in past.

Maar zolang ik het wil, ben jij niet weg. Jij blijft voor altijd mijn engelbewaarder, waarmee ik nog elke dag een afspraak heb. Als het nog kon, dan zou ik vandaag met jou een tango willen dansen…

Binnenkort brengt Ziekenzorg CM een bijzondere CD op de markt met muziek en tekst. Niet zomaar muziek, maar muziek waarvan wetenschappelijk bewezen is dat het de pijn verzacht, zodat mensen minder pijnstillers moeten gebruiken.

De CD is momenteel nog volop in productie, maar kan toch al besteld worden.

PRACTISCH:

De CD Muzikament kost 2,5 + 1 euro verzendingskosten, en kan besteld worden bij:

Ziekenzorg CM
Haachtsesteenweg 579 - PB40
1031 Brussel
Telefoon: 02/246 47 00
e-mail: ziekenzorg@cm.be

Bron: PR!KKEL, infoblad van de VLAAMSE PIJNLIGA.

In het sukkelstraatje wonen heeft zo ook nog zijn voordelen.

Zo werd ik de voorbije dagen in de watten gelegd door mijn huisgenoten, en kreeg ik van hen zomaar een nieuw printer-scanner-kopieermachien cadeau. Met het vorige kon ik enkel nog printen, want de scanner-kopieerfunctie had al een hele tijd geleden de geest gegeven.

Van vriendinnetje A kreeg ik dan weer het boek 'DIGITALE FOTOGRAFIE’ van SCOTT KELBY cadeau, mét een mini-statiefje er bovenop. Dankzij dat boek heb ik mijn handleiding van mijn fototoestel nog eens van onder het stof gehaald, en zowaar na twee jaar ontdekt dat er op dat ding ook nog zoiets als een macrofunctie zit. Wat mij de verbaasde opmerking ontlokte: ow, zó werkt dat dus!!

Lucky me eej…

Ben ik weer even.

Onderstaande foto omvat zowat mijn uitzicht van de voorbije dagen, en wordt ook de komende tijd mijn voornaamste beeld. Morgen en overmorgen even weg voor wat noodzakelijke oplapwerken, dus ik zal toch nog een tijdje in mijn zetel moeten bivakkeren.

En nu ben ik weer weg. Verder gaan genieten van mijn ‘Room with a view’.

Dag! Tot binnen enkele weken…

Kaatje moet noodgedwongen een blogpauze inlassen.
Jullie zien haar wel weer verschijnen wanneer het weer mogelijk is.

Ik lig in de zetel. Al sinds een uur of elf. Voor mijn ogen staat een fles limonade met een glas die mijn televisie-uitzicht beperken. Ik zie alleen maar de linkerhelft van de tenniswedstrijd tussen Raphael Nadal en Lleyton Hewitt. De andere helft van het tennisveld is bedekt door de oranje vloeistof. Natuurlijk zou ik de wedstrijd graag volledig zien, wat dacht u. Maar dan moet ik die fles en dat glas verplaatsen, en dat vertik ik. Ik ben te lui vandaag. Superlui.

Rond twee uur moest ik enorm plassen. Niets abnormaals, een plasje hoort er nu eenmaal af en toe bij. Maar deze middag bleef ik liggen. Ik was te lui om uit mijn zetel te komen. Best lastig, want je plas ophouden is niet niks. Ik lag nog een uur in dezelfde benepen houding, enkel en alleen omdat ik te lui was om te gaan plassen. Lui zijn is verdorie hard werken. En vechten tegen je blaas.

Tjah, en toen ik uiteindelijk echt mijn blaas niet meer de baas kon, ben ik maar richting wc-pot gewaggeld. Maar door die waggel werd ik nog luier natuurlijk, en doodmoe.

Op zo’n extreme luiheidsdagen ben ik niet enkel het slachtoffer van mijzelf, maar ook mijn huisgenoten moeten er aan geloven. Straks gaat er een lasagne in de oven. Klaargemaakt gekocht, enkel nog op te warmen. Of wat dacht u. Eigenlijk jammer dat we geen oven hebben met een afstandsbediening…

Maar goed, toen Schanulleke thuis kwam van school, ben ik toch maar uit mijn zetel gerold om dit luie logje te schrijven. Schanulleke heeft ondertussen de fles limonade leeggedronken en verzet. Dus als u mij nu wil excuseren: ik ga terug naar mijn zetel, want ik heb weer een volledig zicht op het tennisveld.

Het was vandaag een lastige dag. Ik ben er verdorie moe van geworden…

Gisterenavond was het zover: het jaarlijkse nieuwjaarsetentje met nonkel en tante.

Ik hoor het u al denken: een nieuwjaarsetentje? Op 2 juni?

Ja, kijk… u moet weten dat ik een familie heb die vol zit met speciale creaturen. Zo kan het hier dus héél goed gebeuren dat wij nieuwjaar vieren in de zomer, en midzomernachtzon op kerstavond. Om u een idee te geven. Zoiets.

Goed, jullie hebben ongetwijfeld àl jullie nieuwjaarsetentjes al achter de rug.

Laat mij raden: ze gingen allemaal door in de eerste weken van januari en misschien ook nog van februari. Veel te veel en veel te kort op elkaar, elke keer met veel te veel schuimwijn en hapjes, waarna er een paar steevast te veel bleven drinken, na het derde glas begonnen te zeuren over het werk, en het zevende glas per ongeluk in het décolleté van een of ander familielid goten.

Neen, dan ons nieuwjaarsetentje met nonkel en tante. Om onze vrienden de politie niet te alarmeren, zal ik er maar niet bijvertellen waar het doorging. Maar geloof me, het was in een feestelijk kader. Er was voedsel en drank in overvloed, er werd niet gezeurd (nu ja, toch niet te veel) en het bleef tot in de vroege uurtjes duren.

Een gelukkig en gezond 2007! *hips*

Als u mij zoekt: ik lig uitgeteld in de zetel…