kaatje groet 's morgens de dingen...

Mijn rug zit vast, ik ben doodop, en aan zee kon ik twee dagen niet gaan. Maar op mijn tafel staat een boeket zonnebloemen, en die lachen mij toe.

De voorbije week heb ik heel veel energie verbruikt, maar ik heb er ook veel voor teruggekregen.

Veel plezier gemaakt, goede gesprekken gehad, gewonnen met scrabble.

Ik zie het glunderende gezicht van mijn mannetje, de glans in zijn ogen, en ik begeef mij hand in hand met hem naar de slaapkamer.

We zijn weer thuis…

Er is hier nog ontzettend veel te doen de komende uren: mails beantwoorden, boodschappen doen, strijken, betalingen doen, PC naar de pjoeterdokter brengen (de geluidskaart moet nog steeds hersteld worden na de blikseminslag van een paar weken geleden), mannetje het gras laten afrijden (hoe hij dat gaat doen met dit weer is mij nog een raadsel), en: valiezen maken. Want morgen, na mijn verplichte middagsiësta, zitten wij op een trein richting Blankenberge!

Jacob Van Artevelde, tijdens de Gensche Fieste.

Donderdagavond zaten wij in het Conservatorium in Gent. Daar speelden An Nelissen, Mitta Van Der Maat en Janine Bisschops “Het Goede Lijf”, de opvolger van de vaginamonologen.

Ik vond het een heel goed programma. En mijn mannetje en Schanulleke deelden dezelfde mening.

In het stuk zitten delen waar je echt VET moet om lachen. Maar er zitten ook veel ontroerende stukjes tussen, en zaken die je even doen nadenken. Ik hou erg veel van die combinatie.

Het hoe en het waarom van het programma ga ik hier niet uitleggen, jullie moeten zelf maar eens gaan kijken. Echt een aanrader! HIER staat alle informatie die je nodig hebt, inclusief de speellijst.

Veel plezier alvast!

Vandaag gezien op de markt in Lokeren:



Jammer genoeg verkochten ze enkel borsten en billen. We zijn namelijk al een tijdje op zoek naar een winkel die goed geöliede skeletjes, soepele spieren en goedwerkende zenuwen verkoopt. LOL

Ik heb een paar drukke dagen achter de rug, en dat laat zich momenteel voelen. Maandag controle NMR, gisteren een voorstelling op de Gentse Feesten, vanmorgen zoals jullie hierboven kunnen zien naar de markt in Lokeren, en deze namiddag de uitslag van de NMR gaan bespreken met de revalidatiearts.

Er was -eindelijk!- nog eens goed nieuws: de ingreep van een tijdje terug is geslaagd, en de breuk in de tussenwervelschijf lijkt volledig geheeld. Nu nog de nodige tijd en veel kiné, en we zouden weer zelfstandig in en uit onze kleren moeten kunnen en weer door het leven moeten kunnen gaan zoals voor onze val van de trap. Hiephoi!

Voor de rest wordt er hier volop genoten van een deugddoende vakantie.

"De mens is eerder geschokt door eerlijkheid dan door bedrog."

Bron: DE DAGELIJKSE GEDACHTE

Er is een tijd geweest dat je vel na een duik in de Gentse Coupure van je lichaam begon te bladderen. Als je al niet eerst je nek had gebroken op de fietswrakken die op de bodem liggen. De laatste jaren is de kwaliteit van het Gentse stadswater er gelukkig flink op vooruit gegaan, maar alles kan beter. En om te ijveren voor een nog betere waterkwaliteit, organiseerde het GENTSE MILIEUFRONT gisteren voor de tweede keer een “Big Jump”.

“Big Jump” is een verfrissende en ludieke actie, en heeft de bedoeling om jaarlijks zoveel mogelijk mensen in contact te brengen met waterlopen. Gisteren sprongen er daartoe in gans Europa duizenden mensen om 15u00 in waterlopen en meren. Het is de bedoeling van de organisatoren om op die manier aan elke bevoegde instantie een bijdrage te vragen tot het leveren van een verbetering van de waterkwaliteit.

Gentenaar LUC DE VOS was ook van de zwempartij. Met zijn atletische lichaam, en in een grijze onderbroek, verklaarde hij net voor zijn sprong nog dat zijn schaamhaar sinds de vorige editie groen is geworden. Vera Dua ging eerst ook meezwemmen, maar is na de editie van vorig jaar naar het schijnt niet meer teruggevonden.

DE PROPERE FANFARE VAN DE VIEZE GASTEN (what's in a name) voorzag het hele feestelijke gebeuren van de bijpassende muzikale klanken.

Ongeveer duizend mensen (waaronder Kaatje en haar mannetje) keken toe hoe ongeveer 300 Gentenaars in het groene sop sprongen. En konden niet anders dan vaststellen dat het water tijdens de zwempartij serieus begon… te stinken…

Proper water? Mijn oren piettekoo…



Op de foto: Luc De Vos, net voor zijn gewaagde sprong.

De zetels staan aan de kant, het bed is uit elkaar gevezen, kaders van de muur gehaald… Het klinkt hol in het huis van mijn vader.

Ik zit op de bovenste trap, en wacht tot hij zal roepen om te vragen of mijn muziek niet wat stiller kan gezet worden. Ik wacht tot hij naar boven komt om te zeggen dat het tijd is om te komen eten. Maar hij komt niet naar boven, en hij roept niet, want hij is er gewoon niet meer.

Was hij er nog geweest, dan zat ik nu niet bovenaan de trap voor mij uit te staren.

De kasten zijn leeggemaakt. Houden we dit? Of doen we het weg? Doen we dat weg of houden we het? Wel twintig keer gaat een voorwerp door mijn handen. Iemand zegt: we zullen van ons hart een steen moeten maken. Ik dacht dat ik dat jaren geleden al gedaan had, maar mijn mannetje zegt dat de koffer van onze auto meer en meer op een antiekzaak begint te gelijken.

Hoe kan ik hem uitleggen waarom dat ene schilderij niet naar het containerpark mag?

Tegen de avond is alles wat het huis een betekenis gaf, weggehaald. Alleen het behangpapier in de living en de gordijnen lijken ons nog iets te willen vertellen, maar straks is ook dat gedaan.

Het bureau is de enige kamer in het huis die niet hol klinkt. Dat komt omdat mijn jongere broer daar de voorbije dagen al met zijn computer, paperassen en boeken is ingetrokken. Mijn vaders huis wordt namelijk straks een thuis voor hem en zijn gezin.

Zittend op de bovenste trap, zo vlak bij de kamer die ooit de mijne was, beslis ik waar straks, als ik verder geen zaken meer heb met dit huis, mijn mannetje dat ene schilderij aan de muur moet hangen…

Vanavond, zo omstreeks 18u00, is mijn mannetje thuisgekomen van zijn werk en zijn wij aan ons jaarlijkse verlof begonnen. Joepieeee!!!

We deden dat op de voor ons traditionele manier: na een douchke en een pizza, gingen we bij Edithje een Sangria’tje drinken.

Edith is de dame uit het plaatselijke dorpscafé, en elke zomer serveert ze op haar zomers terras een heerlijke zelfgemaakte Sangria. Je waant je meteen in een exotisch vakantieoord wanneer je er wat van gaat drinken…

Lag het deze keer aan de sterkte van de Sangria? Of lag het aan de combinatie van de Sangria met mijn medicijnen? Ik begon in elk geval te hallucineren. Of hoe verklaart u anders het feit dat ik twee mannen in ontbloot bovenlijf om ter meest zag pompen teneinde een bak bier te winnen?

Ik merk net op mijn bankuittreksels dat ik mijn vakantiegeld als invalide heb getrokken. Dat bedraagt dit jaar zo maar eventjes 80 euro bruto!

Welk ver exotisch vakantieoord zal ik daar eens mee boeken?

Zaterdag was er weer de jaarlijkse Graffiti-Jam in Gent. En aangezien de editie van vorig jaar mij enorm was meegevallen, wou ik er ook dit jaar weer bij zijn.

Onze stad heeft al een hele tijd door dat graffiti meer kan zijn dan misplaatste tags op pasgeverfde gevels, en doet haar best om met jams, gedoogzones en spraydayz (=workshops voor beginnende spuiters) het kleurgebeuren in goede banen te leiden. De gedoogzone in het minuscule Werregarenstraatje was al langer bekend bij de Gentenaars, en sinds kort bestaat er onder het Keizersviaduct ook een legale graffitimuur.

Vorige zaterdag mochten –met de zegen van de stad- in de Forelstraat de muren van drukkerij “Druk in de Weer” omgetoverd worden tot een “masterpiece” uit een spuitbus. Een al even kleurrijke bende rappers, dj’s en skaters kwamen het hele gebeuren opluisteren.



Foto's van de Graffiti-Jam van vorig jaar kan je HIER bekijken. In de loop van de volgende dagen zullen de foto's van deze editie aan de set toegevoegd worden. Buzzzz...

Bij de kinesist:


- Hoe gaat het vandaag met je?

- Niet zo goed.

- Ik begrijp het.

- Bedankt voor je begrip, maar echt beter ga ik mij daar niet door voelen.

- Wil je niet te vlug te veel? Jij wil ook altijd alles meteen zo goed mogelijk doen.

- Ja, ik weet het. Stom hé? Och, zeg het maar. Het is mijn eigen schuld.

- Neen, tuurlijk niet. Dat zeg ik toch niet? Ik vind zelfs dat je best trots mag zijn op je vorderingen.

- Gut, pluimen in mijn gat ook nog. Als dat maar niet gaat jeuken.

- Wat een cynisme. Ik meen het nochtans. Ik weet dat je heel hard je best doet, alleen zie jij niet zo meteen resultaat.

- Sjah, wie wel hé?

- Ik. Geloof me. Maar ik weet dat het moeilijk blijft.

- Tegen wie zeg je’t…


En dan hadden we bij het verlaten van het revalidatiecentrum nog een aanrijding ook. Gelukkig niet onze fout en alleen maar wat blikschade.

Hèhè, daar ben ik weer. En dat heeft eventjes wat voeten in de aarde gehad.

Vorige week dinsdag kreeg ik hier zomaar ongevraagd de bliksem op bezoek. Een luide knal, een hoop geknetter, en toen niets meer: geen telefoon, en ook geen ADSL.

Na overleg met Belgacom via mijn GSM, bleek de telefoonlijn nog tot in ons huis te komen, en dienden we het probleem te laten oplossen door een elektricien. Maar de elektriciteitsman (lees: mijn mannetje) wist mij na enig onderzoek te melden dat het probleem zich voordeed op de plaats waar de telefoonlijn binnenkomt in ons huis. Dus tóch werk voor Belgacom. Weer gebeld, maar daar raakte ik in eerste instantie niet meer binnen, en wisten ze mij in tweede instantie te melden dat er maar vandaag iemand ging kunnen langs komen.

Blijkbaar was ik niet de enige geweest die onaangekondigd bezoek had gekregen…

Een week lang kon ik geen e-mails lezen, kon ik niet bloggen, chatten, de internetkrant lezen, enzovoort enzoverder. Terwijl mijn mannetje uit werken ging en Schanulleke monitor speelde bij Freetime, voelde ik mij meer en meer zoals Rémi: helemaal alleen op de wereld.

Gelukkig was er tennis op Wimbledon. Tenminste: als het niet regende. Maar terwijl ik lag te genieten van de gebruinde enkels van Federer en de gespierde armen van Nadal, ging ik mijn vriendinnetjes meer en meer missen…

Vandaag kwam de reddende Engel van Belgacom EINDELIJK langs. De telefoonlijn doet het weer, en na het vervangen van een blijkbaar defecte modem, heb ik weer verbinding met de rest van de wereld. Hiephoi en driewerf hoera voor de reddende Engel!

Alleen de computer zal nog even langs de PC-dokter moeten passeren, want blijkbaar heeft ook mijn geluidskaart het onder al dat bliksemgeweld begeven.

Maar ik heb weer contact met de rest van de wereld. En dat wilde ik jullie toch even laten weten.