kaatje groet 's morgens de dingen...

Na lang wikken en wegen, en na heel wat geaarzel, heb ik mijzelf en Schanulleke vandaag ingeschreven voor het volgen van Spaanse les. Geen evident gegeven met de medicatie die ik gebruik, en met de moeilijkheden die ik heb om langere tijd op een stoel te zitten en mij te concentreren.

De ene verklaarde mij gek, en de andere vond dat ik het persé moést doen, maar Schanulleke was uiteindelijk de beslissende factor. Haar enthousiasme werkte zó aanstekelijk, dat ik uiteindelijk alle contra’s overboord heb gegooid en mij vanaf volgende week dinsdag aan een nieuw avontuur ga wagen.

Vanaf nu ben ik dus terug student, wat ook inhoudt dat ik terug naar de bioscoop kan aan studententarief. Ha! Ik voel mij op slag twintig jaar jonger worden.

Inzet: wanneer we ons diploma behalen, gaan we dat volgend jaar bezegelen met een Citytrip naar Barcelona. Dat vooruitzicht begint nù al stimulerend te werken!

Ben benieuwd wie van ons twee de beste resultaten gaat halen… Mwahah.

Vandaag was zo’n dag waarop ik gewoon maar een beetje voor mij uit zat te mijmeren, en het voor de zoveelste keer insloeg als een bom. Ik ga nooit meer met hem spreken, ik ga hem nooit meer zien, nooit meer een kus geven. Nooit, nooit, nooit meer.

Net een jaar geleden overleed mijn vader in zijn slaap. Mijn vader. Met zijn eenenzeventig lentes eigenlijk nog veel te jong.

Voor anderen zal het wellicht lang geleden lijken. En soms durven mensen dat zelfs te zeggen. “Al een jaar. Goh, dat is al een hele tijd, wat gaan de dagen toch snel…”

Maar verdriet kent geen tijd. Mijn oma ben ik twee jaar geleden verloren aan kanker, mijn engelbewaarder verloor ik zelfs al zevenentwintig jaar geleden. En toch jank ik nog regelmatig de ogen uit mijn kop om hen. Omdat ik ze allemaal stuk voor stuk verschrikkelijk mis. En mij realiseer dat ik ze alledrie nog heel hard ga missen. Voor altijd…

“Surprise!”, lachte Schanulleke, en ze gooide enthousiast een envelop op de tafel.

Wij keken naar elkaar.

Wat kon daar nu in steken? De Lotto gewonnen? Een wereldreis voor mama en papa? Tickets voor Boudewijn De Groot of Eric Clapton?

Neen, het was nog véél beter nieuws. Het was haar officiële attest van animator in het jeugdwerk. Grandioos geslaagd!

We waren verdomme ontroerd. Dit heeft ze helemaal alleen voor elkaar gekregen!

In de linkerbovenhoek van mijn badkamer heeft een dikke spin een prooi gevangen. Mijn toiletblokje met voormalige dennengeur zoekt dringend een vervanger, en de kalkaanslag op de bodem van mijn wc is de vorm van een UFO met een bolhoed aan het aannemen.

Na mijn zevende hoogstdringende bezoek aan mijn toilet begint het mij te dagen: iets dat ik gisteren heb gegeten, zoekt agressief zijn weg naar buiten. Al heb ik nog steeds geen idee wàt het is dat mij is misvallen. Maar goed, door de medicatie die ik gebruik heb ik normaal gezien last van het tegenovergestelde, dus een dag van lichaamszuivering zal wellicht geen kwaad kunnen.

Het lot lijkt mij al de hele week te tarten. Ik vergeet mijn gsm als iemand er mij dan toch eens probeert op te bellen. Mijn pijnmedicatie voldoet niet meer, waardoor ik hele nachten heb wakker gelegen (tot de huisdokter gelukkig met een oplossing kwam aandraven), en ik heb een mega grote puist op mijn voorhoofd staan.

Dame Fortuna is een bitch. Maar ze krijgt mij niet klein.

Gewapend met een hogere dosis medicijnen en een slaappil, een trui (om de een of andere reden heb ik het koud), camouflagecrème (wég, wallen!) en vooral mijn gsm (u mag mij altijd bellen, ik ben overal bereikbaar!), trotseer ik mijn lot, en begeef ik mij richting zetel.

Ik fleur helemaal op van het taske soep dat mijn ventje mij komt brengen, maar al gauw komt de melancholie naar boven drijven. Volgende week is het precies een jaar geleden dat mijn vader overleed. Gisteren een mis om hem te gedenken. Ik weet plotseling wat het is dat mij is misvallen.

Gelukkig heb ik nog altijd mijn puist. Sommige dingen veranderen nooit. Mijn gsm biept: vriendinnetje A zegt haar bezoek af dat gepland was voor morgen. Great. Geef mij maar een glas rode wijn in plaats van soep.

Moet dringend weg. Een achtste toiletbezoek plegen…

Gezien bij NANA, en met haar goedkeuring meegebracht naar hier.

Toen ik vandaag bij iemand mijn hart luchtte, en vertelde dat ik na al die jaren nog altijd heel moeilijk kan omgaan met mijn chronisch ziek zijn, antwoordde ze tot mijn verbijstering:

“Ik versta u toch nie goed zenne. Gij zit toch in een luxesituatie als vrouw? Uw mannetje gaat werken en zorgt voor de centen, hij helpt u zelfs in uw huishouden, en gij moet u overdag alleen maar wat bezig zien te houden met koken. Verder moet ge niets doen, ge zijt elke dag thuis als Schanulleke thuis komt uit school… ik versta eigenlijk niet waar gij problemen mee kunt hebben zenne.”

Ik vond het een verschrikkelijke lompe en kwetsende formulering, en kreeg een ferme klap in mijn gezicht. Maar het is niet de eerste keer dat zoiets mij overkomt. Of wat dacht u van deze:

“Zijn uw aandoeningen feitelijk erfelijk?” (terwijl Schanulleke er bij staat)

Of nog:

“Als ik in uw plaats was, dan had ik mij allang opgehangen.”

Wat verwacht men eigenlijk dat ik op dergelijke zaken antwoord? “Ik zal mij efkes een koord gaan halen”??

Nu hoop ik uit de grond van mijn hart dat de personen die al dergelijke uitspraken tegen mij gedaan hebben, hier ooit komen lezen. En dat ze zich dan misschien efkes de vraag stellen welke uitwerking dergelijke uitspraken op mijn gemoedstoestand hebben…

Stel…

U staat onder de douche, en merkt dat u uw voeten op geen enkele manier kan bereiken met uw waslap en uw douchegel.

U besluit op het bankje in de douche te gaan zitten en uw voeten overvloedig te overspoelen met water…

Technisch gezien: zijn uw voeten dan eigenlijk gewassen?

Het was zomaar een vraag die deze voormiddag bij mij op kwam terwijl ik daar op mijn bankje mijn voeten zat te spoelen…

Achteraf heb ik nog geprobeerd om ze droog te föhnen met de haardroger, maar uiteindelijk heb ik toch maar de hulp ingeroepen van Schanulleke om ze wat grondiger af te drogen.

Schimmel staat zo onhygiënisch en jeukt ook nog eens verschrikkelijk eej…

Zo zit je nog te lachen om de kampverhalen van je dochter, als je opeens vanuit het niets ontzettend slecht nieuws krijgt over het mannetje van een vriendin.

Nieuws dat je verstard laat zitten op je stoel, nieuws waardoor je het gevoel krijgt dat het plafond op je hoofd is gevallen, en je in eerste instantie niet meer weet wat te doen. Nieuws, waardoor je al je eigen problemen op slag opzij schuift, en nadenkt over de vergankelijkheid van het leven.

Godverdomme toch.

We doen ons best om mee te hopen op een goede afloop...

"...weet je wat leuk is? Kakken met de zon op uw gezicht. En weet je wat minder leuk is? Kakken in de regen. Maar het raarst van al is kakken als 't stormt. Ge voelt de wind dan langs uw gat passeren..."

Vanavond komt Schanulleke terug thuis na 14 dagen bivak!!

Kaatje en haar mannetje zijn vandaag druk in de weer met het voorbereiden van de feestelijkheden.

WHOEHOEWWW!!!!!!!

(valt het op dat ik blij ben?)

Het welkomstboeket staat al klaar:



WELKOM THUIS, SCHANULLEKE!!

In de zetel liggen, slapen, en tussendoor naar Vitaya kijken.

Dat beschrijft het zo wat een beetje.

Ondertussen begin ik mij met het verstrijken van elk uur weer een beetje mens onder de mensen te voelen…

Fysiek gaat het niet echt lekker: ik tel weer af naar een volgend infuus (6/8), en ook de vakantie hangt serieus in mijn lijf.

En toch wist mijn mannetje er weer een heerlijke vakantiedag van te maken.

Hij ging naar de markt, bracht aardbeien, verse ananas, frambozen en bosbessen mee, en toverde die na de siësta om tot een vanillecoupke met vers fruit…

Hij bracht ook verse ongepelde garnalen mee, en ging die samen met mij en een flesje roséwijn zitten uitpietsen op het terras. De sfeer van aan zee kwam weer volop naar boven...

En als kers op de taart toverde hij vanavond een heerlijk barbecuefestijn te voorschijn.

Tussen het genieten en het rusten door, vond ik de nodige energie om een lange brief te schrijven aan Schanulleke. Die is zondagmorgen namelijk al héél vroeg (6u30) vertrokken op bivak.

Ik stelde mij vandaag meermaals de vraag wat menigeen in het verre buitenland gaat zoeken. In mijn tuin was het vandaag namelijk heerlijk genieten en vertoeven…