kaatje groet 's morgens de dingen...

Alweer een regendag.

Vanmorgen toch maar mijn moed bij elkaar geraapt en met een deugdelijke regenvest en een paar laarzen een kleine ochtendwandeling door onze tuin gemaakt. Zo in de ochtendnevel lijkt het er wel een beetje op een tropisch regenwoud. Ik kom er de kat van de buren tegen. Ze komt vrolijk aangelopen, als wil ze even een praatje komen maken met een natgeregend Kaatje.

Om 10 uur lig ik in een gemakkelijk trainingspak in de zetel. Terwijl er muziek speelt waarmee ik mijn pijn wat tracht te verzachten, dwalen mijn gedachten af.

Soms stoor ik mij er aan dat ik maar één keer kan leven, en dat ik niet heb kunnen kiezen wanneer en waar. En hoe. Zou reïncarnatie bestaan?

Misschien kunnen we in de toekomst wel gewoon door de tijd reizen. Ik denk dat ik terug voor Gent zou kiezen. Even terug naar de tijd waarin ze ons stadhuis aan het bouwen waren zou ik wel een leuk tripje vinden. Maar dat is nog toekomstmuziek. Al doe ik mijn best om het mij voor te stellen en er in te geloven. In boeken en films kan het al, en ‘Big Brother’ was ooit toch ook maar gewoon een fantasie van George Orwell?

Mijn falende lichaam… De pijn zorgt nu al jaren voor slapeloze nachten, maar ook voor humeuraanvallen en buien van melancholie. Ik heb er mee leren leven, maar op sommige dagen blijft het moeilijk om vrede te sluiten met een lijf dat je in de steek laat. Ik heb allang ondervonden dat ons lichaam niet gebouwd is om een eeuwigheid mee te gaan.

Nog drie nachten. En dan kan ik weer even opgelucht adem halen…

Het is hier een heel gejaag de laatste tijd.

Elke dinsdagnamiddag moet ik naar de kinesist, en bij mijn thuiskomst, zo ergens rond vier uur, val ik daarvan steeds compleet uitgeteld in slaap.

Daarna moet er nog gegeten en afgeruimd worden, en om twintig na zes vertrekken we richting Spaanse les. Die duurt van twintig voor zeven tot twintig voor tien. Avonduren, wel te verstaan.

Gezonde stervelingen kunnen er zich vast geen beeld bij vormen, maar voor mijn lijf is de dinsdag een hectische dag, waar ik achteraf een dag of twee van moet bekomen.

Het is trouwens nog niet zeker of ik vanavond wel ga kunnen gaan. Laatste week voor een infuus, en dat laat zich al een paar dagen voelen. Alles zal er dus een beetje van af hangen in welke staat ik vandaag thuis kom van de kiné, en hoe mijn lijf straks gaat reageren op een nieuwe pleister.

Ondertussen begin ik mij te gedragen zoals een echte student: ik ben al aan het uitkijken naar mijn eerste vakantie, want dan kan ik wat meer lekker-in-de-zetel-hangen-en-niets-doen, en hou ik ook nog wat tijd en energie over voor andere dingen…

Gelezen op een pakje papieren zakdoekjes...

U moet tranen met tuiten lachen?
Gebruik ze ÉÉN NA ÉÉN.

U doet het in uw broek van het lachen?
Gebruik ze ALLE ZES.

Ja, ik weet het, het is gewoon schande dat ik mijn blog de laatste tijd zo heb verwaarloosd, maar de voorbije week was mijn lijf weer niet echt lief voor mij.

Na onze eerste Spaanse les werd ik getrakteerd op een migraine-aanval die een kleine week in mijn hoofd bleef sluimeren. In combinatie met mijn andere mankementen bleef er to-taal geen ruimte over voor inspanningen zoals daar zijn: hier vrolijke logjes komen schrijven. Bovendien diende ik mij tussen het plat liggen door ook nog eens de leerstof van de eerste les meester te maken. Iets wat mij ondertussen naar mijn gevoel nog aardig gelukt is ook. Bewijzen van mijn Spaanse escapades op dinsdagavond kan u trouwens vanaf nu HIER terugvinden.

Dochterlief zei mij woensdagnamiddag dat ik er uit zag als een spook, en eerlijk gezegd: zo voelde ik mij ook. Maar sinds vanmiddag is de hoofdpijn eindelijk weg en hoop ik weer dartelend als een jong veulen in een fris-groen weitje vol madeliefjes door het leven te kunnen dansen. *kuch*

Dus als u mij vanaf nu een beetje veel moet missen, dan is dat omdat ik aan het wandelen ben. Of naar de kinesist. Of aan het uitrusten. Of aan een infuus hang. Of naar de Spaanse les. Of aan het studeren. Of omdat het lijf een beetje tegenstrubbelt van al die activiteiten. U mag kiezen…

Gisteren werden er op de Kouter in Gent voor één keer geen bloemen verkocht, maar ging de fleur van het Gentse cultuur- en verenigingsleven er vlot over de toonbank.

Op de CULTUURMARKT stonden de waren netjes uitgestald, en werden er met luide stem allerlei culturele evenementen en mogelijke opleidingen aangekondigd: “allez, madammeke, volg eens een yoga-les!”.

Zowat de hele dag kon je je rugzak vol brochures laden, en zo op een snelle en efficiënte manier op de hoogte raken van het culturele (opleidings)aanbod voor het komende seizoen.

Schanulleke was met FREETIME ook van de partij, en mocht de hele dag ballonnetjes uitdelen aan alle kleine kinderen, maar ook aan hele grote mama’s, papa’s, oma's en opa’s gingen de ballonnen vlot van de hand… KLIK.

”Laat me van iemand zijn. Maar niet zo dat ik verdwijn."

Bron: DE DAGELIJKSE GEDACHTE

Ik ben stikjaloers op al die koters die vandaag terug naar school mogen. Niets werkt méér inspirerend dan dat collectieve “schone-lei”-gevoel dat altijd met het begin van het schooljaar gepaard gaat.

Man, aan het begin van een nieuw schooljaar leek het altijd of ik elk moment kon ontploffen van energie en van goede voornemens. Hetzelfde bijna-barsten gevoel als dat van mijn toenmalige jeugdpuistjes.

Wat ik allemaal zou verwezenlijken… mijn agenda netjes bijhouden, mijn boekentas niet omtoveren tot een containerpark, mijn franse lessen van in het begin goed bijhouden, mijn turngerief regelmatig laten wassen, het spraakgebrek van de leraar wiskunde niet vanaf de eerste dag imiteren…

Ook al bleven mijn goede voornemens meestal minder lang nazinderen dan mijn jeugdpuisten, toch bood dat septemberbegin altijd een inspirerend gevoel dat ik nu een beetje mis. Dus vanaf dit jaar lanceer ik bij elk begin van een nieuw schooljaar een nieuw voornemen. En ik neem mij ook voor om dat uit te voeren.

En jawel, dit jaar heb ik mij voorgenomen om weer regelmatig te gaan wandelen. Het is een activiteit die een hele tijd heeft stilgelegen door mijn fameuze val van de trap, vorig jaar in november. Maar ondertussen ben ik het thuiszitten kotsbeu, dus na mijn siësta heb ik trots en elegant een wandelingetje gemaakt.

Het was wennen. Ik moest vooral opletten voor die vervelende chauffeurs die het nodig vinden om met hun auto door onze straat te scheuren. Eigenlijk zou ik een “L” op mijn rug moeten dragen. Of een gevarendriehoek, met de alarmerende letters KTV (Kaatje Te Voet).

Maar wat een festijn. Een spelend briesje door mijn haren, een verfrissend windje onder mijn oksels, af en toe een zonnetje op mijn gezicht.

Fier ben ik, want ook ik leverde vandaag mijn bijdrage aan alweer een nieuwe septemberstart...