kaatje groet 's morgens de dingen...

Op FLEUR’s BLOG lees ik een artikel dat ze vond op de website van Het Laatste Nieuws, en de laatste zin slaat mij met een harde klap rond mijn oren.

“De pijndrempel ligt niet bij iedereen even hoog of sommigen maken van klagen een levensstijl.”

De voorbije acht jaar heb ik elke seconde van elke minuut van elke dag en van elke nacht pijn gehad. En ook de volgende jaren zal dat ondanks zware pijnmedicatie waarschijnlijk zo zijn. Wellicht tot aan mijn dood.

Niet zomaar wat spierpijn in mijn rug, maar pijn in zowat mijn hele lijf, pijn die mijn hele leven heeft veranderd, mijn hele zijn.

De laatste zin van het artikel kwetst mij omdat ik elke dag vecht voor een menselijk bestaan. Nochtans is het niet de eerste keer dat ik met dergelijk onbegrip geconfronteerd word, en het zal vast ook niet de laatste keer zijn.

De enige plaats waar ik wat prijs geef over mijn dagelijkse strijd is op deze blog. Het is in de loop van de voorbije jaren mijn manier geworden om er mee om te gaan, IRL zijn er nog niet veel mensen die mij hebben horen klagen.

Ach, eigenlijk doet het er allemaal niet meer toe. Misschien moet ik er hier maar gewoon mee ophouden. Er zijn toch maar weinig mensen die er echt iets van verstaan…

[klaagmode aan] Owowowow… Ben vannacht achtereenvolgens overreden door een bus, een tractor en een locomotief. Mijn hele lijf is gebroken. Bahbahbah.[klaagmode uit]

Enkele dagen kerstgedoe staan garant voor een flinke achteruitgang. Mijn evenwicht laat mij vandaag serieus in de steek, mijn onderlip staat al een paar dagen vol met koortsblaasjes enneuh… afijn, laten we het er maar op houden dat ik een serieuze terugval heb.

Dat maakt mij kwaad (wat zeg ik, woedend!), maar ook redelijk onzeker, omdat er de wetenschap is dat ik binnen enkele dagen ook nog Oud en Nieuw moet gaan verteren. Vorig jaar resulteerde dat in een fikse stap achteruit die een dikke maand aanhield. Alle jaren daarvoor trouwens ook. Dus hoelang gaat het deze keer weer duren voordat ik weer wat bekomen ben van al dat gedoe?

Ik weet het, negatieve gedachtegangen zijn nergens goed voor, en het duurt elke keer zolang het moet duren, maar toch… GRMBLLLLLL...

Ze zijn een paar dagen eerder met een vrachtwagen eindelijk toegekomen in het beloofde luilekkerland waar geen oorlog gevoerd wordt. Maar het is er verdomde koud. En de vrouw heeft het moeilijk, maar ze stappen door de kilte en zien een ziekenhuis.

De verpleegster bekijkt hen streng.

“SIS-kaart, klevertje van de ziekenbond, identiteitskaart en kaartje van het ziekenhuis alstublieft.”

“Mijn vrouw moet bevallen, maar we hebben geen papieren…”

“Hoe, ge hebt dat allemaal niet bij? Dan kunnen wij u hier niet verder helpen.”

Ze strompelen verder en begeven zich weer op weg in het donker. Af en toe krimpt de vrouw in elkaar als ze weer een wee voelt opkomen.

“Ik hou het bijna niet meer uit”, zegt ze kreunend.

Ze komen op een grote weg. Achter de verlichte ramen zien ze hoe het aperitief wordt gedronken en hoe er gefeest wordt rond de rijk gevulde tafels. Kerstlichtjes flikkeren vrolijk en uitnodigend, maar niemand doet voor ze open.

Plots een raam met alleen maar een rood lichtje. Er achter een schoonheid die glimlacht naar de auto’s die voorbij rijden. Ze ziet de man en de vrouw en roept ze binnen.

“Mijn vrouw moet bevallen”, stamelt de man.

“Gebruik het bed maar achter het gordijn”, antwoordt de donkere schone.

Enkele uren later komt het kind ter wereld. De vader zit ontroerd toe te kijken. De baby huilt, en de moeder glundert wanneer hij op haar borst gelegd wordt. Op de radio zingt John Lennon “And so this is Christmas…”

Het is middernacht. Kerstmis langs een kille steenweg. Niemand kon helpen, want ze waren Kerstmis aan het vieren. Behalve die ene mens van goede wil…

Het Kleine Paradijs lag er weer mooi bij deze morgen!



Meer Winterwonderland kan je HIER bekijken.

Deze middag mijn 16-jarige dochter thuisgekregen met de resultaten van het eerste trimester.

Ik stond aan het kookvuur en hoorde de garagepoort toeslaan, hopende dat ze goed nieuws zou brengen. Vorig rapport was immers verre van goed geweest, en de moed was Schanulleke een beetje in de schoenen gezakt. We waren er dus niet gerust in.

Ze had heel erg haar best gedaan om zich goed voor te bereiden. Schooltoneel werd afgezegd wegens te weinig tijd, en meerdere Spaanse lessen kon ze niet voorbereiden om dezelfde reden. Ik hoopte dus uit de grond van mijn hart dat ze goed nieuws meebracht.

De deur ging open, en onder haar warrige haardos zag ik een bedenkelijk gezicht. Maar dat kon ze maar even volhouden. Net lang genoeg om mij te plagen, want ze wist dat ik er net als zijzelf niet gerust in was.

En toen toverde mijn zonnetje een brede geruststellende glimlach op haar gezicht. “Ik ben er op al mijn examens goed door en de titularis heeft er bij geschreven dat ik mijn vakantie dubbel en dik verdiend heb. Alleen voor fysica heb ik nog een klein buiske weg te werken.”

Ik ben blij met titularissen die schrijven dat leerlingen hun vakantie dubbel en dik verdiend hebben, al zal er van vakantie houden niet veel in huis komen. Volgende weken geeft ze weer kampen bij FREETIME: eerst staat ze als monitor bij ‘DIERENPRET’, iets waar 15 kleuters op af komen tussen de drie en de vijf jaar, en na nieuwjaar is er ook nog ‘REIS ROND DE WERELD’, waarbij ze verantwoordelijk zal zijn voor twintig kinderen tussen de zes en de negen jaar.

Verveling? Daar heeft Schanulleke doodeenvoudig geen tijd voor…

Het lijkt eerder uitzonderlijk te zijn, maar ik heb een bloedhekel aan al dat eindejaarsgedoe. Om verschillende redenen haat ik deze periode van het jaar al sinds mijn jeugd.

Toch werd de kerstboom anderhalve week geleden versierd met kerstballen en lichtjes, en heb ik vandaag mijn kerstkaarten op de post gedaan.

Dus de ballen en de lichtjes hangen en de postzegels zijn geplakt.

Nu nog in de juiste stemming geraken en het feesten kan beginnen…

De voorpret is er.

Gisteren was de voorpret er ook, er waren namelijk plannen om tijdens de laatste Spaanse les van 2007 Maria’s zelfgemaakte tortilla te gaan proeven. Maar op het allerlaatste moment besloot mijn lijf alsnog roet in het eten te gooien en kon ik thuisblijven.

De teleurstelling was groot, maar gisteren was gisteren.

Vandaag is een nieuwe dag, met nieuwe kansen en nieuwe mogelijkheden. Dus als mijn lijf straks ook nog wil, dan gaan we vanavond naar 'DE NOTENKRAKER' kijken, het overbekende ballet op muziek van Tsjaikovsky.

“Mama, gaan we vroeg eten?”
“Waarom? Heb je zo’n honger?”
“Neen, maar ik had mij voorgenomen om te studeren tot aan het avondeten, en ik heb geen goesting nie meer”…

Gesprek tijdens het avondeten…

Schanulleke: “Allé, nu moet ik voor mijn examen van morgen weten dat ‘een voorbehoedsmiddel’ in ’t Frans ‘un préservatif’ is.”
Kaatje: “Krijgen jullie nu ook al seksuele opvoeding tijdens de franse les?”
Schanulleke: “Waarom moet ik dat nu weten? Voor als ik ooit eens in Frankrijk op vakantie ben en de nood heel hoog wordt?"
Mannetje: “Leren jullie dat ook in de Spaanse les?”
Kaatje: “Neen, daar zitten we nog zo ver niet.”
Schanulleke: “Neen. Daar hebben we onszelf nog maar leren voorstellen. Maar ondertussen zijn we wel al bij de onderbroek en de bh aangekomen.”…

Drie uur. Zoals wel vaker gebeurt lig ik veel te lang wakker. Hopelijk kan ik straks toch nog wat slapen en verkrampt mijn lichaam niet te fel, zodat ik mijn mannetje niet moet wakker maken. Hij heeft zijn nachtrust hard nodig, want hij heeft overdag meer dan zijn handen vol op zijn werk.

Het wordt vier uur. Dat betekent nog een kleine twee uur wachten op het aflopen van de wekker. Vijf uur… mijn rechterkant gaat nu toch volledig in een kramp, en ik heb de hulp nodig van mijn mannetje om mij te draaien. Ik sta uiteindelijk toch maar op om mij een spierontspanner in te nemen en aan een nieuwe dag te beginnen.

Gelukkig lijkt de “kater” die ik elke keer overhoud aan de Spaanse les vandaag toch wat mee te vallen. In tegenstelling tot vorige week kan ik mij deze keer alleen wassen en aankleden. Ik blijf het er moeilijk mee hebben dat mij dat soms niet meer lukt, en blijf het een vernedering vinden. Op dergelijke dagen duikt mijn moraal pijlsnel de dieperik in.

Maar vandaag dus niet. Ik zie het winterzonnetje vrolijk schijnen en het belooft eindelijk nog eens een droge dag te worden. Er staat wel geen wandeling op mijn programma. Rusten is vandaag de boodschap, en ik vind verstrooiing bij klassieke muziek. Op die manier gaat de tijd vlugger voorbij en lukt het mij soms om te vergeten dat ik af en toe aan mijn zetel gekluisterd ben.

Er komt bezoek, iets dat hier wel meer gebeurt op woensdag. Het lijkt verwonderlijk, maar waar onze vriendenkring langs de ene kant fel is verkleind sinds ik ziek ben, zijn er langs de andere kant vriendschappen voor in de plaats gekomen die veel intenser zijn dan die van vroeger. Misschien wel omdat ik nu meer tijd heb om te luisteren…

Owowowowow, wat voelt hij zich oud…
Hij moest zelfs hoesten toen hij deze morgen wakker gemaakt werd door de wekker.
Vroeg zich onmiddellijk kreunend af of dat iets met zijn nieuwe leeftijd te maken had…

Mannetje viert vandaag zijn 41e verjaardag.

- "De kerstboom is scheef".
- "Dan zullen we hem recht moeten versieren"...

Hoe komt het toch dat de kerstverlichting, die ik elk jaar keurig opberg, er elk jaar weer in slaagt om helemaal vernesteld uit de doos te komen?

Ik geraak niet op gang vandaag.

Hoewel ik op een redelijk deftig uur opstond, heb ik nog niet echt veel meer gedaan dan koffie gedronken en wat zinloos zitten surfen. Zelfs ontbijten is er nog niet van gekomen.

Seffens toch maar mijzelf naar de douche slepen, want zaterdag is hier normaal gezien was- en strijkdag.

Mannetje en Schanulleke zijn een heel stuk actiever. De eerste is buiten aan het rommelen, en de tweede zit vol overgave te studeren voor haar examens.

Eigenlijk was ik van plan om vandaag eens mijn nieuwe boekenrek te gaan vullen –hoe kom ik toch op dat onzalige idee…-, maar zoals het er nu uitziet, gaat dat er vast weer niet van komen. En aan mijn samenvatting van de Spaanse les moet ik ook nog altijd beginnen.

Enfin, het zal wel aan mijn uitstap van gisterenavond liggen. Of aan het weer.

Kan er iemand mij een flinke schop onder mijn gat komen geven?

Vanmorgen de gebruikelijke veel te vroege start van een nieuwe dag. Toch maar gebeld naar Guy, mijn kinesist, om te vragen of ik mag langs komen voor een extra behandeling. Hij werkt aan mijn mobilisatie: mijn benen worden bewogen en ik moet tegenduwen en mijn ledematen proberen te strekken. Een half uurtje later mag ik een tiental minuten op de hometrainer proberen fietsen, maar dat wordt maar een matig succes.

Als mijn benen niet regelmatig zouden geoefend worden zouden mijn spieren nog meer verkorten en verkrampen dan ze nu al doen. En dat moeten we natuurlijk proberen voorkomen, want Kaatje wil nog heel lang korte wandelingetjes kunnen maken om mooie mannetjes te zien voorbijfietsen. En daar heb je die spieren heel hard bij nodig.

Na mijn thuiskomst zet ik de TV op Vitaya, kwestie van wat verstrooiing te hebben waar je niet moet bij nadenken, en val zoals gewoonlijk na de kiné pardoes in slaap.

Vandaag is het hier pizza-avond. Ik vind de vrijdagavond de gezelligste avond van de week: begin van het weekend, en met mijn hele gezinnetje gezellig samen en lekker ontspannen genieten van een simpele maaltijd terwijl we bijpraten over wat de voorbije week ons allemaal gebracht heeft.

Het gebeurt hier soms nog dat er niet echt gekookt wordt en er iets gemakkelijks op tafel komt. Koken is nochtans één van mijn grote hobby’s, maar op sommige dagen heb ik er gewoon de energie niet voor om een hele maaltijd te bereiden. Nu leg ik mij daar bij neer, maar in de beginperiode van mijn ziekte kon ik om dat simpele feit soms geweldig boos worden.

Vanavond ga ik samen met mijn mannetje naar een Davidsfondsavond met als thema: JERUZALEM, DE HEMELPOORT OP EEN KIER. Het gebeurt niet zo veel dat we er eens samen op uit kunnen trekken, en ik ben blij dat ik vanavond mee kan gaan, want het blijft knagen dat mijn mannetje zich zo dikwijls voor mij moet opofferen. En na onze thuiskomst zal hij het licht doven voor wat hopelijk een betere nacht gaat worden dan die van de voorbije week…

Wandelen is gezond, dus trok ik na mijn siësta mijn stapschoenen aan. Ik kan niet zeggen dat ik vrolijk de garagepoort achter mij dicht deed en daarna gelijk een gazelle sierlijk door de voortuin schreed. Neen, ik sloeg de garagepoort achter mij dicht en vervloekte mijzelf omdat ik niet nog een uurtje in mijn zetel was blijven liggen. Wat een hondenweer. En mijn hele lijf voelt nog steeds verkrampt sinds ik er dinsdagavond weer in slaagde om de Spaanse les uit te zitten. Het voelt elke week meer en meer aan als een huzarenstukje.

Ik trok mijzelf op gang, en was al haast uitgeput toen ik aan de straatkant arriveerde. De buurvrouw, die net haar post uit de brievenbus haalde, sloeg mij gade. “Ha, Kaat, gaat ge aan de wandel?” riep ze. Ja, wat dacht ze… dat ik begon te trainen voor een marathon? Ik wou haar eigenhandig de nek omwringen, ware het niet dat ik al mijn energie nodig had om de ene voet voor de andere te zetten.

Niet alleen de buurvrouw stond mij na te gapen, ook de paarden in de weide hier een eindje verderop. Ze rechtten hun kop en keken mij van onder een afdak aan alsof ik het paard was, en niet zij. Vervolgens ging er een staart de lucht in en begon er één van hen aan het maken van een plas. Fijn, dankuwel.

Maar wat er ook gebeurde, wandelen zou ik. Na een eindje kwam mijn zieke lijf toch een beetje op gang, zeker toen er mij een heel schoon mannetje voorbij fietste. Natuurlijk gaat Kaatje dan iets flinker stappen. Weg die pijnlijke grimas, proberen om met de kont te zwieren en de haren in de wind.

Helaas moest ik mijn extra inspanning duur bekopen. Ik was op sterven na dood, bevond mij ondertussen al een eindje van huis, en op de koop toe begon het nog harder te regenen. Toen ik een tijd later dan toch eindelijk thuis kwam met het water in mijn schoenen en op het uurwerk keek, zag ik het resultaat: een belachelijke wandeling van twintig minuten.

Maar ik weiger om op te geven. Morgen probeer ik het opnieuw. Al was het maar om dat schone mannetje weer tegen te komen…

Vandaag is er geen krant, en aangezien er niets op tv is, spelen we de DVD af die we gratis bij de Humo cadeau kregen. Verder schrijf ik aan dit logje en maak ik mijn samenvatting van de Spaanse les af op de computer.

In de namiddag krijgen we onverwacht bezoek van mijn schoonfamilie. Ze begrijpen mijn ziekte niet. Mijn lichaam mag dan wel aangetast zijn, maar mijn geest is dat niet. Ze praten over mij terwijl ik er bij zit, en denken blijkbaar dat ik kinds aan het worden ben.

Mijn gedachten dwalen af. Nooit zal het nog zijn zoals voor 1999, het jaar waarin mijn mogelijkheden een heel stuk minder werden. Ik blijf leven voor mijn gezin, hou mij sterk voor (en door) hen, maar vraag mij op sommige dagen soms af of ze niet beter af zouden zijn zonder mij. Uitspreken kan ik het niet, of ik zou hen verdriet doen.

Is er een oplossing? Geen enkele dokter kan mij er een geven. Zoveel vragen die niet beantwoord kunnen worden. Maar ik blijf een mens, en dat betekent ook dat ik moet vechten en het niet mag opgeven. Op sommige momenten zal ik plooien voor mijn zieke lijf, maar mijn geest zal uiteindelijk altijd blijven strijden en hopen. Die gedachten moeten mij helpen om stand te houden…