kaatje groet 's morgens de dingen...

Er zijn zo van die dagen dat ik de wereld niet meer aankan.

Elke keer komt het moment waarop ik niet meer uitgerust geraak. Ik moet nochtans uitgerust proberen te blijven om alles op een rijtje te blijven krijgen.

Gisteren mijn tweemaandelijks levenselixir gaan halen, en dan zou je denken dat het vanaf dan alleen maar beter kan gaan. Waarop ik vanmorgen opstond met maag- en hoofdpijn en er bij het aankleden een verschot bovenop kreeg.

Ik blijf hier dus nog even afwezig. De volgende dagen wil ik alleen maar slapen…

Gisteren hebben mijn mannetje en ik samen de kerstboom afgebroken.

Een levensgevaarlijk werkje, want de lichtjes kunnen kortsluiting maken, je kan verstrikt raken in de slingers, en nog het gevaarlijkst van al zijn al die breekbare kerstballen. We hielden er wel degelijk rekening mee dat een van ons zich misschien wel aan de spoedopname van het ziekenhuis ging moeten melden, maar we hebben geluk gehad. Er kwamen zelfs geen pleisters aan te pas.

Maar we moeten natuurlijk het lot niet gaan uitdagen en niet te luid juichen. Gevaar loert overal…

Wanneer je op onze oude televisie om acht uur naar een film wou kijken, dan begon je best al rond halfacht met het zoeken van de juiste post en het instellen van het geluid. De afstandsbediening had het al een hele tijd geleden begeven, en ook de bediening aan de televisie zelf was niet meer om over naar huis te schrijven. Maar mijn mannetje wou “zo geen platgeslagen model” in huis nemen, dus werd de aankoop van een nieuwe tv alsmaar uitgesteld.

Tot eergisteren.

Mannetje besefte plotseling (nadat hij een deel van zijn favoriete programma had gemist omdat hij de televisie niet op tijd op de juiste zender had gekregen) dat hij mee moest met zijn tijd, en in de plaats van de oude lompe bak kwam er zo een modern smal ding.

“Een flatscreen!”, legde hij aan de verkoper uit. Met een air van “wij kennen daar alles van”.

Al diegenen die witte koptelefoontjes gebruiken behoren tot de iPod-stam. Welnu, wij wilden eindelijk wel eens lid worden van de flatscreenstam. Neen, wat zeg ik: mijn mannetje wilde er op slag stamhoofd van worden.

Tot de verkoper met zijn uitleg begon over plasma- en LCD-schermen. Een uitleg waar ik overigens niets van begreep. “Euhhh… doe dat smal model maar dat in de etalage staat”, hoorde ik mijn mannetje tegen de verkoper zeggen.

Hij staat er nu sinds gisterenavond, op zijn designpoot. Mooi ding, alleen moest er nog wat uitleg bij gegeven worden, want het bevat zijn eigen harde schijf waar je programma’s mee kan opnemen. De verkoper legde het hele proces in een twee drie aan ons uit, en ik zag direct aan de blik van ons stamhoofd dat hij van “ja” stond te knikken maar er ondertussen niet veel van begreep.

Toen de verkoper weg was, begon mijn mannetje enthousiast met de zapper te experimenteren, maar toen hij boven het beeld Beeldmenu… Geluidsmenu… Timerfuncties… zag verschijnen, gaf hij het op. Het nieuwe stamhoofd van de flatscreenstam nam na een gevecht van exact een half uur ontslag en gaf met enige tegenzin de fakkel door aan zijn dochter…

Geen terugblik op 2007.
Geen verwachtingen voor 2008.

Gewoon de standaard voornemens en wensen:
Vermageren.
De lotto winnen.
En meer goede dan slechte dagen.

Gelukkig Nieuwjaar!