Kaatje: verkleinwoord van de eerste letter van mijn naam. Geboren: Ja hoor! Op 11 februari 1964. Strop: Bijnaam van de Gentenaars, en dus ook de mijne. Mijn mannetje: mijn ventje, de andere helft van mijn trouwboekje. Schanulleke: Evelien, de tiener hier in huis. Herman De Coninck: Mijn favoriete dichter. Archief: Plaats waar mijn oude rommel in bewaard wordt.
Er stond hier ondertussen al een mooie lijst met linkjes. Maar hij werd te lang. En elke dag komen er -hebberig als ik ben- nog nieuwe bij... Dus heb ik ze allemaal ondergebracht op 'de leeslijst'. Tsjek dem out!
Eerlijk, ik heb het gehad met mensen in de fleur van hun leven, fit van lijf en leden, maar toch chronisch ongelukkig en eeuwig negatief. Het glas altijd half leeg, in plaats van half vol.
Leer toch genieten van de kleine dingen. Van een boer op zijn veld. Van een slaatje met geitenkaas, noten, honing en druiven. Of van een vriend die onverwacht bij je langs komt.
Ik weet het, er bestaan ook andere dingen. De man van een vriendin die de verdomde kanker in zijn lijf maar niet klein krijgt, het agressieve nazikruis onder de brug, of de platgereden egel iets verderop in de goot.
Maar toch is het zo eenvoudig om ook de kleine dingen des levens te zien. Je moet ze alleen wíllen zien.
Ik groet ’s morgens de dingen. Dan kijk ik naar een steen die het dode water in de gracht in beweging brengt, en ik denk: “kijk, een kleine waterval.”
Wedden dat er nu mensen zijn die denken: “neen, dat is gewoon een steen die verkeerd ligt in een stinkende gracht”.
Ik wijs alweer naar iets anders: “kijk, een paardenbloem.” Waarop de negatievelingen denken: “dat is toch maar onkruid.”
“Kijk, een pissebed.” “Och, een miezerige pissebed.”
“Joepie, een lekker lang weekend.” “Bwèkes, vier lange saaie dagen voor de boeg.”
Wees gerust, ook ik heb mijn moeilijke dagen. Maar als ik ga wandelen, dan denk ik niet aan de mogelijke regen, maar probeer ik schapen te zien in de dreigende wolken. In mij schuilt een klein meisje dat zich verwondert over vele kleine dingen. Ik weiger halsstarrig om groot te worden. Misschien is dat wel mijn eigen kleine wonder…
Tijdens het voorbije weekend heb ik de knoop doorgehakt en beslist om mijn schooljaar Spaans verder te proberen afmaken. Opgeven zou mij op dit moment mentaal waarschijnlijk nog veel zwaarder vallen dan de fysieke kater die ik elke week overhoud aan de les.
Het wordt wél de hoogste tijd dat ik mij opnieuw aan de studie zet. Een week of zeven geleden kreeg ik een zware opstoot te verwerken, en die heeft mij zowel fysiek als mentaal een enorme oplawaai verkocht. Al die tijd bleven mijn boeken gesloten, en dat laat zich danig voelen: vervoegingen en woordenschat zijn nog slechts een vage herinnering.
Afgelopen weekend kreeg ik trouwens een erg bruikbare tip van een lotgenote. Blijkbaar bestaan er MP3-spelers met een dictafoonfunctie waarmee ik de lessen eventueel zou kunnen opnemen. Op die manier zou ik achteraf de les thuis nog eens rustig kunnen beluisteren en zou ik mij misschien niet elke week zo moeten forceren om alles te kunnen meevolgen. Bovendien zou het erg handig zijn voor de lessen die ik moet missen. Misschien ga ik met deze tip toch nog overwegen om er nog een jaartje bij te proberen doen. Noem mij maar gek.
Maar eerst maar eens mijn achterstand proberen weg te werken en mijn best doen om alvast dit jaar tot een goed einde brengen…
Ik heb gisteren mijn STALEN ROS van stal gehaald. Het stond onder stofnetten en spinnenwebben in de garage te treuren. Maar gisteren was het prachtig weer, en ik moet van mijn kinesist toch regelmatig een beetje op mijn hometrainer rijden, dus ik haalde mijn spons en mijn zeemvel over mijn fiets, liet mijn mannetje de banden oppompen, en we maakten samen een klein testritje. Buiten in de vrije natuur is het véél leuker fietsen dan binnen in huis op een hometrainer.
Vorig jaar geraakte het beestje amper van stal. Herinneren jullie je nog die lelijke val die ik eind 2006 van mijn trap maakte? Vast niet, maar ik nog wel. Het maakte fietsen een hele tijd onmogelijk.
Ik fiets nochtans graag. Met een gewone fiets lukt het mij al jaren niet meer, maar sinds ik mij een fiets met electrische hulpmotor aanschafte, lukt het mij om op betere dagen terug wat te fietsen. Toch voor enkele kilometer. Ik kan enorm genieten van die herwonnen vrijheid.
Een beetje zon en een klein beetje wind maken er een opwindend feest van. En er is niets mooier en leuker dan in het wiel te hangen van mijn mannetje. Met zijn gekende discipline knijpt hij ogenblikkelijk zijn remmen dicht wanneer we een uitnodigend terrasje passeren.
Lotgenoten weten dat een fietstocht met een pijnlijk lijf eigenlijk een helletocht is. Maar dat heb ik er op dagen zoals gisteren graag voor over. Ik moet wel bekennen dat ik doorgaans enkele honderd meter achter mijn mannetje arriveer. Zijn fysiek is duidelijk heel wat beter dan de mijne, en achteraf moet ik serieus bekomen van mijn inspanning, maar dat deert mij niet.
“Mama, ge moet u een coureursbroek kopen”, plaagt Schanulleke wanneer ik mij achteraf puffend in de zetel laat ploffen. Ze weet dat ik die ondingen haat. Al mijn wulpse rondingen zouden er in tentoon gesteld worden. Een man in zo’n spannende broek vind ik al helemààl niks. Ik vind het niet mooi. Zelfs niet met een atletisch en afgetraind lichaam zoals dat van mijn mannetje. Sorry, heren!
Mijn mannetje, nog met een dikke bos krullen. Ik, net bevallen, en beiden klaar voor ons nieuwe leven met kind. Een wolk van een baby. Er volgt een periode van pampers en potjes, badderen met eendjes, zandkastelen bouwen en zalige zondagochtenden met z’n drieën in bed. Melktanden verschijnen, verdwijnen weer, en worden gevolgd door grote-mensentanden. Dag kleuterklas, hallo boekentas. Één genaaide wenkbrauw, veel schrammen en builen, en een keer een verstuikte vinger.
Flash forward, terug naar vandaag.
Mijn mannetje, nu met kalend hoofd. Ik, grijzende haren en absoluut niet meer kreukvrij. Samen dwalen we verweesd door ons huis. Schanulleke haar laatste dag in Londen. En wij zijn nog altijd aan het wennen aan die puberloze dagen.
Over de pluspunten waren we het al vrij snel eens: ik ben deze week geen enkele keer over een nonchalant neergeplofte rugzak gestruikeld (wel uitgegleden in de douche, maar dat is een ander verhaal). Geen in beslag genomen pc en een klavier vol met kruimels (zóveel dat je er de mussen een paar dagen kan mee voeren). Geen rondslingerende sokken, geen omgewoeld bed (“Opmaken? Waarom? Vanavond moet ik er toch wéér in slapen!”). Geen oorverdovende muziek uit de boxen, maar rust. En stilte. En tijd.
Mijn mannetje kon deze week zelfs languit in de zetel liggen, in plaats van onhandig opgekruld in een hoekje, vechtend met een soort van slingeraap (vier steeds langer wordende tienerledematen). Tijd om uitgebreid in de badkamer te vertoeven, een lavabo zónder aangeplakte tandpasta. Tijd voor têtes-à-têtes aan tafel, totaal niet onderbroken door romantiek-verstorende puberinterventies (“gedraag jullie wat, ik heb ook mijn gevoelens!”).
Hemels, zuchtten mijn mannetje en ik.
Maar toch…
Hoe vaak gingen onze gesprekken de voorbije dagen niet over haar… Hoe vaak hebben we niet moeten lachen om haar streken, en om haar guitige sms’jes… We mopperen dat we haar missen. Ja, al de héle week voelen mijn mannetje en ik ons… niet compleet.
Vanavond komt ze weer thuis. Een hele zak vol wasgoed zal ze meebrengen. Slordig uitgetrapte schoenen zullen weer kriskras over de vloer liggen. Ze zal mijn mannetje’s zetel weer vullen met haar bengelende benen. Chaos in de badkamer, gebonk op de trap…
Midden in dat alles zullen mijn mannetje en ik met een glimlach van aan ons linkeroor tot aan ons rechteroor zitten. Vol overgave zullen wij ons in de lange slingerarmen storten van ons slingeraapje. En we zullen ons weer helemaal… compleet voelen...
Wanneer Maria spaanse les geeft schijnt de zon, zie je witte stranden en blauwe zee, proef je lekkere tapas, hoor je gitaargetokkel, ruik je zonnebrandolie, en nip je in gedachten genietend aan een glaasje cava.
Maar Maria kan helaas een tijdje geen les geven, en dus werd zij vervangen door juf Gudrun. Aangezien ik aan Schanulleke had moeten beloven om naar de les te gaan terwijl ze in Londen zat, ben ik er gisteren toch maar naartoe geweest, en mijn hoofd duizelt nog.
Juf Gudrun heeft heel erg haar best gedaan hoor, aan haar heeft het zeker niet gelegen. Maar een nieuwe juf, een andere manier van lesgeven, twijfels of je nog wel wil of kan verder doen, hersenen en een lijf die niet meewerken, en high zijn van je medicatie zijn echt niet de ideale combinatie om een les in een vreemde taal te gaan volgen. Ik ben een wrak.
Gelukkig hadden we het gisteren net over het menselijk lichaam, dus ik kan jullie nu perfect in het spaans uitleggen waar het overal pijn doet. Al zou ik vandaag misschien beter opnoemen waar het géén pijn doet, ben ik er vlugger klaar mee.
En dan moet ik binnen enkele dagen ook nog eens aan Schanulleke gaan uitleggen waar het in de les allemaal over ging. Ik denk dat dat er ongeveer zo zal gaan uitzien…:
Net toen ik dacht dat ik geen berichtje meer van dochterlief ging krijgen (ik lag al een half uur in mijn bed), dan toch nog een verlossend sms-je uit Londen:
”I arrived verry well. We’ve eaten pizza, french fries and beans in tomatoesauce… Wijs gastgezin. Zo precies een meme en een pepe…”
Je moet voorzichtig zijn, zeg ik haar. Je heuptasje op je buik dragen, nooit veel geld op zak hebben, nooit aanvaarden om van iemand iets mee te nemen in je bagage –het zouden wel eens drugs kunnen zijn-, altijd je rugzak goed in het oog houden.
“Ja, mama.”
Kijk uit in de metro, want daar zijn zakkenrollers heel actief. En dat merk je pas als het te laat is hoor!
“Ja, mama.”
En let een beetje op je taal. Sh*t en f*ck kan je ginder beter niet gebruiken, zeker niet in Londen! En gebruik je manieren bij je gastgezin.
“Ja, mama.”
En heb je iets mee tegen hoofdpijn?
“Ja, mama.”
Verlies je kameraden niet uit het oog, en loop ginder alstublieft niet verloren. Luister goed naar de leerkrachten die meegaan. En draag zorg voor je paspoort en je fototoestel.
“Jahaaaaa, mamaaaa!”
Een mens kan niet voorzichtig genoeg zijn. Zeker niet als zijn 17-jarige dochter op reis gaat naar een stad in het buitenland. Over (nu ja, eigenlijk onder) zee dan nog wel...
Morgen is het zover: Schanulleke vertrekt met haar jaargenoten naar Londen.
Néén, ik zal niet triest zijn!
Denk ik.
Heel lang geleden –er was zelfs nog geen sprake van VTM op de televisie- ging ik er zelf naar toe, in het jaar dat ik afstudeerde. De herinneringen die ik aan dat weekje koester zijn zoet.
Maar morgen moet ik g*dv*rd*mm* mijn eigen dochter uitzwaaien. Vier dagen lang van onder ons vleugels. Pfffft.
Ik wil dat ze minstens één SMS’je verstuurt als ze aankomt, zodat ik dat elke dag kan herlezen!
Gisterenavond hebben we met ons drieën nog eens een dikke Belgische biefstuk met frieten gegeten, want die gaat ze ginder de komende dagen vast niet krijgen. En vandaag wordt haar valies gemaakt en worden we stilletjesaan stiller.
Morgenvroeg (al om tien voor zes met de bus naar het station vertrekken… oeghhh…) zoenen we haar een goede reis toe. En wanneer ik terug thuiskom na het uitzwaaien ga ik mij in mijn zetel installeren. De cocktail van trots en van tristesse zal mij voor één dag verlammen. Maar dinsdag kom ik weer tot leven. In twee landen…
En dan gaat een mens zich allerlei ingewikkelde vragen stellen…
Kan iemand mij bijvoorbeeld eens uitleggen waar al die sokken zich verstoppen die verloren gaan tijdens wasbeurten?
Kijk, dat soort ingewikkelde levensvragen houden mij dan bezig. Net zoals ik mij afvraag waarom alles wat je meewast met een kussensloop IN die kussensloop verdwijnt.
Ja, ik heb echt wel al gehoord van centrifugale krachten, maar waar mijn verstand te klein voor is, dat is om te snappen hoe die andere was de weg naar de ingang van de kussensloop vindt…
“Mijn bankkaart”, zeg ik geïrriteerd tegen de apothekeres die zich luidop afvraagt welke kaart ik gebruik.
Ik ben echt niet achterlijk (maar wel erg moe).
Ze kijkt nog eens aandachtig en merkt dan op dat ik mijn SIS-kaart in het apparaatje heb gestoken.
Onder mijn voeten gaat een luikje open en ik zak langzaam onder de grond van schaamte, om weer boven te komen in de zetel met een taske koffie in mijn hand…
Maandagavond kregen we een telefoontje van de school waar we Spaanse les volgen, en sindsdien ben ik een beetje mijn kluts kwijt. Ben ‘m naarstig aan het zoeken, maar ik vind ‘m voorlopig niet meer terug. Onze lieve juf Maria moet een tijd het lesgeven staken, en dat slechte nieuws houdt mij behoorlijk bezig. Ik hoop oprecht dat het vlug weer de goede kant met haar opgaat, want ik ben haar de voorbije maanden enorm gaan appreciëren. Als ik kon toveren, dan toverde ik meteen alle ziekte en miserie de wereld uit, maar zo werkt het jammer genoeg niet.
Ondertussen ben ik met mijzelf een tweestrijd aan het uitvechten en denk ik er sterk aan om te stoppen met het volgen van de Spaanse lessen. Dat zou jammer zijn met de eindmeet in zicht, maar sinds mijn zware opstoot van een tijdje geleden ben ik verschrikkelijk achterop geraakt, en het lukt mij maar niet om die achterstand weg te werken. Ik kan het niet meer opbrengen om er mij aan te zetten en er mij op te concentreren, het lijkt wel alsof de veer definitief gebroken is.
Wat voor zin heeft het trouwens om mijn grenzen steeds tot in het onmogelijke te willen verleggen? Straks (9/5) komt er al wéér een infuus aan, dus binnen een paar weken kan dat hele gedoe van niet meer kunnen zitten, liggen en staan gewoon weer van voor af aan beginnen. Ik merk dat het voor mij elke keer een beetje moeilijker wordt om zo’n periode fysiek en mentaal weer te boven te komen, en de acht weken die er elke keer tussen zo een periode zitten, lijken alsmaar korter en korter te worden.
Vanmorgen zag ik de zon opgaan boven de witbevroren velden en hoorde ik de vogels fluitend aan hun dag beginnen. Misschien zoek ik mijn kluts wel op de verkeerde plekken…
Het was midden in de nacht, en TINCA zat op. Ze zat onbeweeglijk, maar straalde kracht uit, en zat na te denken.
Ireth daarentegen was afwezig, voelde geen vaste grond meer onder haar voeten, was angstig, zoekend, en moe. Ze wilde zoveel dingen vragen aan Tinca, ze wilde haar raad, en haar wijsheid…
“Tinca, ik geloof dat ik de weg volledig kwijt ben.”
“Welke weg?” Antwoordde Tinca.
Ireth wist niet zeker of ze wel het antwoord wist op die vraag.
“Hoe kan je nu de weg kwijt zijn als je niet weet welke weg?”
“Da’s flauw, Tinca.” Zei Ireth.
Tinca ging naast Ireth staan en sloeg haar armpjes om diens schouders. Twee silhouetten tegen de maan, het ene wat groter dan het andere.
Tinca haalde diep adem, en fluisterde toen zacht: “Ook voor jou gaat de zon ooit weer schijnen, Ireth. Kijk, hetgeen voor je ligt, is de volgende stap die je moet nemen. Wat achter je ligt, is de weg die je al afgelegd hebt.”
“En dat is het dan?”
Tinca knikte.
Ireth liep een paar keer in het rond en keek Tinca vragend aan.
“Als je zo blijft doorgaan, dan slijt je op den duur een pad in de grond in de vorm van een cirkel en wordt dat pad steeds dieper, totdat je er op den duur niet meer uit geraakt en rondjes blijft draaien.”
Tinca besloot om nog een keer te proberen om te gaan slapen. Ireth keek naar de maan, dacht na over haar pad, en besloot om hetzelfde te doen als Tinca…
In de spiegel zie ik een doodvermoeid gezicht, donkere kringen onder mijn ogen en een lichaam dat voelt alsof het in meerdere stukken gaat breken.
En weten jullie wat? Ik ga er helemaal niets aan doen vandaag, want vandaag interesseert het mij geen ene reet hoe ik er uit zie. Wie hier langs komt, moet mij maar nemen zoals ik ben.
Een druk weekend (zaterdag openschooldag op Schanulleke’s nieuwe school en gisteren een hele dag op een ongemakkelijk klapstoeltje zitten vanwege het feestje voor neefje J’s Plechtige Communie) staan garant voor een fikse achteruitgang.
Na vier jaar ben ik een klein beetje uitgekeken op de huidige lay-out van mijn blog. Ik heb ‘m toen nochtans met heel veel liefde en geduld zelf in elkaar gebokst, maar gisteren zag ik bij de nieuwe skins een lay-out staan die ik heel erg mooi vind passen voor hier.
Meestal heb ik het niet zo begrepen op die kant-en-klare templates, maar deze is echt wel mijn ding: eenvoudig en strak, zoals ik het zelf ook zou maken. Bovendien is hij smaller dan de huidige template, wat misschien wel handiger is, want ik vermoed dat er mensen onder jullie zijn die van links naar rechts moeten scrollen om ook in de zijkolommen alles te kunnen lezen.
Op het moment dat ik zou omschakelen, zou mijn blog er ZO gaan uitzien.
Wat denken jullie? Overschakelen? Of toch maar mijn oude getrouwe lay-out bewaren?
(Ik ga uiteindelijk toch mijn eigen zin doen hoor, maar lees toch graag ook eerst jullie mening vooraleer ik een beslissing neem)
Gisterenavond kwam ze –o, paniek- tot de vaststelling dat ze tegen maandag een boek moest gelezen hebben voor Nederlands.
Ow? En hoe lang wist ze dat al?
Ehm… eigenlijk al van voor de vakantie…
Van vóór de vakantie??
Ja. Ow, shit.
Boek gezocht in de rommelboel op haar kamer, lezen, lezen, lezen, eten, douchen, slapen, vanmorgen weer lezen, lezen, lezen, tot het tijd was om naar school te vertrekken. Zondagvoormiddag zal het boek uitzijn schat ze. In de namiddag de samenvatting maken, klaar. Nog tijd genoeg toch?
Tijd genoeg?? Zaterdagnamiddag gaan we naar de openschooldag van je nieuwe school en zondag moeten we naar het Plechtige Communiefeest van je neefje J, of was je dat soms al vergeten?
Ehm… ja, eigenlijk wel. Zaterdagmorgen de samenvatting maken dan maar, en vanavond verder lezen tot het boek uit is. Als het moet de hele nacht door.
Misschien volgende keer toch een beetje beter plannen?
Uhm…. Ja. Daar kon ze het eigenlijk wel mee eens zijn...
In het kader van tel je zegeningen: ik heb er vandaag eindelijk nog eens een betere dag opzitten. Ook de rest van mijn week verloopt tot nu toe veel gemakkelijker dan dat ik gewoon ben: de kinésessies van deze voormiddag en van dinsdag waren minder pijnlijk en ook de kater na mijn Spaanse les viel gisteren heel goed mee.
Tel daar het heerlijke weertje van vandaag bij op en jullie begrijpen dat ik na mijn siësta onmogelijk binnen kon blijven en op wandel ging naar mijn favoriete plekje hier in de buurt.
Ik besloot om mijn camera mee te nemen (jaja, de batterijen zijn ondertussen weer opgeladen… *grin*…) en te kijken of er al eendekindjes waren. Maar de heren en dames (aanstaande?) ouders lagen lekker lui naast elkaar van het zonnetje te genieten. Van kindjes (nog) geen spoor. De spreuk “Het gevoel geen haast te hebben is op zich al een vorm van luxe” indachtig, besloot ik om hun voorbeeld te volgen, en heb ik mij voor een halfuurtje op mijn bank geïnstalleerd.
Ik heb de voorbije jaren geleerd om mijn dagen te nemen zoals ze komen. En dat betekent dat ik van elke dag die beter gaat, dubbel en dik geniet. En blijkbaar doen de eendjes dat ook. Ik kan ze geen ongelijk geven…
Ik wiw gwaag een taske koffie dwinken, maaw geef mij ew maaw een bavet bij tegen het zevewen. Want ik kan voow het ogenbwik niet zo goed pwaten aws ik zou wiwwen, en swikken wukt ook niet zo goed zondew ewbij te kwijwen.
Dat komt doow mijn hawfjaawwijks bezoek aan de tandawts dat ik achtew de wug heb. Na het vewwijdewen van een beetje tandsteen vond ze ook nog een piepkwein gaatje, en dus moest ze ook nog met de vewdoving en de boow aan de swag. En nu is mijn hawve gezicht vewdoofd.
Schanuwweke vindt dat ik ew heew komisch uitzie, want mijn bovenwip hangt naaw het schijnt een beetje pawapwu. En neen, daaw kwijgen juwwie geen foto van te zien, want mijn battewijen zijn weeg, dus juwwie zuwwen mij op mijn woowd moeten gewoven…
De vraag "hoe is’t?" is waarschijnlijk ooit bedacht door iemand die geen flauw idee had hoe hij een gesprek moest beginnen.
Mijn toestand is nooit met een of twee woorden te beschrijven. Soms gaat het bijvoorbeeld redelijk goed met mij, tot op het moment dat ik "Goed!" zeg. Nee, denk ik dan, dat klopt niet helemaal. Een juister antwoord was geweest: "Dat weet ik eigenlijk niet," of: "Zozo," of: "Het gaat wel," maar dat is weer zo’n gedoe, want dan moet je gaan uitleggen wat je bedoelt, en daar heb ik soms helemaal geen zin in. Ik heb al ondervonden dat je "Slecht!" beter niet kunt gebruiken. Ik gebruik het in elk geval alleen als het echt af-schu-we-lijk met mij gesteld is. En dan nog. De meeste mensen worden namelijk nogal nerveus als je zegt dat het slecht met je gaat, en je wil je medemensen niet van hun apropos brengen.
Vanavond vond ik opeens een nieuw antwoord.
Tijdens de pauze van de Spaanse les vroeg iemand mij hoe het nu met mij ging. "Goed genoeg," zei ik, en die woorden bevielen mij wel. Goed genoeg. Dat antwoord mag voorlopig blijven.
Soms moet je je eigen problemen ook even opzij kunnen zetten, want het blijft mij toch opvallen hoe slecht mensen soms naar elkaar kunnen luisteren.
Zo was er iemand die na de les best wel een luisterend oor kon gebruiken, maar meteen begonnen er een paar mensen te vertellen hoe het met henzelf ging, en welke problemen ze zelf allemaal doormaakten. Ik hoop oprecht dat degene die haar hart wou luchten uiteindelijk toch nog iets aan het gesprek gehad heeft en dat het haar lukt om vannacht een beetje te slapen...
Soms durf ik nog wel eens mijmeren en heb ik heimwee naar de dagen dat mijn nonkel dia’s toonde aan heel de familie. Vandaag de dag gebeurt dat niet meer, integendeel, zelfs een fotoalbum wordt volledig afgeschaft, want iedereen maakt vantegenwoordig digitale foto’s.
Ik weet het, die avonden met de dia’s van de Italiëreis waren ook alleen maar het eerste uur echt gezellig. Eerst worstelde nonkel met het witte doek, daarna viel de lader van de tafel, en moesten alle diapositieven weer in de vakjes gestopt worden. Mensen van mijn leeftijd herinneren zich vast ook nog dat zo’n dia omgekeerd in die lader moest. Alleen dan werd hij goed afgebeeld op het witte scherm. Dat de helft van de dia’s op hun kop moesten bekeken worden of zijdelings, maakte deel uit van de charme van die tijd. En dat er af en toe een beeld bleef vastzitten vlak voor de hete lamp en wegsmolt in het toestel met een doordringende stank terwijl er psychedelische beelden over het scherm dwarrelden, dat namen we er ook bij.
Maar dia’s werden oubollig. Mijn moderne nonkel kocht zich een filmcamera, en de rest van de familie had ondertussen een “kodakske” waarmee ze kleurenfoto’s maakten. Daar hoefde je geen volleerde fotograaf voor te zijn. De knoppen lieten je alleen de keuze tussen een zon, een wolkje of een flits, en tussen dichtbij of veraf.
Echte drama’s zijn er gebeurd door toestellen die openvielen, waardoor het vakantiefilmpje overbelicht werd door de buitenlandse zon. Of van filmpjes die niet goed werden doorgedraaid, zodat mijn mannetje pas na een foto of dertig merkte dat hij in feite nog geen enkel beeld had gemaakt van onze huwelijksreis.
De echten onder ons maken de dag van tegenwoordig nog altijd een mooi fotoalbum, met naast de foto’s de tickets van de bezochte musea gekleefd, en de facturen van de bezochte restaurants. Maar veel wordt dat niet meer gedaan. De diaprojector staat te koop op de rommelmarkt, want waar bekijken we de dag van vandaag de vakantiefoto’s van nonkel? Juist, op zijn computer.
Gelukkig bestaat er sinds kort een nieuwe service: ik kreeg enkele weken geleden reclame in mijn electronische brievenbus voor een WEBSITE WAAR JE JE DIGITALE FOTO’S KAN LATEN AFPRINTEN EN KAN LATEN BUNDELEN IN EEN ECHT FOTOALBUM. Ik ga het eens proberen met onze foto’s van Center Parcs, ben al benieuwd wat dat gaat geven. Ondertussen kunnen ze nog altijd door de familie (en door jullie) bekeken worden op mijn FLICKR-SITE, want ondertussen zijn ze (eindelijk, ik weet het) allemaal online geraakt.
Mijn eigen favoriet uit de hele reeks is onderstaande foto. Hij (zij?) ging er eens mooi voor zitten om te kijken hoe ik aan de slag ging met mijn nieuwe fototoestel dat ik voor mijn verjaardag kreeg. Het ding bevat méér knopjes dan mijn microgolfoven, en de studies die ik heb doorlopen volstaan helemaal niet om alle kneepjes meteen te snappen. Gelukkig kan ik wel weer zoals vanouds spelen met het diafragma en de sluitertijd, het heeft een groot geheugen, en de batterij loopt niet vlug leeg. En al na één seconde kan ik het resultaat tonen aan het slachtoffer dat ik fotografeerde. “Ge staat er niet slecht op, kijk maar eens.” Vindt mijn slachtoffer het resultaat maar pover, of vindt hij/zij dat zijn/haar profiel aan de rechterkant véél mooier is, dan wordt de foto meteen gewist. Of neen, dat heet niet wegwissen, dat heet nu heel modern “deleten”…
Gisteren was het 2 april, een datum die ik verafschuw. Je zou 45 jaar geworden zijn.
Het is hier iets na de middag, en ik heb net mijn boterham gegeten. Daarnet stak ik een CD van Enya in de CD-speler, en ik schoot vol toen ik haar “If I could be where you are” hoorde zingen. Wat een mooi lied.
Het wil hier maar geen lente worden. Vorig weekend zijn we weliswaar overgeschakeld naar het zomeruur, maar van de zon zelf is er nog altijd geen spoor te bekennen. Als ik uit het raam kijk, zie ik enkel grijze lucht. Hij past bij mijn gemoed.
Ik ben begonnen met een boek over je te schrijven. Omdat ik wil dat Schanulleke weet wie jij was, en hoeveel je nog altijd voor mij betekent, zelfs al ben je straks 28 jaar dood. Maar het verloopt een beetje stroef, je zal er mij een beetje bij moeten helpen.
Dit wou ik je allemaal even meedelen. Verder maak ik niets mee, behalve dat ik na een moeilijke periode weer stilletjesaan mijn draai terug begin te vinden, maar mijn lijf laat zich nog altijd dag en nacht gelden.
O ja, bewaar je een plaatske voor mij? Misschien hebben we daar nog tijd zat voor, maar het zou mij geruststellen te weten dat er ginder op mij wordt gewacht.
Neen, vandaag voelde ik het niet. Ik legde haar uit dat mijn nek nog niet zo erg aangetast is, dat ik mijn hoofd maar af en toe voel, en dat het vandaag gewoon op mijn nek stond zonder dat ik er mij bewust van was.
“Ik wel. Ik voel het de hele tijd. Soms is het zo zwaar dat ik het met mijn handen moet vasthouden.”
Ik keek haar bedremmeld aan. Vanuit haar rolstoel lachte ze mij verkrampt toe.
Het verval was bij haar duidelijk al veel verder gevorderd dan bij mij. Haar ene hand lag er een beetje slap bij, ik kon niet anders dan er naar staren. Ze zag het en glimlachte. “Moet je eens voelen?” Haar vingers waren niet meer zo smal als de mijne, neen, ze waren echt dik vanonder. Toen ik er even op drukte, bleef de afdruk van mijn vinger er in staan. “Ja, ik voel het”, stamelde ik.
Ik zag haar nog nooit eerder, maar vandaag zaten we toevallig samen in de wachtzaal van onze kinesist. En sinds ik haar deze namiddag sprak, heb ik al heel veel liggen nadenken. Deze vrouw droeg haar lot zo mooi, zonder klagen. Haar glas was niet half leeg, maar half vol. Ze probeert er “het beste van te maken” zei ze, want “je leeft maar één keer.”
Ook ik doe mijn best om er elke dag het beste van te maken, maar ik moet toegeven dat mij dat de ene dag al gemakkelijker lukt dan de andere. Toch probeer ook ik om mij niet meer druk te maken in allerlei onbenullige zaken. Ja, vandaag regende het weer. En dan? En ja, het leven is veel duurder geworden, maar ik kan nog altijd al mijn rekeningen betalen. En ja, dat gedoe met de zomertijd is inderdaad vervelend, maar ik heb een huis en een dak boven mijn hoofd en elektriciteit waarmee ik dat huis kan verlichten als het ’s morgens wat langer donker blijft.
Gek dat sommige mensen zich zo druk blijven maken in allerlei onbenulligheden. Ze lijken precies niet te beseffen hoe goed ze het eigenlijk wel hebben, tot er iets mis gaat. Misschien is het iets waar ieder van ons eens zou moeten over nadenken…
Vrij 3/4: VTM 20.40: Charlotte's Web Za 4/4: Ned2 22.45: Hotel Rwanda Zo 5/4: Canvas 21.55: Cidade de Deus Ma 6/4: Ned2 22.50: NCRV Dokument: Gedeelde kinderen - Estee, Eva en Bloem Di 7/4: Canvas 22.10: Stijn en het heelal: De ruimte (1/6) Woe 8/4: Canvas 23.30: Fahrenheit 9/11 Do 9/4: Ned2 22.50: The Passion
