Kaatje: verkleinwoord van de eerste letter van mijn naam. Geboren: Ja hoor! Op 11 februari 1964. Strop: Bijnaam van de Gentenaars, en dus ook de mijne. Mijn mannetje: mijn ventje, de andere helft van mijn trouwboekje. Schanulleke: Evelien, de tiener hier in huis. Herman De Coninck: Mijn favoriete dichter. Archief: Plaats waar mijn oude rommel in bewaard wordt.
Er stond hier ondertussen al een mooie lijst met linkjes. Maar hij werd te lang. En elke dag komen er -hebberig als ik ben- nog nieuwe bij... Dus heb ik ze allemaal ondergebracht op 'de leeslijst'. Tsjek dem out!
Mijn dokter dringt er bij me op aan dat ik het een tijdje kalm aan ga doen. Volgende afspraak met haar heb ik op 9 juni.
Ze drukt mij bij het afscheid nog eens op het hart om de komende tijd vooral veel leuke dingen te gaan doen, maar dan wel binnen mijn eigen mogelijkheden.
Ik begin te googelen op mogelijke vakantiebestemmingen. Een (droom)wereld gaat voor me open…
Ik had mijn MP3-speler meegenomen toen ik met mijn fiets naar het ziekenfonds en de bank reed. Een man kwam mij vanuit de tegenovergestelde richting tegemoet gefietst, en stak breed glimlachend zijn duim naar mij op. Ik had geen idee waarom.
Toen ik na thuiskomst in mijn zetel had plaatsgenomen, viel plotseling mijn frank: ik had enthousiast (en waarschijnlijk vals) zitten meezingen met Juanes…
Whoppaaaaa!
Tengo la camisa negra hoy mi amor esta de luto Hoy tengo en el alma una pena y es por culpa de tu embrujo Hoy sé que tú ya no me quieres y eso es lo que más me hiere que tengo la camisa negra y una pena que me duele mal parece que solo me quedé y fue pura todita tu mentira que maldita mala suerte la mía que aquel día te encontré voy a beber del veneno malevo de tu amor yo quedé moribundo y lleno de dolor respiré de ese humo amargo de tu adiós y desde que tú te fuiste yo solo, tengo… tengo la camisa negra porque negra tengo el alma yo por ti perdí la calma y casi pierdo hasta mi cama cama cama caman baby te digo con disimulo que tengo la camisa negra y debajo tengo el difunto
tengo la camisa negra ya tu amor no me interesa lo que ayer me supo a gloria hoy me sabe a pura miércoles por la tarde y tú que no llegas ni siquiera muestras seńas Y yo con la camisa negra y tus maletas en la puerta Mal parece que solo me quedé y fue pura todita tu mentira que maldita mala suerte la mía que aquel día te encontré Tengo, tengo la camisa negra porque negra tengo el alma yo por ti perdí la calma y casi pierdo hasta mi cama cama cama caman baby te digo con disimulo que tengo la camisa negra y debajo tengo el difunto "lo que ayer me supo a gloria hoy me sabe a pura miércoles por la tarde y tú que no llegas
Pijn deden mijn halve ribbenkast en mijn borstbeen, en nog niet weinig ook. Een ontsteking van mijn linker tussenribspieren volgens de dokter, maar verder gelukkig niks ernstigs aan de hand.
De linkerkant van mijn lichaam is beter dan mijn rechterkant, en misschien had ik wel automatisch iets te veel met die goede linkerkant gedaan. Daar was die linkerkant blijkbaar niet van gediend, dus ging die protesteren.
Vooral inademen en zijwaarts reiken waren erg pijnlijk. Maar eigenlijk had ik het gevoel dat er bij de minste beweging een scherp mes dwars door mij heen ging. Een taske Senseo uitdrinken: auw! Een blad omdraaien van mijn cursus Spaans: oewgh!
De eerste dagen na het examen echt niks gedaan. Lekker in het zonnetje, oortjes van mijn mp3-speler in mijn oren en de hele wereld even proberen te vergeten.
Vorige nacht ging het voor het eerst opeens een heel stuk beter. De pijn is niet weg, maar ik kan tenminste weer redelijk normaal doorademen. Ik veronderstel dat de rest gewoon zal moeten wegslijten. Ik breng nog steeds een groot deel van mijn dagen in de zetel door. Het enige dat ik op een hele dag doe is een maaltijd voor mijn gezin bereiden en de bloembakken water geven. Vanaf vandaag komt daar mijn voorbereiding voor mijn mondelinge examen bij.
Gisteren zag ik in mijn tuin dat de roos ‘Evelyn’ aan haar bloei is begonnen. Dat vind ik elk jaar weer een feest, omdat ik ze ooit nog zelf heb aangeplant toen ik nog in de tuin kon werken, en omdat ik ze speciaal gekozen heb om haar naam (zoals jullie weten is ‘Evelien’ de echte naam van Schanulleke). Zo staan er wel meer planten in mijn tuin met een speciale betekenis: gekregen van mijn vader, of van iemand anders die me dierbaar is, of gekocht als aandenken aan een speciale gelegenheid, of, zoals hier: gekocht voor de naam.
De kat van de buren kwam mij deze morgen gezelschap houden terwijl ik de bloembakken aan het verzorgen was. Ze is heel schuw, want het enige overgebleven lid van een familie wilde katten, maar minstens één keer per dag komt ze door het terrasraam naar binnen kijken om te zien hoe het met mij gaat terwijl ik lig te rusten. Daarnet begon ze opeens enthousiast heen en weer te springen. Vliegen vangen dacht ik, al zag ik helemaal geen vliegen. Maar wie weet welke trauma’s het beestje al allemaal heeft opgelopen in haar jonge poezenleven…
(Roos 'Evelyn'. Meer foto’s van mijn ‘Kleine Paradijs’ zijn HIER te vinden.)
In de eerste plaats wil ik beginnen met iedereen die mij hier, in mijn mailbox, op het forum van ’T LICHTPUNTJE, of via sms goeie moed is komen inspreken voor mijn examen heel hartelijk te bedanken. Ik ben een beetje overrompeld geweest door de vele reacties, had zoiets helemaal niet verwacht. Er kwam zelfs een sms’je vanuit Spanje om mij succes te wensen!
Dan kan het ook niet anders of je examen gaat goed hé. En dat ging het ook. Ik ben er gerust in, heb het gevoel dat het attest voor mijn eerste jaar zo goed als binnen is. Volgende week nog het mondelinge gedeelte, maar daar zie ik minder tegenop dan tegen het schriftelijke gedeelte van gisteren. Aan de voorbereiding van het mondelinge gedeelte begin ik trouwens pas in het weekend. De opdracht luidt om mijzelf voor te stellen. Met het spannende leven dat ik leid *kuch* kan dat geen probleem zijn hé.
Het zou kunnen dat het hier en op andere plaatsen op het internet waar ik normaal gezien actief ben, wat stiller is de volgende dagen, want ik moet een beetje rust inhalen.
Na de mondelinge proef breekt er een tijd aan van luieren en genieten van de zon, waarbij ik even niet meer aan studeren ga denken. Ik heb zo dikwijls op het punt gestaan om het volgen van de lessen op te geven, maar ik heb het verdorie gehaald. En daar ben ik ontzettend blij, trots en gelukkig mee!
Vanavond is het zo ver: om twintig voor zeven komt het schriftelijke examen Spaans er aan. En ik heb helemaal niet het gevoel dat ik voldoende voorbereid ben. Ook de omstandigheden waarin ik examen moet gaan afleggen zijn niet echt je dat.
De intensiteit van de pijn is al een tijdje erg hoog, ik draai weer slapeloze nachten, en gisteren ben ik ook nog eens opgestaan met een acute ontsteking op drie niveaus van mijn tussenribspieren. Ik kan verdorie niet normaal ademhalen, en bij elke beweging voelt het aan alsof er een mes dwars door mijn ribbenkast gestoken wordt. Er is mij extra rust en medicatie voorgeschreven, maar ik moet en zal dat examen gaan afleggen, al draag ik daar misschien achteraf extra de gevolgen van. Ik kan nù toch niet meer opgeven hé.
Ik wil verdorie slagen. In de eerste plaats voor mijzelf, maar ook voor onze juf Maria, die ik graag op deze manier zou willen tonen dat al die energie die ze in haar lessen gestoken heeft niet voor niets is geweest. Ik denk niet dat ze het ooit ten volle zal beseffen, maar het is danzij haar enthousiasme dat ik zover geraakt ben. Bij een andere leerkracht had ik het waarschijnlijk allang opgegeven.
En natuurlijk wil ik ook slagen voor al mijn lotgenoten, waarvan er hier verschillende komen lezen. Ik wil aan de wereld laten zien dat wij wél nog wat in onze mars hebben, en dat we bijlange nog niet afgeschreven zijn omdat we chronisch ziek zijn. Elk van ons verzet iedere dag mirakels op zijn eigen manier. De ene doet dat door prachtige kaarten te maken, de andere door sax te spelen, door stripverhalen te tekenen, door prachtige foto’s te maken, gedichten te schrijven... En ik, ik doe het dus door Spaans te studeren.
Voldoende voorbereid of niet, ik weet dat ik het voorbije schooljaar alles heb gegeven, en dat ik de voorbije weken geroeid heb met de riemen die ik op dit moment voor handen heb. Dus of ik nu vanavond een schitterende uitslag behaal of niet, wat mij betreft, is de overwinningsbeker allang binnen…
Het is een hels karwei als er weer eens een slapeloze pijnlijke nacht aan voorafgegaan is. Ook mannetje is niet echt in goeden doen, en bracht zowat de halve nacht op de wc door. Gelukkig is er Senseo en zijn er vrolijke muziekjes op de radio.
’s Zomers ben ik meestal een vroege vogel. De zon komt piepen, de eerste vogel begint zijn lied, en dan sta ik maar op. Zo ergens tussen zes en half zeven ga ik de krant uit de brievenbus halen. En om zeven uur staat de computer al aan en begin ik hier en daar wat te lezen. Geef toe: op zomerdagen gaat ’s morgens alles veel beter.
Maar de zomer is verdwenen. Gisteren hoorde ik vanuit mijn bed dat de auto’s door grote plassen reden, het was nog donker en de regen tikte tegen het raam. Ik kreeg discreet een tikje tegen mijn been van mijn ventje, en ik hoorde hem denken: “sta nu toch op, zet de chauffage wat hoger, maak mij een koffieke en ga buiten in de regen de krant halen in uwe peignoir.”
Maar ik deed alsof ik niks had gevoeld, draaide mij nog een keer om, en trok het dekbed over mijn hoofd. Tenslotte was het buiten toch herfst hé. Dus hoorde ik hem na een kwartiertje grommend opstaan, vanalles vertellen tegen zijn spiegelbeeld, en beneden de verwarming wat hoger zetten.
Ik bleef nog wat liggen.
Ik hoorde hoe hij door de regen de krant ging halen, en hoe hij een kopje Senseo liet lopen, en probeerde dan krakend en kriepend van onder het donsdeken te rollen, want ik wist dat het moment zo ongeveer daar was waarop mijn koffietje met chocolade ging klaar staan.
“Goeiemorgen, mijn zoetekoekske”, probeerde ik vrolijk te klinken. Maar de woorden kwamen er maar moeizaam uit. Onze ochtendzoen werd van ver gegeven.
Ik kreeg het lifestilemagazine dat elke zaterdag bij de krant zit, en in stilte begonnen we te lezen: mannetje wat er in de wereld gebeurd was, en ik een interview met Tom Boonen (al keek ik éérst naar de foto’s, eerlijk is eerlijk).
“Ik had gehoopt dat jij als eerste zou opgestaan zijn, want mijn maag en mijn darmen liggen overhoop”, gromde mijn mannetje. “Maar ik heb vannacht ook geen oog toegedaan”, repliceerde ik. “En ik heb al gewerkt ook. Ik ben bezig met een logje te bedenken voor op mijn blog, want het is al lang geleden dat ik daar iets heb geschreven, en ik heb er weer zin in.”
Hij proestte het luid uit. “En gij vindt dat werken? En wat wordt uwe laatste zin?”
Ik herhaalde: “En gij vindt dat werken? En wat wordt uwe laatste zin?”
Waarna hij hoofdschuddend naar de badkamer trok en zich voor de zevende keer op de wc ging gaan placeren…
Ja, ik weet het: het is hier nog altijd verdacht stil. Maar ik leef nog hoor.
Vorige week vrijdag kreeg ik mijn tweemaandelijks infuus, en gaven ze mij ook een epidurale infiltratie. Mijn bloeddruk heeft de reputatie om bij dergelijke behandeling een beetje instabiel te worden, dus mocht ik gelijk een nachtje blijven logeren.
En ondertussen, terwijl ik in mijn zetel nog wat lig te bekomen van het hele circus, is er ook nog zoiets als de voorbereiding voor mijn examen Spaans. De eindspurt is nu echt wel ingezet: het schriftelijke gedeelte is volgende week dinsdag (20/5) en het mondelinge gedeelte komt een week later (27/5). Dus wanneer het kan, lig ik te studeren. Heel vermoeiend allemaal.
Na mijn drukke programma van vorige week moet ik het deze week erg rustig aan doen.
Dinsdag kreeg ik te horen van mijn kinesist dat ik moet opletten, want het dreigt helemaal mis te gaan met mijn rug. Dat heeft deze keer niets te maken met het infuus dat ik vrijdag moet krijgen, maar alles met mijn hernia’s die blijkbaar weer actief zijn.
Weinig zitten, en rustperiodes afwisselen met een korte wandeling door de tuin. Meer zit er op het ogenblik niet in. Er worden hier dus even geen vrolijke logjes geschreven, en ook Spaans studeren lukt niet echt, want de zenuwpijn giert door mijn lijf. Damn it.
Gelukkig zit het weertje mee. De terrasdeur staat open om de heerlijke lentelucht naar binnen te laten. En zo lukt het mij toch nog om een beetje te genieten van deze zonnige dagen…
Misschien wordt dat bij anderen uitgebreid gevierd, maar ik ben blij dat dat vandaag niet hoeft. De bruid ligt na haar uitstap van gisterenavond uitgeteld in de zetel en de bruidegom is het huisje aan het poetsen. Er kon met moeite een knuffeltje vanaf, want “jij hebt duidelijk veel pijn en jij moet rusten”.
Ja, alsof mij dat nog niet duidelijk was na die slapeloze helse nacht.
Wordt er dan helemaal niks feestelijks gedaan ten huize Kaatje?
O, jawel hoor. De voorbereidingen heb ik overgelaten aan de kundige handen van Schanulleke. Zij en mijn mannetje gaan straks voor een barbecuetje zorgen. En misschien dat er ooit wel eens een feest gegeven wordt als we twintig jaar getrouwd zijn. Tenminste: als we het nog zolang trekken, want amper een knuffel krijgen op je huwelijksverjaardag staat wat mij betreft zowat gelijk met heiligschennis. In voor- en tegenspoed was het toch hé. Dus ook als je bruidje een beetje gekreukeld is.
Nog een klein detail misschien: felicitaties mogen in de reacties hier onder of kunnen mij gemaild worden.
Vanavond nog maar eens op de lappen, deze keer naar een optreden van HERMAN VAN VEEN.
Twee keer in drie dagen op uitstap, en dat zo vlak bij een infuus. Het is een beetje veel, ik weet het. En de kans dat ik het achteraf zal moeten uitzweten is deze keer groot, maar voorlopig houdt mijn lijf nog redelijk zijn manieren, dus ik wil genieten zo veel als ik kan.
Al meer dan 25 jaar ben ik een heel grote fan van Herman. Toen ik hem op mijn 18e ooit voor het eerst life zag optreden, wist hij mij te betoveren, en die betovering is nooit meer overgegaan…
Er zijn warmere dagen op komst, en ik moet mijn Spaans studeren. Ik denk terug aan de tijd van toen, met mijn voeten in een emmer water en de cursus vol met zweetdruppels op mijn bureau. Ja, toén was het ook erg warm. Bovendien moest ik af en toe ook nog in augustus studeren, omdat ik in juni niet altijd even geconcentreerd was…
Mijn vriendinnetje A. heeft er niets beter op gevonden om mij –merk ik daar enig leedvermaak?- een e-mail met “moral support” toe te sturen...
Waarde student, de boog kan niet altijd gespannen staan. Maar je moet toch opletten met de ontspanning. Als er tennis op tv zou te zien zijn de komende weken, zeg dan nooit: “Ik ga tien minuutjes naar de match van Rafael Nadal kijken.” Kaatje die maar tien minuten naar een tennismatch kijkt, dat bestáát niet. Voor je het weet, ben je anderhalf uur kwijt, en let op, terwijl Nadal glorievol het terrein verlaat, zal de presentator zeggen dat er zo dadelijk een match volgt met Roger Federer… Wéér anderhalf uur kwijt!
Zeg ook nooit: “Ik ga eens tien minuutjes met mijn mannetje spelen.” Ik weet het, de verleiding van het vlees is groot als je aan het blokken bent, maar wie speelt er nu maar tien minuten? Je bent al gauw wéér anderhalf uur kwijt! Neem een koude douche! En verplicht hem zijn handen thuis te houden zodat hij je niet te veel afleidt van je cursus!
Zeg natuurlijk nooit: “Voor dat hoofdstuk over de onderdelen van het lichaam ga ik mijn mannetje even op mijn bureau uitspreiden.” Er bestaan tekeningen en desnoods vuile boekskes om de onderdelen van dat lichaam te leren benoemen! Trouwens, dat moest je maar al ingestudeerd hebben. Alles weer op de laatste moment hé? Net zoals vroeger!
Zeg wél: “Ik ga een kwartiertje wandelen, even het blokje om.” Of: “Ik fiets even om een bakje verse aardbeien.” Bel mij eens op, drink Vittel, Perrier, Bru, of Spa, droom van de lange vakantie die er na de inspanningen volgt, eet druivensuiker, boterhammen met choco en pizza’s van Dokter Oetker.
Veel succes!
PS: en als je last hebt van slapeloze nachten: na middernacht mag je álles doen wat ik hiervoor als onmogelijk beschreef. Het leven is aan hen die discipline tonen!
Dankjewel, vriendinnetje A. Als ik er nu nog niet doorgeraak, dan weet ik het ook niet meer…
Vrij 3/4: VTM 20.40: Charlotte's Web Za 4/4: Ned2 22.45: Hotel Rwanda Zo 5/4: Canvas 21.55: Cidade de Deus Ma 6/4: Ned2 22.50: NCRV Dokument: Gedeelde kinderen - Estee, Eva en Bloem Di 7/4: Canvas 22.10: Stijn en het heelal: De ruimte (1/6) Woe 8/4: Canvas 23.30: Fahrenheit 9/11 Do 9/4: Ned2 22.50: The Passion
