Kaatje: verkleinwoord van de eerste letter van mijn naam. Geboren: Ja hoor! Op 11 februari 1964. Strop: Bijnaam van de Gentenaars, en dus ook de mijne. Mijn mannetje: mijn ventje, de andere helft van mijn trouwboekje. Schanulleke: Evelien, de tiener hier in huis. Herman De Coninck: Mijn favoriete dichter. Archief: Plaats waar mijn oude rommel in bewaard wordt.
Er stond hier ondertussen al een mooie lijst met linkjes. Maar hij werd te lang. En elke dag komen er -hebberig als ik ben- nog nieuwe bij... Dus heb ik ze allemaal ondergebracht op 'de leeslijst'. Tsjek dem out!
Onze dochter is vandaag aan haar welverdiende vakantie begonnen.
Nu ja, vakantie… Als ik zo eens haar planning voor de volgende weken overloop, dan kan ik daar alleen maar uit besluiten dat ze een bezig bijtje is en het absoluut niks voor haar is om te zitten/liggen niksen.
- De eerste week (vandaag begonnen) is ze monitor bij 15 kleuters (4-6 jaar) bij FREETIME en geeft ze kleuterkokerellen.
- De tweede week geeft ze een Dinokamp aan een groep 6 tot 9-jarigen,
- De derde week wordt ze monitor van een heus Indianenkamp (terug bij 6-9 jarigen),
- De vierde en de vijfde week gaat ze zelf op kamp met de chiro naar Bouillon, en staat ze één dag in de leiding bij de kapoenen en de speelclubs,
- De zesde week van de vakantie is ze weer monitor bij Freetime en geeft ze een Concertissimokamp, dit keer aan kleutertjes van 3 tot 5 jaar,
- en de zevende, achtste en negende week van haar vakantie staan voorlopig nog open. Al moet gezegd dat in één van die weken de slotshow van Freetime moet voorbereid worden, iets waarvoor ze zich nu al enthousiast als vrijwilliger heeft opgegeven.
Hmmm… als ik dit lijstje zo eens bekijk, dan heb ik zo een blauw vermoeden dat wij onze tiener de komende tijd héél weinig gaan te zien en te horen krijgen…
Na één dag kleuterkokerellen zien de oogjes er al redelijk klein uit... Afgepeigerd maar tevreden.
Jaja, dit is ‘m dan: het certificaat waar ik zo hard voor gewerkt heb, en dat officieel verklaart dat ik geslaagd ben voor mijn eerste jaar Spaans. Joehoewww!
Ik heb meteen maar mijn verstand op nul gezet en mijzelf en Schanulleke ingeschreven voor… een tweede jaar Spaans.
Geen idee hoe ik dat weer voor elkaar ga krijgen, maar net zoals ik aan mijn eerste jaar begonnen ben, begin ik in september ook aan mijn tweede jaar: ik zie wel waar ik uitkom en waar het mij allemaal brengt. Het is enorm plezant om te volgen, ik heb leuke klasgenoten, en een fantastische juf. Ik hoop trouwens nog altijd van harte dat we juf Maria in september gezond en wel weer gaan mogen verwachten, ik heb haar vandaag enorm gemist op de proclamatie.
Gisteren heb ik van mijn ventje een MP3-speler gekregen met dictafoonfunctie, zodat ik de lessen ga kunnen opnemen, maar voorlopig lijkt de handleiding van dat ding zo mogelijk nog moeilijker dan het volgen van de Spaanse les zélf. Gelukkig heb ik nog een tweetal maanden om uit te zoeken hoe het allemaal werkt.
En nu? Nu ga ik mijn certificaat keurig -en trots- opbergen en genieten van een paar dagen platte rust, want het is nodig.
Vrijdag naar de boekenverkoop van de bibliotheek, zaterdag naar de DAG VAN DE BIOTECHNOLOGIE, en zondag naar de sprookjesvertelling aan de vijver.
Heel gezellig en interessant en leuk allemaal, maar mijn lichaam laat mij al een paar dagen en nachten weten dat het voorlopig echt wel genoeg is geweest.
Op welke school wordt er vandaag nog lesgegeven? Ik bedoel: vandaag, dinsdag de vierentwintigste?
Schanulleke zit al sinds vrijdagmiddag thuis. Examens afgelopen, maar desondanks toch helemaal nog niet in vervroegde vakantiestemming. Want, vragen zij en wij ons af: hoe is het geweest? Hoeveel buizen, vakantietaken of herexamens staan er ons te wachten? Hoe was het met fysica? Biologie? Aardrijkskunde? Gaat ze mogen overgaan naar het vijfde jaar?
Het is een rare week, die laatste week voor de grote vakantie. Het schooljaar is nog niet echt uit, en toch is de vakantie ook nog niet echt begonnen. Wat moet je daar mee? Geen lessen meer te leren, geen huistaken meer te maken. En toch ook niet vrij. In de weg lopen. Even met een vriendinnetje de stad in dan maar. Een hamburger eten bij McDonalds, met een paar kameraden een dagje naar zee. En alle kampen voor Freetime in elkaar steken waar ze monitor van gaat zijn. Ja, vooral dat!
Maar nooit volle gas, nooit nu al op kamp en naar de zon vertrekken. Getemperde uitbundigheid. Alles wat ze in deze laatste week doet, is voorwaardelijk. Je weet immers nooit wat ze vrijdag op school gaan vertellen.
Wij weten het ook nog niet, wat ze vrijdag zullen vertellen. Want àls ze geslaagd gaat zijn, dan zal het kantje-boord zijn. Ik heb er deze keer geen goed voorgevoel bij, en mijn voorgevoel heeft mij nog maar zelden in de steek gelaten. Als ze wél gaat geslaagd zijn, dan gaat er hier uitbundig gevierd en gefeest worden. Van opluchting. Ik hoop dat mijn voorgevoel voor één keer niet onfeilbaar is…
Gisteren organiseerde NATUURPUNT GENT, waar ik een fervent lid van ben, een Sprookjeswandeling rond “mijn” vijver, hier een eindje verderop in de straat.
Tijdens de wandeling bracht een verteller een aantal onbekende maar heel spannende sprookjes. Van sprookje tot sprookje wandelden we rond de vijver en gingen we op zoek naar Koningen, prinsen, prinsessen, heksen, kabouters, reuzen, enzomeer…
Kortom: groot en klein kon genieten van verrassende sprookjes en vertellingen, en kon wegdromen bij de wervelende wind…
Who can say for certain, maybe you're still here I feel you all around me, your memory's so clear Deep in the stillness I can hear you speak You're still an inspiration, can it be that you are mine forever love And you are watching over me from up above
Nu en dan zie ik nog enkele van zijn oude vrienden. Dan gaat het telkens nog een keer over hem.
Fly me up to where you are beyond the distant star I wish upon tonight to see you smile If only for awhile to know you're there A breath away's not far to where you are
Nu en dan passer ik langs plaatsen die iets met hem te maken hebben: de vijver hier een eindje verderop in de straat waar we zo vaak gingen wandelen, de kerk waar we samen in het kinderkoor zongen, de bakker waar ze volgens hem de beste boterkoeken van de hele wereld maakten.
Are you gently sleeping here inside my dream And isn't faith believing all power can't be seen As my heart holds you just one beat away I cherish all you gave me everyday 'Cause you are my forever love Watching me from up above And I believe that angels breathe And that love will live on and never leave
Straks bloeien de zonnebloemen weer en zal ik de zaadjes bewaren om in de winter aan de vogels te voederen. Heeft hij mij geleerd.
Fly me up to where you are beyond the distant star I wish upon tonight to see you smile If only for awhile to know you're there A breath away's not far to where you are I know you're there, a breath away's not far to where you are
Vandaag is het precies 28 jaar geleden dat ik mijn engelbewaarder kwijtspeelde…
Vandaag kon je mij vinden op de jaarlijkse boekenverkoop van de Stedelijke Openbare Bibliotheek van Gent, die doorgaat ten voordele van de ontwikkelingsprojecten van 11.11.11.
Ik scoorde zo maar eventjes zeven romans van mijn lievelingsauteur CLEM SCHOUWENAARS en ‘Alles went, behalve een vent’ van YVONNE KROONENBERG. Alles samen voor de luttele som van twaalf euro. Jammer genoeg kon ik niet méér dragen, want anders waren het er vast nog heel wat meer geweest. Enigste probleem wordt nog om ze allemaal proper in mijn nu al uitpuilende boekenrek te krijgen.
Practisch: de verkoop gaat nog door tot en met zondag. Boeken worden voortdurend aangevuld. Vandaag en morgen aan 1,50 euro per boek, vanaf zondagmiddag 0,75 euro.
Ik vind het een wondere wereld, die van de WEBCAM.
Overal ter wereld staan er webcams waardoor ik van op mijn computer kan meekijken. Ik kijk naar Fifth Avenue in New York, naar een boom in het regenwoud, naar een kippenhok in Gent. Dankzij die camera’s kan ik meegenieten van het mooie weer op Miami Beach, de mooiste plekjes van Rome, en de skyline van Barcelona.
Ik polste meteen ook eens of er webcams in de hemel staan. Volgende zondag is het 28 jaar geleden dat mijn engelbewaarder zijn laatste tango hier op aarde danste. Dus vergeef het mij als ik er deze week wat grommend bijloop.
Misschien bestaan er wel heilige cameraatjes waarmee ik papa en oma en mijn engelbewaarder zou kunnen zien en spreken, daar ver boven de wolken. In mijn dromen bestaan die camera’s al, want de jongste tijd duiken ze ’s nachts weer dikwijls op, en dan word ik altijd een beetje triest maar glimlachend wakker.
Tristesse en blijdschap. ’t Is een raar huwelijk, maar het bestaat. Ik moet er alleen nog een beetje aan wennen…
Stokje gekregen van ZITA: hoe ziet mijn leven er in 10’en uit?
10 jaar geleden deed Schanulleke haar eerste Communie en verhuisden we naar ons nieuwe huis. Ik was 34, en niets wees er op dat ons leven het jaar daarop zo drastisch zou veranderen. Ik had een job met veel verantwoordelijkheden die ik ontzettend graag deed en draaide weken van 60u en meer, met wachtdiensten en weekends.
10 maanden geleden liet ik mij gek maken door Schanulleke en begon ik Spaanse les te volgen. Ik dacht dat ik het einde van het schooljaar nooit zou halen maar wou het toch proberen om Schanulleke een plezier te doen.
10 weken geleden had ik mijn halfjaarlijkse afspraak met de tandarts.
10 dagen geleden was het vaderdag.
10 uur geleden lag ik uitgeteld in mijn bed.
10 minuten geleden wenste ik Schanulleke veel succes met haar examen Frans.
Binnen 10 minuten lig ik in de zetel met mijn krant.
Binnen 10 uur ben ik volop bezig aan het avondeten. Ik heb nog geen idee wat het wordt, moet straks nog even gaan kijken wat ik nog allemaal in voorraad heb.
Binnen 10 dagen is het proclamatie van de Spaanse les, krijg ik een getuigschrift waarop staat dat ik voor het eerste jaar geslaagd ben, en laat ik mijzelf en Schanulleke inschrijven voor een tweede jaar Spaans.
Binnen 10 weken kijk ik uit naar het begin van mijn tweede jaar Spaans. Ik hoop dat juf Maria tegen dan voldoende hersteld is om terug les te kunnen geven en dat we het geluk mogen kennen om terug les van haar te krijgen.
Binnen 10 maanden zal ik voor de allereerste keer van mijn leven in een vliegtuig stappen en naar Barcelona vliegen.
Binnen 10 jaar is Schanulleke gelukkig getrouwd en heeft ze ons drie kleinkinderen geschonken (minstens). De wetenschap vorderde gestaag verder en vond een oplossing voor mijn medische problemen. Ik ben genezen verklaard, voel geen greintje pijn meer, en kan weer vlot bewegen en stappen.
En jij, MIZZD, hoe ziet jouw leven er in 10’en uit?
Mijn siësta, zo ergens rond een uur of drie. Ik was zo ongeveer net in slaap gevallen.
De telefoon ging, maar het schermpje vertelde mij niet wie het was. Beantwoorden? Mijn nieuwsgierigheid won het van mijn wens om met rust gelaten te worden. Ik nam op. Een stem ratelde haar naam in gebroken Nederlands zó snel dat ik absoluut niet had verstaan met wie ik de eer had.
Ze stak meteen van wal, waardoor het mij meteen ook duidelijk werd waarom ze mij belde. Ze wilde mij iets verkopen. Ze had dat nog niet met zo veel woorden gezegd, maar ik had ze al door nog voor ze goed en wel begonnen was.
Op een toon van ‘dit is nu al mijn honderdste telefoon vandaag’ –dat zou het BEDRIJF WAARVOOR ZE WERKT absoluut niet kunnen waarderen- vroeg ze of ik een diepvries bezat.
Ik antwoordde haar van niet.
- “U heeft dus geen diepvries?” - “Wat ik u zeg, mevrouw”
Ik zei het haar zonder blikken of blozen. Er staan er hier nochtans twee in de garage, maar ik vond dat zij dat niet hoefde te weten.
Ze gromde wat en hing op. Nog geen halve minuut later was ze daar terug. Ze herkende mijn stem.
- “Spreek ik met Kaatje?” - “Jazeker.” - “En u heeft echt geen diepvries?” - “Neen, ik heb echt geen diepvries.”
Ik vond dat ik haar nu lang genoeg aan het lijntje had gehouden en zei op boosaardige toon dat ze mij voortaan met rust moest laten. Sinds een paar weken word ik gemiddeld twee keer per week door datzelfde bedrijf opgebeld met dezelfde vraag. En ik wil dat ze mij nu eindelijk eens met rust laten, want het werkt behoorlijk op mijn systeem. Dat heb ik ze ondertussen ook via een heel onvriendelijke mail laten weten. Er kwam een heel vriendelijke reply op terug met de boodschap dat ze mij zo snel mogelijk persoonlijk gingen contacteren…
“Ik heb het uitgemaakt, want hij heeft een ander”, zei ze snikkend toen ze gisteren thuis kwam uit school.
En daar stond ik dan machteloos. Hoe troost je je 17-jarige dochter die net de man van haar leven heeft gedumpt?
Elk woord was te veel. Ze zat het ene moment naar het plafond te staren, huilde het andere moment tranen met tuiten, moest geen eten hebben, en zei dat ze nooit nog een man in haar leven wou. Waarop ik: “Tja…”. Tot zo ver de conversaties.
Ik wist niet hoe ik haar moest troosten. Ik gaf haar schouderklopjes, reikte om de haverklap papieren zakdoekjes aan en las wanhopig een mopje voor. Niets hielp. Dan maar de televisie aangezet, bij wijze van verstrooiing. Maar dat haalde niks uit, zeker niet toen de mooie gespierde Rafael Nadall zijn opwachting maakte op de tenniscourt. Een lijf dat haar deed denken aan het mooie lijfje van haar eigen enige echte verloren liefje.
De radio bracht ook al geen vrolijkheid in haar gebroken hart. Ondertussen leegde ze gekrenkt haar boekentas en veranderde haar bureau zienderogen in een vuilnisbelt. Het venster open zetten wou ze niet, want “dan laat ik de wereld binnen en dat wil ik niet.”
Ze vervloekte hem ketterend, en zei met bevende stem dat ze dan als toppunt ook nog eens met dat verdomde wicht waaraan ze hem verloor ging moeten samenwerken tijdens haar vakantiejob.
Toen ze na mijn troostende omhelzing dan toch aan de studie begon, schoot ze als een gek in actie. Ze ruimde eerst haar bureau op, perste in haar pauzes vers fruitsap, en verscheurde al zijn brieven uit liefdevollere tijden.
En wat deed ik? Ik was het slachtoffer van haar grillen en dronk sloten vers geperst fruitsap. Kortom: ik bakte er niets van. Je eigen kind zien lijden doet verdomde veel pijn aan je eigen hart…
- Ik weet niet wat het is vandaag, maar het lijkt wel alsof we door een zoo aan het fietsen zijn. Is het je ook al opgevallen hoeveel verschillende dieren we vandaag al zijn tegengekomen?
- Ja, dacht ik ook net aan… Al paarden gezien, koeien, geiten, schapen, ezels… Kijk, daar lopen zelfs struisvogels rond.
- En daar, da’s wel een hele bijzondere. Die ziet er echt wel vervaarlijk uit.
- Er hangt een bordje bij. Stop es effe, dan kan ik het lezen. “BOOS KAATJE. Verboden te voederen”.
- Sjonge, die ziet er echt wel heel gevaarlijk uit hé? Ik zou niet graag mijn hand door de tralies steken. Laat ons maar gauw terug verder fietsen. Wat een boeventronie…
Neen, het was geen leuk nieuws dat ik maandag te horen kreeg bij de dokter. Maar het leven gaat verder en ik zal het er mee moeten doen.
Na de consultatie passeerden we nog even langs de Carrefour, want mijn vriendin moest nog een paar boodschappen doen. Ik bleef in de auto zitten. Ik was ontgoocheld, verdrietig en doodmoe, en had geen zin noch energie om mee naar binnen gaan.
Even later kwam ze weer naar buiten met haar winkelkarretje, en ik stelde voor dat ik alles op mijn gemak in de auto zou laden terwijl zij nog een boodschap moest doen in de winkel naast het grootwarenhuis.
“Doe maar op je gemak, ik heb toch alle tijd”, stelde ik voor.
Vlakbij de auto stond een klein bloemenkraam. Geen volk. De man nodigde mij uit om te komen kijken en iets te kopen. Verontwaardigd en vol ongeloof keek ik terug. Ik had na mijn doktersbezoek écht geen enkele reden om mijzelf op bloemen te trakteren, dacht ik grimmig.
Ik begon het winkelkarretje leeg te maken en nam net de zak brood (het brood dat er zo lekker uitzag, nog wat warm was en waar rozijnen inzaten), toen er plots een vreselijke pijnscheut door mijn lijf schoot die mij ter plekke deed verlammen.
Het brood viel op de grond, en alle sneetjes lagen ellendig verspreid op de grond.
Voor mij was de maat vol. Het was te veel om te verdragen. Onthutst en snikkend liet ik mij neerzakken op de zetel vooraan in de auto. Ik voelde enkel nog pure wanhoop en angst voor mijn toekomst.
Ik had niet eens meer de kracht om de deur van de auto te sluiten. Niets bestond nog. Geen wereld daarbuiten, alleen mijn eigen wereld, vol pijn en angst voor een lichaam dat mij meer en meer in de steek liet.
En toen, een hand, zacht, twijfelend op mijn arm. Een bos bloemen vol kleur en geur, nog ruikend naar het bloemenkraam. En één zin: “Kaatje, alles komt altijd in orde.”
De hele auto vulde zich met bloemen. En met dat ene gebaar kreeg ik plotseling weer uitzicht op een klein beetje hoop…
Voor de tweede keer al sinds jij er niet meer bent. Niet dat ik daar elke minuut van elke dag uitvoerig bij stil sta, maar ik moet vaak aan je denken en sta regelmatig stil bij je foto om een praatje met je te maken.
Het is een gevoel waar ik op vaderdag, wat meer nog dan anders, doorheen moet. Papa, ik mis je.
Oh God-our heavenly Father. Oh, God-and my father Who is also in heaven. May the light of this Flickering candle Illuminate the night the way Your spirit illuminates my soul.
Papa, can you hear me? Papa, can you see me? Papa can you find me in the night? Papa are you near me? Papa, can you hear me? Papa, can you help me not be frightened? Looking at the skies I seem to see A million eyes which ones are yours? Where are you now that yesterday Has waved goodbye And closed its doors? The night is so much darker; The wind is so much colder; The world I see is so much bigger Now that I'm alone. Papa, please forgive me. Try to understand me; Papa, don’t you know I had no choice? Can you hear me praying, Anything I'm saying Even though the night is filled with voices? I remember everything you taught me Every book 1've ever read... Can all the words in all the books Help me to face what lies ahead? The trees are so much taller And I feel so much smaller; The moon is twice as lonely And the stars are half as bright... Papa, how I love you... Papa, how I need you. Papa, how I miss you Kissing me good night...
Ik ben zot van chocolade. Liefst melkchocolade, maar ook wit of donkerbruin, met rozijnen of nootjes, praliné, of met een verzopen kers in, ik speel ze als het moet allemaal graag naar binnen. Sachertorte en chocolademelk, chocoladebavarois, of een chocoladefondue, choco van Côte d’Or, of die met nootjes van Nutella: ik eet het allemaal even graag, en liefst nog eens allemaal tegelijk.
Voor mij is de schoonste tijd van het jaar dan ook die rond Pasen en Sinterklaas. Dan doe ik niets liever dan paaseieren plat kloppen en chocoladen Sinterklazen wurgen. Schanulleke en mijn mannetje lusten alleen maar de donkere chocolade, dus al wat wit is en van melk komt mijn richting uit.
Voor één welbepaalde chocoladebereiding zou ik zelfs mijn leven geven: chocolademousse!
Vandaag kreeg ik onverwachts bezoek van vriendinnetje I. Haar zoon werkt bij een bakker, en ze had zowaar een héle plastiekzak vol donkere chocolade bij. Veel te veel om allemaal zo op te eten (al deed ik wél mijn best… *bloos*), dus maakte ik van wat nog overbleef een lekkere chocolademousse.
Ze zeggen van chocolade dat het een afrodisiacum is. Daar heb ik voorlopig nochtans nog niets van gemerkt, zelfs niet na die enorme hoeveelheden die hier (niet alleen door mij!) naar binnen zijn gewerkt. Of zouden mijn medicijnen dat effect misschien teniet doen?
Al duurde mijn wereldreis maar een paar uur, ik vond ze zeker de moeite waard. Het deed mij dromen van bestemmingen waar ik wellicht nooit zal geraken. Vanwege te duur, of met mijn fysieke beperkingen niet haalbaar.
Al bestaan er hier ondertussen wel stille plannen om volgend jaar eens te proberen om naar Barcelona te gaan. Mannetje had mij dat beloofd als ik slaagde voor mijn examen Spaans, en hij vertelde mij gisteren dat hij zich aan die belofte wil houden.
Na afloop van mijn virtuele reis trakteerde ik mijzelf op een taske Senseo. Dat had ik na al mijn avonturen wel verdiend…
Vrij 3/4: VTM 20.40: Charlotte's Web Za 4/4: Ned2 22.45: Hotel Rwanda Zo 5/4: Canvas 21.55: Cidade de Deus Ma 6/4: Ned2 22.50: NCRV Dokument: Gedeelde kinderen - Estee, Eva en Bloem Di 7/4: Canvas 22.10: Stijn en het heelal: De ruimte (1/6) Woe 8/4: Canvas 23.30: Fahrenheit 9/11 Do 9/4: Ned2 22.50: The Passion
