kaatje groet 's morgens de dingen...

Ik tel weer de minuten af naar een infuus, en geloof mij, als je zo een tijdje niet of nauwelijks kan slapen, draaien er soms vreemde kronkels door je hoofd. Ik durf bijvoorbeeld al eens meer nadenken over de dood.

Er was een tijd dat de dood duidelijk was. Als je dood was legden ze je in een put. En dat was dat. Duidelijker kon niet. Ging er iemand twijfelen, dan vroeg men gewoon om een opgraving. Kon iedereen nog eens zien hoe het zat.

Maar hoe zit het met al die crematies van tegenwoordig? Waar blijven we met de as van onze dierbare overledenen? En zijn we wel zeker dat dat stof van hem/haar afkomstig is? Ik heb ergens gelezen dat je je, als je dood bent, kan laten verassen en vervolgens van die as een diamant kan laten maken. Je voelt er helemaal niets van, en het resultaat is iets voor eeuwig. Ik vind het een rare gedachte dat er, als ik het loodje heb gelegd, iemand met mij aan zijn/haar vinger door het leven zou stappen. Maar misschien zou ik op die manier nog eens ergens komen.

Als ik die diamant maar niks vind, kan ik mijn as trouwens ook nog in een vuurpijl laten verwerken. Dan kunnen mijn familieleden, vrienden en bekenden op mijn begrafenis getuige zijn van mijn reis naar de maan. KABOEMMM!

Ik zou mijn as trouwens ook nog kunnen laten verwerken in een voorwerp dat iets met mij of met mijn leven te maken had. Zoals de uitvinder van de frisbee bijvoorbeeld. Die heeft na zijn dood zijn restanten tot zo een schijfje laten persen. Ik vraag mij af hoe zijn buren reageren als het ding over de haag vliegt.

Voor wie zich echt niet wil laten verassen, zijn er nog wel wat alternatieven voor een gewone begrafenis. Je kunt je bijvoorbeeld ter aarde laten bestellen op je eigen onbewoonde eiland. Zoals prinses Diana deed. Als prins Sjarel haar nu wil bezoeken, moet hij eerst een eindje roeien.

Begraven worden op een onbewoond eiland… het zegt mij wel iets. Lekker rustig. En misschien dat ik dan eindelijk eens wat kan slapen. Maar waar ergens in België vind ik nog een onbewoond eiland?

Nog twee dagen en nachten, Kaat. Nog twee...

Vanmorgen was ik al heel vroeg wakker, en het werd weer een moeilijke dag. Zelfs ontbijten ging moeizaam. Een misselijkheid waar ik de laatste tijd wel eens meer last van blijk te hebben.

Overmorgen is het precies twee jaar geleden dat mijn vader in zijn slaap overleed. Ik voel het gemis zelfs fysiek. De harde realiteit moet nog elke dag doordringen.

Normaal gezien verricht mijn kinesist op dagen zoals vandaag echt wonderen met zijn handen, maar net vandaag was er geen kiné. Ik heb mij dan maar gewoon hier thuis op mijn oefenmat op de grond gelegd (met mijn benen in de zetel) om te proberen de pijn een beetje draaglijker te maken.

Toch lukte het mij vandaag om tussendoor ook wat opruimwerk te doen. Mijn bureau is nu helemaal leeg en ligt klaar om aan het tweede jaar Spaans te beginnen. Met de buitenkant voelde ook mijn binnenkant zich meteen wat meer opgeruimd.

Bij het afstoffen flitste er een fragment uit een droom in mij op. Een ontmoeting met mijn vader die zegt: “Kaatje, oh, da’s lang geleden.” Ik werd overweldigd door dat deugddoende gevoel, en het was heerlijk om deze ontmoeting ook nog eens tijdens mijn dag te kunnen herbeleven.

Toen Schanulleke de kamer binnenkwam, vertelde ik haar over mijn droom. Mijn openheid was voor haar een aansporing om ook te vertellen hoe zij deze periode beleeft. Hoewel het eerst wat onwennig aanvoelde, waren we op het einde van ons gesprek allebei enorm tevreden. We voelden ons echt familie. Verbonden in vreugde én verdriet. Verbonden met mijn vader en met alle andere overleden vrienden en familieleden, via een soort magische cirkel…

Omdat een goede vriendin en haar man er een appartementje hebben, krijgen we af en toe de gelegenheid om een paar dagen in Blankenberge te logeren. Dat had ik jullie al verteld. En zo gebeurde het ook weer vorig weekend. Op donderdagnamiddag reeds vertrok ik met Schanulleke, en mijn ventje volgde een dag later, omdat hij op donderdag te lang moest werken.

De temperaturen waren in overeenstemming met de voorspellingen, maar gelukkig was de neerslag dat niet. Het was er droog tot zondagmiddag en, zoals dat heet, bewolkt met opklaringen. Maar toen dochter en ik er op donderdag aankwamen, kregen we wél af te rekenen met heel wat wind.

Het was ons op de trein al opgevallen dat de kruinen van de bomen nogal heen en weer zwiepten, en dat de vlaggen onderweg zowat horizontaal wapperden. Maar vanuit de behaaglijkheid van de trein viel dat in eerste instantie allemaal nogal mee. Het zag er zelfs leuk uit: capriolen van de zotte wind.

Bij onze aankomst bleek het een beetje minder idyllisch aan te voelen en heel wat ruiger dan achter het glas. Mijn regenvest had de onbedwingbare drang om ook horizontaal te gaan fladderen, en ik werd op sommige straathoeken nog net niet omver geblazen. Niet echt een veilig gevoel als je niet al te stevig op je benen staat en je je moet verplaatsen met behulp van krukken.

Waar het ook maar de kans kreeg, nam het zand stormenderhand bezit van de dijk, en binnen luttele minuten knarste het tussen mijn tanden, kroop het in mijn haar, sprong het in mijn oren, en nestelde het zich tussen mijn rimpels en in mijn nek. Mijn kaken werden gezandstraald, en de zilte lucht werd tot diep in mijn longblaasjes geperst.

Gelukkig ging de wind in de vooravond liggen, en het lukte ons zelfs nog om op een terras op de dijk mosseltjes te gaan eten. De volgende dagen kregen we redelijk weer, en konden er volop strandwandelingen gemaakt worden. Tot mijn lijf het zaterdag welletjes vond en prompt in staking ging. Ik moet het vanaf dan helaas heel wat kalmer aan doen, maar kijk terug op alweer een heerlijk verblijf aan zee.

Helaas gaan zulke fijne dagen vlug voorbij. De lage luchten van de kust maakten op de terugreis al gauw plaats voor meer bomen en meer huizen in het landschap. De hemel steeg weer naar normale hoogtes en de opklaringen die aan de kust nog zo talrijk waren geweest, krompen tot helemaal niets in het dichte donkere wolkendek. Twee treinstations verder en een busrit later zetten we weer voet op de grond van onze gemeente, in de Gentse havenlucht, en moesten vlugvlug een schuilplaats zoeken voor een hevige wolkbreuk.

Na een lang weekend van luchttransfusies zaten onze longen nog vol van de relatieve schone lucht langsheen het strand. Daarom waarschijnlijk dat het mij opviel hoe sterk alles hier ruikt. Stinkt eigenlijk. Naar uitlaatgassen, naar fabrieken. Naar verhitte remmen, naar autobanden, en naar vochtig karton. Het ruikt naar vuile goten, naar autobussen, naar vuilniszakken en versleten sportschoenen.

Het stinkt waar ik woon. En tot nader order zal ik er blijven wonen. Maar stiekem dromen we meer en meer van zo’n eigen verblijfplaats aan zee. Meedoen met de lotto en héél veel geluk hebben in ’t spel zal nodig zijn denk ik. Al heb ik -als ik dan toch mag kiezen- nog altijd véél liever geluk in de liefde…

Mensen die af en toe eens een kijkje nemen bij mijn FOTO’S zullen het al opgemerkt hebben: ik verzamel al een tijdje foto’s van taskes koffie die ik heb gedronken. En nu mag ik die foto’s ook plaatsen op kopjekoffie.be.

Ik vind het echt heel geestig om te doen: je sleept je kleinste digitaaltje overal mee naartoe, drinkt koffie, en maakt er een foto van. Soms zie je mensen wat vreemd naar je kijken omdat je een foto neemt van de tas koffie die voor je neus staat, maar de tijd dat ik mij aantrok wat andere mensen van mij dachten, ben ik al lang ontgroeid.

Dus voor al wie nood heeft aan een taske déca, verwen, strong of cappuccino: HIER kan je ze vinden.

Zijn jullie ook zo zot van de Olympische Spelen?

Urenlang kan ik liggen kijken naar het hockey, de turners, het beachvolleyball, het synchroon schoonspringen, en al het andere sportieve moois dat dezer dagen in China rondloopt, -zwemt en –springt. Niets zo ontspannend als in je luie zetel liggen kijken naar de sportieve prestaties van een ander. Drankje gekoeld, hapjes binnen handbereik: de Olympische gedachte is mij helemaal niet vreemd.

Tijdens die tv-uitzendingen word ik echter heel af en toe ook bekropen door een weemoedig gevoel. Tenslotte was ik vroeger geen onverdienstelijke spurtster. Echt serieus, jullie lezen het goed: ooit maakte Kaatje deel uit van de 4x100m estafette-schoolploeg. En we liepen heel wat prijzen!

Naast een ochtendlijke blik in de spiegel is niets zo motiverend om opnieuw te gaan bewegen als sport zien op tv. Neem nu de Tour. De eerste week het klassieke scenario: zetel, taske koffie, en een koekske. Maar eens de renners de Pyreneeën aansneden, moest ik denken aan mijn eigen heroïsche fietstochten die hooguit nog een half uurke duren. Ik heb ook een mooie fiets, maar het is er ene met ondersteuning van een elektrische motor. Met een gewone fiets geraak ik met mijn ellendige lijf allang de straat niet meer uit. Tijdens de analyses en herhalingen die ze op Sporza geven, sta ik soms een beetje dromend naar mijn fiets te kijken.

Tijdens deze Spelen heb ik nochtans al een paar sporten zien passeren die mij zeker zouden liggen (zei ze ironisch). Alleen: waar moet ik met een roeiboot of een kayak blijven? En zo’n brug met ongelijke leggers past niet meteen in mijn living. Ik denk toch dat ik het noodgedwongen zal moeten houden op het vasthouden in de linkerhand van het estafettestokje van de 4x100meter, en in mijn rechterhand mijn taske koffie. Wie heeft er eigenlijk nog tv nodig?

Ik was natuurlijk al veel langer van plan om hier nog eens iets van mij te laten horen, maar ik ben tijdens mijn vakantie aan zee een beetje ontwend geraakt aan het internet en aan het bloggen in het bijzonder, en heb moeite om weer op gang te komen. En iets in mij zegt ook dat niemand dat heel erg vindt. Het is tenslotte nog altijd zomer, en iedereen heeft het druk met bootjevaren, bruin worden, terrasjes doen, rosé drinken, in het park zitten, en andere vakantiegerelateerde dingen.

Van hieruit valt voorlopig niets te melden. Alles is hier nog altijd bij het oude gebleven: een lijf dat tegenpruttelt en mij het leven soms verdomde moeilijk maakt. Ondertussen is de vakantie van mijn ventje afgelopen (de sukkelaar is al weer een week aan het werk), maar er zit voor ons toch nog een extra uitje aan zee aan te komen: het weekend van de 15e gaan we namelijk weer naar Blankenberge. Joehey!

Voorlopig glijden mijn dagen nog een beetje doelloos voorbij. Ik zit voor de 3e keer in amper twee maanden tijd met een tussenribspierontsteking opgezadeld, en begin zo stilaan het vermoeden te krijgen dat het iets is dat ik er geregeld voor lief zal moeten bijnemen.

Even niets te melden dus. Het moet kunnen. Op zich is daar niets mis mee. Ik krabbel alleen een beetje op TWITTER, krijg krabbels terug. Meer niet. Komkommertijd, mijn titel zei het al…

Ik kreeg de voorbije weken een ‘Award’ van ADA en ZITA. Dank u wel daarvoor, Lady’s! Ik vind het een hele eer, maar zit een beetje in de knoop met de laatste 3 voorwaarden die aan de Award verbonden zijn:

- Stuur de Award naar tenminste 7 andere bloggers, die door hun actualiteit, thema’s en designs opvallen.

- Zet de links van deze sites op je blog.

- Laat een berichtje achter op de betreffende site.

Aangezien ik niet kan kiezen tussen al mijn links, ga ik voor spelbreker spelen en geen 7 blogs nomineren. Bovendien heeft zowat iedereen ondertussen de ‘Award’ al gekregen, en denk ik dat de blogs die ik graag lees, zo ook wel weten dat ik ze enorm waardeer…

Ik heb genoten!

Genoten van die paar dagen weg, van het liefste mannetje van de hele wereld, van het mooie weer, van prachtige zonsondergangen, maar vooral van het overweldigende aanbod van de allerliefste vrienden.

We zijn overspoeld door alles wat een mens zich maar kan wensen. Dank je wel, lieve vrienden, het was super!

Ik zal het de komende tijd wel een beetje rustiger aan moeten doen, want heb mij daar behoorlijk uitgeleefd en dat laat zijn sporen na. Maar goed, ik heb ontzettend genoten en dat neemt niemand mij ooit nog af. Foto’s komen in de loop van de volgende dagen HIER te staan, maar dat zal op een rustig tempo gebeuren. Je moet af en toe maar eens op de link klikken als je nieuwsgierig bent.

Gisteren is ook Schanulleke terug thuis gekomen van bivak, dus ik kan alvast de komende dagen vullen met het sorteren van de vuile was en proberen om die weer proper te krijgen. Het zal hier dus nog een tijdje stil zijn.

¡Hasta luego, queridos amigos!