kaatje groet 's morgens de dingen...

Ik haat het om afhankelijk te zijn van anderen.

Moeten vragen of ze mij even willen helpen bij het douchen en afdrogen.
Moeten vragen of ze mij efkes willen helpen met aan- of uitkleden.

Mijzelf en mijn lijf ontzettend haten op die momenten. En proberen om mijzelf wijs te maken dat het mentaal niet meteen minder goed met mij gaat omdat ik op dit ogenblik zo kwaad en verdrietig ben, en mij machteloos voel tegelijkertijd...

Ik ben er eigenlijk vandaag nog maar achter gekomen dat we vorig weekend het winteruur zijn ingegaan. Mijn ventje beweert dat zijn dagen nu nog korter zijn. Ik heb er zelf nochtans naar mijn gevoel ellendige lange dagen opzitten. Gelukkig begin ik terug een paar lichtpuntjes te zien aan de horizon.

Toch zijn er ook veel dingen waar ik ontzettend kan van genieten. Neem nu de pompoensoep die mijn dochter voor ons gemaakt heeft. Een hele grote pan vol. Ik heb haar omgedoopt tot meesteres pompoensoepbrouwster. Ik zou jullie het recept kunnen geven, maar ik weet nu al dat ze nooit hetzelfde zal smaken als hier. Want er zitten geheime kruiden in die je nergens kan kopen. Liefde. Zorgzaamheid. Warmte. Gezelligheid. Humor ook.

Ik proef ze allemaal net op het moment dat ik ze allemaal verschrikkelijk hard nodig heb. Als ik mijn ogen toe doe, krijg ik per lepel van elk een hele gezonde dosis naar binnen. En ik weet dat mijn meesteres pompoensoepbrouwster het ziet. Eigenlijk ben ik ongelooflijk rijk.

Kaat zit nochtans in een dip. Heeft ze gelukkig niet zo vaak, maar àls ze er inzit, kan het er behoorlijk inhakken. Laat me er maar even in wentelen. Ik kom wel weer op mijn poten terecht. Gelukkig zit ik in de dip met het besef dat ik gelukkig kan zijn met dingen die er werkelijk toe doen…

En dus wilde mijn specialist na een NMR ook nog eens een BOTSCAN van mijn skelet.

Echt, ik weet niet wat ze allemaal met die scans uithaalt, maar volgens mij kan ze er ondertussen zowat haar hele kabinet mee behangen. Of misschien verkoopt ze ze wel tegen woekerprijzen op eBay, of op medische congressen.

Dat denk ik persoonlijk, maar dat zeg ik natuurlijk niet luidop. Dus knik ik berustend en zeg ik dat het goed is, waarop ik vervolgens in een rolstoel weer naar mijn kamer word gerold.

De volgende dag krijg ik een injectie met een radioactief middel, zodat ik na een uurtje licht kan beginnen geven in het donker. Kaatje als staande lamp… ’t Is eens iets anders voor in uwe living. In een donker hoekje naast uw boekenkast kom ik misschien wel perfect tot mijn recht.

Na een verblijf van vijf dagen in het ziekenhuis ben ik eindelijk weer thuis. Dus als jullie mij nu even willen excuseren… Ik ga een geigerteller zoeken om te kijken hoe sterk ik nog radioactief ben.

Alle gekheid op een stokje: de volgende dagen wil ik efkes niemand horen of zien. Dat klinkt onvriendelijker dan het bedoeld is, maar ik moet alles een beetje laten bezinken en heb wat tijd nodig voor mezelf. Dus ik ga de eerstvolgende dagen samen met mijn gezin -en in mijn eigen bed-, een beetje proberen bekomen van al mijn spannende avonturen van de afgelopen tijd…

Door de gevolgen van mijn val van gisteren, en door het feit dat we ook weer aanlopen naar een infuus, gaf mijn lichaam het vorige nacht op. Je wil mij niet zien op zo’n dagen.

Vandaag werd ik regelmatig duizelig van de pijn.
Efkes blijven stilstaan of gaan liggen, het laten wegtrekken, en dan proberen om weer verder te doen met wat ik bezig ben. Geen onverwachte bewegingen proberen maken, en rustig de dag proberen doorkomen.

Kaatje haar carrosserie doet het niet meer. Zouden we het garantiebewijsje nog hebben?

Gelukkig heb ik het moment waarop ik in panne val deze keer perfect gepland: de komende dagen is het weekend, heb ik mijn ventje en mijn dochter bij mij, en kan ik ze inschakelen om mij te helpen…

Ben deze voormiddag elegant onderuit gegaan toen ik de post uit de brievenbus wou halen. Pataat, en ik lag op de grond.

Geen idee hoe het komt, maar ik vermoed dat ik op wat natte bladeren ben uitgegleden. Gelukkig was buurvrouw in de buurt om mij terug rechtop te helpen, want ik vermoed dat ik er anders misschien nog had gelegen. En zó warm is het nu ook weer niet dat je van op je rug in het gras gezellig naar de wolkjes kan liggen turen hé.

Ik hou er een geschaafde hand, een blauwe rechterheup, en een ferme schrik aan over. Voor de rest valt het wel mee. Beetje stijver dan ik anders al ben, en een beetje meer pijn in mijn onderrug, maar dat zal hopelijk allemaal wel bijtrekken de volgende dagen.

Ondertussen mag u hieronder in de reacties vrolijk met mij meezingen van “Kaatje hou u vast aan de takken van de bomen, Kaatje hou u vast aan de touwen van de mast. Als Kaatje valt, dan valt z’in ’t water, als Kaatje valt dan valt z’op haar gat. Patat.”

We schrijven eind 1981.

Ik was bijna 18, had een jaar eerder de grootste tragedie uit mijn leven meegemaakt, en in Central Park, New York hielden SIMON & GARFUNKEL hun memorabele reünieconcert.

In 1982 kwam de dubbelelpee van dat concert uit, en ik moést die hebben. Want al hun liedjes kon ik van voor naar achter, en van achter naar voor meezingen. Ik zocht en vond troost in ballades als ‘Bridge over Troubled Water’, ‘The Sound of Silence’ en ‘Kathy’s song’. Goh, wat was ik weg van hun stemmen…

Gisteren was één van hen, ART GARFUNKEL, te gast in de Capitole in Gent. Het kon dus niet anders of ik sloeg voor één keer de Spaanse les over, en ging zijn concert bijwonen. Het geeft toch een speciaal gevoel om na al die jaren één van hen zo in levende lijve te zien en horen zingen.

Hij is een heel stuk ouder geworden, mijn ene held van toen. Zijn blonde krullen zijn heel wat dunner en grijzer geworden. 66 is hij ondertussen, en ik las in de krant dat hij tijdens het zingen zijn leeftijd vergeet.

Wel, Art, dat is exact wat je gisterenavond met mij hebt gedaan: je hebt mij voor enkele uren mijn leeftijd laten vergeten. Voor even was ik weer 18…

Dan doe je tijdens je wekelijkse boodschappen speciaal twee winkels aan om zo’n startpack van CECEMEL HOT op de kop te tikken. Thuis laat je per direct de Senseo warmdraaien en doe je verwachtingsvol de doos open, en wat blijkt? Er zitten maar vier cups in! Twee liefhebbers van warme chocolademelk in huis en ocharme vier cups… ’t Is armoe troef.

Je ging in de winkel ook al naarstig op zoek naar dozen met alleen maar cups, dus zonder zo’n cuphouder, maar die bleken er (nog?) niet te zijn. Ook op de site kan je enkel de cuphouders en de enige echte cécémel-mokken bestellen. Het is een complot!

Ik stuur per direct een mail en verwacht in de eerstkomende weken minstens één doos vol cups om het goed te maken!

Ik lig te luisteren naar de soundtrack van ‘Conquest of Paradise’. Prachtige muziek van Vangelis. Ik waan mij in een andere wereld, mijn lege tas van koffie staat nog op de salontafel, buiten hangt er mist. En door die mist waan ik mij nog méér in een andere wereld.

Een wereld vol spanning en avontuur, waarin ik opwindende en mysterieuze avonturen beleef, en kisten ontdek met goud. Of zilver. Of weet ik veel wat.

Ik stap monter door een vreemd landschap met hoge rotsformaties, mysterieus verlicht door een halve maan. Ik heb geen krukken meer nodig, ik voel geen pijn, beklim moeiteloos de hoge rotsen, en zie vreemde wezens geluidloos in de schaduwen dansen.

Ergens bij één van de rotsen staat een engel.

Ik sta stil. Roerloos. De engel houdt iets vast, maar ik kan niet zien wat het is.

Plotseling steekt mijn ventje de stofzuiger in gang en begint hij de living te stofzuigen…

G*Dverrr… Weg fantasie, alleen nog de prachtige muziek en een stofzuigende man.

Ik denk aan mijn normale, gezonde leven. Het is zo ongelooflijk lang geleden, en zo onbereikbaar ver weg. Dromen zijn leuk, maar de realiteit blijft de realiteit. En de realiteit is dat het tijd is om mijn lege tas in de vaatwasser te zetten…

Ik woon zo dicht bij een zandwinning, dat het soms lijkt of de vrachtwagens die het zand afvoeren door mijn kamer rijden als ik een raam durf openzetten. Maar we wonen hier nu ondertussen al ruim elf jaar, en we horen het al lang niet meer.

Vandaag viel het mij plots op hoe stil het hier was, want het is weekend, en dan is er hier veel minder verkeer. Eerst was het nog wat onwennig, maar de stilte was wel een genot om naar te luisteren.

En wat gebeurt er net als ik dit stukje begin te tiepen?

Er dendert een zware vrachtwagen voorbij die het hele huis laat daveren. Soit, de economie moet natuurlijk ook blijven draaien…

Deze namiddag heb ik een lezing bijgewoond met als onderwerp ‘Creationisme en Intelligent Design’. Ze werd gegeven door PROF. DR. JOHAN BRAECKMAN.

“Het creationisme is opnieuw in opmars. Honderdvijftig jaar nadat Charles Darwin de kern van zijn evolutietheorie uiteenzette in zijn boek ‘Over de Oorsprong van Soorten’, zijn er honderden miljoenen mensen, zowel in de christelijke als islamitische culturen, die de evolutietheorie naar het rijk der fabelen willen verwijzen. Nochtans, vanuit wetenschappelijk oogpunt, is er geen enkele goede reden om eraan te twijfelen dat de basisaspecten van de theorie correct zijn.

Het creationisme is de voorbije decennia ook zelf geëvolueerd. Om te ontsnappen aan de kritiek dat creationisme niet wetenschappelijk maar religieus is, introduceerden creationisten andere labels, zoals ‘scientific creationism’ en, meer recent, ‘intelligent design’. Het mocht niet baten: in meerdere processen oordeelde de rechter dat de creationistische opvattingen, om het even in welke schapenvacht ze zijn gehuld, niks met wetenschap te maken hebben.

Wie het creationisme grondig bestudeert, stelt vast dat de belangrijkste woordvoerders ervan dit intern ook toegeven. Wetenschappelijk staat men nergens, maar op zich is het de creationisten daar niet om te doen. Hun agenda wordt door religie, zingeving, moraal en politiek bepaald.”(Bron: HET GEUZENHUIS)

Tijdens de lezing werd uiteengezet wat de evolutietheorie van Darwin inhoudt, hoe ze zich verhoudt tot religie en zingevingskwesties, en waarom alle vormen van creationisme pseudo-wetenschappelijk en potentieel ook maatschappelijk en politiek gevaarlijk zijn.

Aangezien ik ontzettend geïnteresseerd ben in alles wat te maken heeft met erfelijkheids- en evolutieleer, kon ik het niet nalaten om deze lezing bij te wonen, en ik heb er geen spijt van, want ik heb er een erg boeiende en leerrijke namiddag aan over gehouden.

Voor andere geïnteresseerden: Prof. Dr. Braeckman geeft op 21/10 nog een lezing over dit onderwerp in de Koninklijke Vlaamse Academie voor Nederlandse Taal- en Letterkunde, Koningstraat 18, nabij de Vrijdagsmarkt, met als titel: ‘Geloof en wetenschap in de VS: van Monkey Trial tot het Creationist Museum’. De lezing start om 20 u.

Vandaag, dames en heren, gaan we een taart bakken. Niet zomaar een taart, maar een amandeltaart met abrikozen. Ik ben alvast aan de werkzaamheden begonnen, en hierna volgt een live verslag in woord en beeld. Als u even aandachtig meevolgt, kan u de taart simultaan met mij meebakken.

We gaan vandaag dus bakken:

Een amandeltaart met abrikozen.

Hoofdstuk 1
Begin met de benodigdheden keurig klaar te zetten (KLIK).

We beginnen met de boter, de amandelen en de kristalsuiker af te wegen. Haal vervolgens het kruimeldeeg uit de verpakking. Ow… het is nog bevroren. Daar kunnen we dus nog niets mee aanvangen. Laat het deeg dus nog even ontdooien.

De wachttijd kan je gebruiken om een stukje te schrijven op je blog. Heb je nog geen blog, dan is het nu misschien wel het moment om er een te beginnen. Als je helemaal geen blog wil, dan kan je nu de krant gaan lezen of bijvoorbeeld naar een DVD van de ‘Desperate Housewives’ kijken.

Hoofdstuk 2
Het kruimeldeeg is nu voldoende ontdooid, dus we kunnen weer verder. Bekleed de bakvorm met het kruimeldeeg (KLIK) en prik er met een vork gaatjes in (KLIK). Laat de abrikozen uitlekken (KLIK). Zo. Nu kunnen we beginnen aan de bereiding van het frangipanedeeg.

Laat de boter op een zacht vuurtje smelten en voeg er dan de suiker en de amandelpoeder aan toe (KLIK). Doe er vervolgens het geheime ingrediënt bij (KLIK), het ei, en de bloem. Roeren maar!

Schep deze frangipanevulling op het kruimeldeeg (KLIK) en maak het plat met een spatel. Schik de abrikozen in de taart (KLIK). Leg er geen in het midden, want dit weegt te zwaar voor het deeg. Bak de taart gedurende 25 à 35 minuten in een voorverwarmde oven op 180°C (KLIK).

Ondertussen is het dringend nodig om de innerlijke mens wat te versterken, want anders krijgt u misschien een appelflauwte van het wachten. Doe dit door de rest van de abrikozen op te eten, de pan van het frangipanedeeg uit te likken, en een borrelglaasje van het geheime ingrediënt uit te drinken.

Hoofdstuk 3
Als u aangesterkt bent, is het de hoogste tijd om de abrikozenconfituur met wat water zachtjes op te warmen en de taart uit de oven te halen. Glaceer ze met behulp van een keukenpenseel met dit confituur-watermengsel (KLIK). De taart ziet er prachtig uit (KLIK), al zeg ik het zelf, en ze ruikt ook heerlijk.

Hoofdstuk 4
Nu komt misschien wel het aller-moeilijkste aan dit recept: u moet de taart laten afkoelen alvorens ze aan te snijden. Eens afgekoeld, zoekt u zich een gewillig proefpersoon die de taart voor u wil voorproeven (KLIK). U dient zich nu te haasten om nog een stukje voor uzelf te bemachtigen.

Veel succes! En laat het u smaken!

Vanmorgen al extra vroeg opgestaan, want Schanulleke moest door mij met de auto naar school gebracht worden, en mijn lijf heeft een paar uren nodig om wakker te worden.

Toch handig hé, zo’n busabonnement van 162 euro.

Waar onze auto anders nauwelijks kilometers maalt, ben ik deze morgen al met dochterlief naar school gereden, heb ik al in de file gestaan op het klaverblad in Zwijnaarde, heb ik mijzelf in de Panos op een ontbijtje getrakteerd, ben ik al langs het ziekenfonds en de apotheker gepasseerd, en heb ik al boodschappen gedaan in O’Cool.

Terwijl je dan toch onderweg bent hé.

Ik heb op die paar uur al méér werk verzet dan ik anders doe op een hele dag, en ik ben kapot. Ben zo stom geweest om ook nog eens aan mijn huisgenoten te beloven dat ik vandaag taart ging bakken. Moet trouwens zien dat ik mij deze middag bij mijn siësta niet overslaap, want dochterlief moet natuurlijk ook nog terug afgehaald worden, dus straks kan ik die rit –en waarschijnlijk ook die file- nog een keer overdoen.

Goh, en koopkracht dat ik morgen bij het wakker worden méér ga hebben door die staking…

Echt, een of andere dag gaat het mis gaan. Gigántisch mis gaan. Dat weet ik wel zeker en ik doe mijn best om mij er 100% op voor te bereiden… Topsport is er niets bij.

Hoe vlug kan ik bovenop een stoel geraken… Hoe vlot kan ik mij naar een andere kamer in ons huis begeven… Hoelang duurt het om uit mijn bed te springen… Zou ik nog kunnen rennen? Eerlijk echt, als het zover gaat zijn ga ik op slag in het befaamde boek met de records komen, want ik zal het onderdeel ‘100m spurt voor mindervaliden’ met héél veel seconden verpulveren.

Waar het over gaat?

Wel, we zitten met een muis op onze zolder… Allé, met muiZEN, want naar het schijnt bestaat het niet dat je maar door één muizeke geplaagd wordt, en zit er minstens een heel leger…

Maar goed, ik noem ze uit veiligheid dus één muizeke . Ik hoor ze boven mijn hoofd lopen als ik in mijn bed lig… Ik hoor ze knabbelen aan onze dakisolatie… En jullie begrijpen natuurlijk dat ik doodongerust in dat grote bed lig… Want stel dat dat muizeke een gat in onze plafond knabbelt en door dat gat pardoes bij mij in bed belandt…

Ik Vrees met Grote Hoofdletter…

Mijn huisgenoten ook denk ik, nadat ik twee jaar geleden luid gillend in mijn ondergoed de tuin in rende toen mijn ventje mij vertelde dat we met een muis zaten…