Kaatje: verkleinwoord van de eerste letter van mijn naam. Geboren: Ja hoor! Op 11 februari 1964. Strop: Bijnaam van de Gentenaars, en dus ook de mijne. Mijn mannetje: mijn ventje, de andere helft van mijn trouwboekje. Schanulleke: Evelien, de tiener hier in huis. Herman De Coninck: Mijn favoriete dichter. Archief: Plaats waar mijn oude rommel in bewaard wordt.
Er stond hier ondertussen al een mooie lijst met linkjes. Maar hij werd te lang. En elke dag komen er -hebberig als ik ben- nog nieuwe bij... Dus heb ik ze allemaal ondergebracht op 'de leeslijst'. Tsjek dem out!
VZW Expo Maaseik organiseert een zeer spectaculaire tentoonstelling over het wereldberoemde Terracotta leger dat is gevonden nabij de Chinese plaats Xi’an. Het meer dan 2000 jaar oude leger is uitgegroeid tot een attractie van wereldfaam, en trekt jaarlijks miljoenen toeristen. Het staat op de Unesco werelderfgoedlijst en is een van de grootste archeologische vondsten van de 20e eeuw. Het Terracotta leger bestaat uit voetsoldaten, ruiters met paarden, boogschutters, en wagenmenners die de tombe bewaakten van de Keizer.
De terracotta krijgers verlaten maar uiterst zelden hun land, en natuurlijk wilden Kaatje en haar mannetje deze unieke gelegenheid om een fractie van dit leger met hun eigen ogen te aanschouwen, niet zomaar laten passeren.
Er wachtte ons een immense onderneming om van in Gent met het openbaar vervoer tot in Genk te geraken. En geloof het of niet: hoe onnozel klein ons landje ook is, het kostte ons in totaal ongeveer 5 uur om tot ginder te geraken.
Al om 5 voor 6 verlieten we ons huis om een eindje verderop om 6u18 de bus naar Gent St. Pietersstation te nemen. Daar namen we om 7u08 de trein richting Genk. Eens voorbij Leuven veranderde het grijze landschap in een uitzicht van velden vol winterse fruitbomen. Van Genk ging het terug met een 45-minuten durende busrit richting Maaseik, en tenslotte moesten we ook nog een eindje te voet om het doel van onze trip te bereiken. Ik was al een wrak nog zonder ook maar één stenen soldaat gezien te hebben.
Eerst kregen we een aantal vitrines te zien met kleine grafgiften uit de Qin en West-Han-dynastie. De audiogids legde ons ondertussen de Chinese kijk op het Hiernamaals uit. Daarna kwamen we oog in oog te staan met de 14 levensgrote krijgers die Keizer Qin Shi Huandi moesten beschermen op zijn eeuwigdurende reis.
Elk van de 14 (maar ook elk van de gevonden 7000!) soldaten is uniek. Oorspronkelijk waren de beelden beschilderd in felle kleuren, maar net zoals bij de Griekse tempels heeft ook hier de tijd (en het insijpelende water) de kleuren doen verdwijnen.
Ook de Keizers van de West-Han-dynastie, die op de Qin-dynastie volgde, lieten zich door zo een terracottaleger begeleiden, maar dan in miniatuur. Er gingen zelfs beelden van een volledige veestapel mee het graf in. Inclusief een drachtige zeug.
Bij het naar buiten komen van de tentoonstelling is het hoognodig dat ik even kan zitten, dus we gaan een koffie drinken in “De Kloostertuin” alvorens aan onze lange terugreis te beginnen. In de winkelstraat duiken in elke etalage namaakkrijgers op, en de hele stad is versierd met rode Chinese lampionnen.
Rond 19u kom ik geradbraakt, gebroken en gevierendeeld thuis aan, maar ben ontzettend blij dat het mij gelukt is om deze tentoonstelling te bezoeken. Vandaag lig ik nog uit te puffen in mijn zetel van het hele gebeuren, met het gevoel dat ik gisteren, nog net op de valreep van 2008, een enorme tijdreis gemaakt heb. Ik ben bijna klaar om aan een nieuw jaar te beginnen…
Voor geïnteresseerden: Nog tot 31 maart 2009 te bewonderen in Maaseik. Foto's nemen zonder flits is toegelaten. Info en tickets: WWW.MUSEAMAASEIK.BE.
Ik moet efkes wat kwijt over de dagen tussen Kerst en Oud en Nieuw. Over wat voor een niemandsland ik dat eigenlijk vind.
Iedereen is nog aan het uitpuffen van de Kerstdagen, en doet bijna niets anders dan ongeduldig afwachten tot ze met het uitzwaaien van het oude jaar kunnen beginnen. Want wat valt er anders te doen.
Sommigen gaan opeens verwoed aan de slag met allerlei lijstjes en overzichtjes en eindejaarsvragen en al dat soort gedoe. Maar die doen ook alleen maar alsof ze het vreselijk druk hebben.
De dagen tussen Kerst en Oud en Nieuw zijn eigenlijk zo nietszeggend dat er ook amper iets over te vertellen valt. Laat ze ons dus maar rap vergeten. Hier met dat 2009, en vlug een beetje!
En dus wil ik jullie alleen nog maar een gouden tip meegeven. Gewoon, een tip. Van Kaatje aan u.
Komt ie, knoop ‘m goed in jullie oren.
Wat je ook van plan bent, wat ook uw goede voornemens zijn voor het nieuwe jaar, ga nooit, maar dan ook echt NOOIT naar ‘t stad tijdens de solden. It will kill you.
Ik wou dat ik mijn eigen gouden tip daarin kon volgen. Schanulleke heeft namelijk dringend nieuwe kleding nodig. Én nieuwe schoenen. En met mijn budget kan ik niet anders of dat plannen tijdens die zotte begindagen van januari. It will kill me. That’s for sure…
De bewoners en begeleiders van het rusthuis 'Ter Hovingen' (Gentbrugge) kregen een half uurtje de ijspiste op de Kerstmarkt in Gent helemaal voor zich alleen.
Dat ze zich er amuseerden, mag blijken uit de foto's die ik er op verzoek van mocht maken.
Het werd een gezellig samenzijn met familie, maar ook met leegtes die nooit meer op te vullen zijn.
Vandaag ging ik met mijn gezin de nieuwe IKEA in Gent onveilig maken. Tenminste: dat was de bedoeling, maar we maakten ons daar al vlug weer uit de voeten wegens véél te veel volk.
In het IKEA-restaurant stonden de mensen drie rijen dik aan te schuiven, dus van armoe moesten we terug naar 't stad om iets eetbaars te zoeken. Het werd een spaghetti bij een Italiaan, maar ik had veel liever voor de eerste keer in mijn leven de Zweudse boulettekes geproefd…
Ondertussen ligt Kaatje compleet uitgeteld in de zetel te bekomen van al haar Zweedse, Italiaanse en Gentse avonturen, maar ze is wél een IKEA-wok rijker die amper 3,99 euro kostte. Ha! (Wat overigens nog héél verbaasde blikken opleverde toen mijn ventje met de wokpan onder zijn arm het restaurant binnenstapte).
Ik ben er niet echt goed in. In dat Kerst- en Eindejaarsgedoe bedoel ik. Veel te veel dat naar boven komt gekropen dat beter zou blijven zitten waar het zit.
Nog net op het laatste ogenblik liet ik gisteren nog wat kaartjes bezorgen, en deze morgen gingen er nog een paar via mail ‘de deur’ uit. Ze zijn dit jaar veel minder origineel geworden dan andere jaren het geval is.
Het is dat ik vanavond nog ergens naartoe moet, of ik was een paar kilometer gaan wandelen, zodat ik daarna helemaal kapot in de zetel onderuit kon gaan.
Vandaag hebben we wel nog wat inkopen gedaan. Persoonlijk vond ik dat al een hele heldendaad, want wie is er nu zo zot om zich op een dag als vandaag in een grootwarenhuis te wagen.
“Maar 350 euro, dat valt nog mee!”, zegt de vrouw voor ons aan de kassa tegen haar man.
Bij het ingeven van mijn geheime code weet ik zeker dat ik de helft van mijn boodschappen moet vergeten zijn. Óf de vrouw voor mij heeft vanavond een heel weeshuis op bezoek, dat kan natuurlijk ook.
Kerstavond gaan we dit jaar voor het eerst bij mijn jongere broer en zijn gezin vieren. Het eten kan ik dus al niet meer laten mislukken. En eerlijk is eerlijk: ik begin er een (klein) beetje zin in te krijgen. Moet juist nog op zoek naar een glimlach die bij mijn outfit past. En om een bloemetje voor de gastvrouw.
Dat jullie maar allemaal hele fijne dagen mogen hebben.
Maar het eerste dat ik deze morgen te horen kreeg was dat “hij zich nog altijd véél jonger voelt dan in de veertig.” En ik moest meteen ook maar bevestigen dat hij er ook nog altijd veel jonger uit ziét.
Dus schat, in getalletjes mag je dan wel al 42 zijn, voor mij blijf jij altijd die knapperd van 25. Je weet toch nog dat ik op jongere mannen val hé.
Gefeliciteerd met je verjaardag lieverd. Soms doe je wel eens een beetje moeilijk, maar je blijft in de eerste plaats toch die geweldige lieve echtgenoot met wie ik een super relatie heb en met wie ik nog héél veel méér verjaardagen wil vieren.
”Zonneschijn is heerlijk, regen verfrist, de wind versterkt en sneeuw maakt vrolijk. Slecht weer bestaat niet; er zijn alleen verschillende soorten goed weer.”
(Om maar te zeggen: het giet hier al uuuuuren aan een stuk. En ik heb een rotweek. Misschien dat het allemaal beter wordt als ik deze spreuk honderd keer luidop ga lezen.)
Ik spurtte gisterennamiddag na mijn siësta nog vlug even naar het grootwarenhuis om wat cadeau’s te vinden, en dacht aan hoe leuk ik het vroeger vond, toen Schanulleke nog in de Goed-Heilig-Man geloofde.
In de winkels heerste een verschrikkelijke drukte. De rekken met de typische Sinterklaaszoetigheden waren allemaal leeggeplunderd, en ik moest met mijn winkelkar tussen de mensenmassa laveren. Een slalomskiër had nog iets van mij kunnen leren.
Maar de gezellige avond die er op volgde maakte alles goed. Na een pizzamaaltijd en het bewonderen van de cadeaus werd de doos Trivial Persuit boven gehaald. Schanulleke won, mijn mannetje werd tweede, en ik eindigde dodelijk vermoeid laatste. Maar gelukkig was de Sint ook mij niet vergeten: ik kreeg een prachtig fotoboek met Haikoes cadeau. Juj!
Na het spelletje en het vreetwerk (jaja, Sint bracht ook veel lekkers, want we waren het hele jaar zoet) dook ik mijn bed in. Pijp uit, kapot. Vandaag kom ik er juist maar efkes uit om nog wat restjes chocolade op te eten. En een taske koffie te drinken. En efkes in mijn boek te kijken.
Ik had vorig jaar een ontzettende lieve juf voor Spaans. Dat vertelde ik jullie al.
Gisteren stond ze hier zomaar totaal onverwacht aan de deur met een tortilla die ze helemaal zelf had gemaakt. En lékker dat die was! Hij werd ’s avonds keurig in vier gesneden en verdeeld, maar het scheelde geen haar of we hadden ruzie gemaakt over wie dat laatste kwart mocht opeten. Uiteindelijk besliste ik om ook dat laatste stuk eerlijk in drie te verdelen, want aan ruzie maken doen we hier niet.
Zo komt het dat Kaatje en haar gezin vandaag een beetje uit hun bek lopen te stinken, want ze vertelde dat er 3 (drie!) tenen look in de tortilla gingen. Dus als u niet vergast wil worden, dan kan u vandaag best niet al te dicht bij mij komen staan.
Maar heus, lékker dat ‘m was! En een on-ge-lo-fe-lijk superlief cadeau vond ik het!
Net op tijd begeef ik mij naar perron 15 in station Brussel-Zuid om mijn beste maatje af te halen. Mijn gsm is een paar minuten eerder op onverklaarbare wijze uitgevallen en ik ben wreed content dat we elkaar in dat grote station niet zijn misgelopen. Voor het eerst in jaren maak ik nog eens een daguitstap.
Een metrorit later bevinden we ons in de Kelders van Cureghem. Er is niet al te veel volk, zodat we voldoende zicht hebben op de tentoongestelde gewrichten, skeletten en plastinaten. Bicepsen à volonté, zenuwbanen in trosjes,… We kijken onze ogen uit, lezen de info op de bordjes en genieten.
Plots sta ik oog in oog met mijn eigen toekomst: een skelet van iemand die leed aan de Ziekte van Bechterew. De wervelkolom is helemaal krom gegroeid, de wervels zijn aan elkaar vast gecementeerd. Het is even slikken als ik de verwoesting zie die de ziekte heeft aangericht, maar ik zet er mij vlug over. Gefascineerd sta ik mij enkele minuten later te vergapen aan een weergave van onze zenuwbanen.
Na een paar uur ben ik hondsmoe. Maar het blijft genieten van het kunstige werk van Gunther von Hagens. De man heeft ook gevoel voor humor zo blijkt: er is het plastinaat van de zwemmende vrouw, die zowaar een badmuts draagt, er zijn de pokerende heren met een speelkaart tussen de tenen. Zus en ik barsten midden de geprepareerde lichamen in lachen uit.
Na de tentoonstelling gaan we nog gezellig iets eten en koffie drinken, om vervolgens elk onze trein naar huis te nemen. Ik kom terecht op een boemeltrein die er in slaagt om tussen Brussel-Zuid en Gent-Sint-Pieters elf stations te vinden waarin hij even kan stoppen. Uit verveling zit ik wat met mijn gsm te spelen, die plotseling toch weer blijkt te gaan. Ik moet terugdenken aan iets wat mijn zusje zei tijdens het eten en stuur haar giechelend een bericht. De mensen naast mij kijken mij vreemd aan, maar dat kan mij na zo een geweldige dag geen fluit schelen…
Vrij 3/4: VTM 20.40: Charlotte's Web Za 4/4: Ned2 22.45: Hotel Rwanda Zo 5/4: Canvas 21.55: Cidade de Deus Ma 6/4: Ned2 22.50: NCRV Dokument: Gedeelde kinderen - Estee, Eva en Bloem Di 7/4: Canvas 22.10: Stijn en het heelal: De ruimte (1/6) Woe 8/4: Canvas 23.30: Fahrenheit 9/11 Do 9/4: Ned2 22.50: The Passion
