kaatje groet 's morgens de dingen...

De plaats en de tijd die mij toegemeten worden in de badkamer, worden steeds kleiner en beperkter. Ik moet het momenteel met ongeveer een halve vierkante meter en met een kleine tien minuten doen.

Schanulleke, nog net geen 18, bezet véél langer de zeer begeerde ruimte. Elk plekje wordt elke dag meer ingenomen door flesjes parfum, deodorant, haarspeldjes, en niet te vergeten: de ladyshave. Mijn eigen hoekje wordt steeds kleiner.

“Hij komt elke dag naast mij zitten op de bus,” zegt ze zo luchtig mogelijk, “maar deze week reed hij niet mee, ik denk dat hij de griep heeft.”

De glimlach nog om haar mond, ontwijkt ze elke verdere vraag.

Mijn moederhart zit nochtans boordevol bezorgde vragen, en aan de ontbijttafel roer ik onnodig lang in mijn chococappuccino. Maar wanneer ik zo onopvallend mogelijk naar mijn bijna meerderjarige dochter kijk, zie ik dat de winterzon nog nooit zo mooi was als nu. Dat de hemel nog nooit zo puur was als gisteren, bij het vallen van de avond.

Dan gooit ze mij iets toe dat op een zoen moet lijken, lacht haar breedste geluk, en gaat naar haar kamer om te gaan studeren, volop bezig met haar eigen toekomst te maken.

Ik blijf alleen achter aan de stille ontbijttafel en zink even weg, in de hoop van haar verliefde groene ogen. Ogen die mij meenemen naar haar eerste lach, haar eerste woordjes, eerste stapjes…

Schanulleke, 3kg250, en één en al tuitend, met haar zoekende mondje…
Schanulleke, net geen 2 jaar: “Ik wil het zelf doen, mama, zelf doen…”.
Haar vreugde en fierheid bij het kunnen lezen van de eerste letters.

De tijd dat het leven nog tikkertje spelen was, is definitief voorbij…

Ik ben er als invalide al jaren van overtuigd dat deelnemen véél belangrijker is dan winnen. Maar winnen is toch ook wel leuk, dus ik zat héél de dag op het puntje van mijn stoel om te vernemen of ik nu eigenlijk iets had gewonnen met die SkynetBlogAwards of niet.

Het bleek van niet, want ik werd uiteindelijk derde in de categorie ‘Lifestyle’. Een categorie waar ik niet eens mijn eigen blog heb in ondergebracht (die is eigenlijk ondergebracht in de categorie ‘Dagelijks Leven’, maar om de een of andere reden bleek die categorie niet in aanmerking te komen voor de Award), en een categorie waar ook het een en ander mis bleek mee te gaan: we waren eerst met 5 finalisten, uiteindelijk waren dat er plotseling 6, en nu de resultaten bekend zijn, is er plotseling weer maar sprake meer van 5. ROLSTOELER is om een of andere reden helemaal verdwenen uit de lijst. Hij leek mij nochtans mijn meest te duchten kandidaat, want zijn blog is heel vlot geschreven, hij schrijft net als ik zijn logjes zelf, en ik ga er héél graag lezen. Bij deze, Rudy: van harte gefeliciteerd met het feit dat je als nieuwbakken blogger toch maar mooi bij de 6 finalisten bent geraakt!

Al bij al ben ik eigenlijk best blij met het resultaat. Want ik heb geen reclame gemaakt voor de verkiezingen, ik heb geen Facebookgroep aangemaakt om stemmen te ronselen, en ik heb geen enkele keer op mijzelf gestemd.

Bij deze wil ik iedereen die op mijn blog gestemd heeft, bedanken met een geweldige dikke merci. Ik heb mij voorgenomen om het komende jaar mijn best te doen om op regelmatige basis te blijven bloggen. Al mijn lezers blijven van harte welkom om mijn doen en laten te blijven volgen via mijn blog, mijn Facebook en mijn Twitteraccount…

Poëzie

Zoals je tegen een ziek dochtertje zegt:
mijn miniatuurmensje, mijn zelfgemaakt
verdrietje, en het helpt niet;
zoals je een hand op haar hete voorhoofdje
legt, zo dun als sneeuw gaat liggen,
en het helpt niet:

zo helpt poëzie.

Herman De Coninck, Met een klank van hobo.

Hamamelis 'Ruby Glow' (Rode Toverhazelaar)

Het werd opeens een heel bizarre middagpauze, toen vriendin A. hier heel bleek binnen kwam en vroeg of ik het nieuws al gehoord had.

Eigenlijk niet, want ik was druk aan het werk geweest, en had de radio niet opstaan.

Toen we daarna samen naar het journaal van 12 uur luisterden, bleven we alletwee stil, verslagen en met kippenvel zitten.

Opeens is het zo dichtbij. Niet in een of ander ver land, maar enkele kilometers hier vandaan.

Mijn hele gezin is er diep van onder de indruk en geschokt…

“Zou je dat nu wel doen?" vraagt hij.

"’t Zal wel zijn," zeg ik heel beslist.

"En je hebt waarschijnlijk zelf al heel goed en heel lang nagedacht over alle redenen waarom je het beter níet zou doen, zodat ik je mijn preek kan besparen?"

"Zjuust," zeg ik.

"Je lijkt wel héél zeker van je stuk."

En met een vastberadenheid, een verbetenheid bijna, zet ik de tijd van de hometrainer in op vijftien minuten en de weerstand op één in plaats van op nul.

Ik ben vorderingen aan het maken. Voetje voor voetje. Stap voor stap. Minuut voor minuut. En ik weet waar ik wil uitkomen. Op welke manier dan ook…

Dit is zomaar een logje tussendoor, Kaatje vraagt zich namelijk iets af.

Wie zijn al die mensen die hier stilletjes komen meelezen? Want zo heel af en toe, als de verveling toeslaat, of tijdens slapeloze nachten, verdiep ik mij in de statistiekjes van mijn blog. En dan merk ik dat veel mensen hier toevallig al googelend terecht zijn gekomen, maar ook dat ik trouwe bezoekers heb die hier regelmatig komen lezen. Of toch even een kijkje komen nemen. Sommigen onder jullie reageren af en toe, zij het hier, of via een mailtje. Van jullie weet ik wie jullie zijn. Maar ik krijg natuurlijk véél minder reacties dan dat er bezoekers zijn, want anders had ik zo’n slordige honderd reacties per dag te lezen, en die zijn er niet.

En kijk, dat maakt mij dus enorm nieuwsgierig, want het feit dat jullie regelmatig terugkomen, zal waarschijnlijk ook wel wat willen zeggen. Lezen jullie mijn stukjes graag? Zijn jullie lotgenoten? Kennen jullie mij IRL? Of zijn jullie gewoon nieuwsgierig, en vragen jullie je af wat voor stommiteiten Kaatje vandaag weer zal hebben uitgehaald?

Kortom… Wie zijn jullie eigenlijk?

Al een paar dagen valt mijn oog op de sneeuwklokjes die weer uitbundig staan te bloeien. Ik besluit om er een FOTO van te maken, al staan die prachtige bloemetjes wél heel dicht bij de grond voor iemand met een krakkemikkig bewegingsapparaat als het mijne. Maar goed, buurman heeft het in zijn hoofd gehaald om net op het uur dat ik siësta wilde houden zijn oprit met een hogedrukreiniger te lijf te gaan, en dit lijkt mij een leuk alternatief om die lawaaierige uren door te komen.

Net naast de klokjes zie ik hoe een blaadje in het ijle hangt te zweven. Het heeft iets wonderlijks, iets mysterieus, en het ontlokt mij filosofisch gemijmer. Het spinrag waarmee het wordt vastgehouden is bijna niet te zien: superdun, gespannen tussen hemel en aarde. Het is een raadsel waar het begint en waar het eindigt. Weer een subtiele aanzet om het mysterie van leven en dood te kunnen accepteren als een mysterie.

We zijn al bijna eind januari, en de winter heeft zich de voorbije weken zowel in mijn lijf als in de natuur al goed laten voelen. Veel mensen vinden het maar een dooie, saaie tijd. De natuur is nochtans, zélfs tijdens de koudste dagen, al stilletjes bezig met de voorbereiding van het volgende seizoen.

Toen buurman eindelijk ophield met lawaai maken, hoorde ik achter mij een merel zachtjes fluiten. Ik moest er haast vlakbij gaan staan om hem te kunnen horen. Alsof hij zijn lied neuriede, bang om de natuur nu al te wekken, maar toch niet meer kon wegsteken dat het straks echt wel weer lente gaat worden…

“Je favoriete televisieprogramma gemist? Kijk wanneer het jou uitkomt! Geniet vanaf nu mee van de kleinste details op je tv-scherm, met High Definition TV! Interactieve digitale tv via het internet, mis het niet!”

Na elk tv-programma slaan ze mij nu al maanden met die boodschappen om de oren. Net gemist? Ooit gemist? Geen probleem, er is digitale tv!

De mogelijkheden lijken eindeloos. Kiezen tussen tientallen films zonder een bezoek aan de videotheek. De uren van mijn trein opzoeken zonder dat ik mijn computer hoef aan te zetten. Themakanalen over lifestyle (u weet wel, die categorie waarin mijn blog werd genomineerd, ondanks het feit dat ik hem zelf eigenlijk heb ingedeeld bij de categorie ‘Dagelijks Leven’), sport, muziek, reizen. Ik kan zelfs van de natuur genieten zonder uit mijn luie zetel te moeten komen. En nog leuker dan staan zingen onder de douche: meezingen met karaokeclips!

Niemand heeft mij ooit gevraagd of ik dat eigenlijk allemaal wel wil. De folders vullen mijn brievenbus, en ik heb er ook al tientallen telefoons voor gekregen. Ze gaan er blijkbaar àllemaal van uit dat ik hevig verlang naar digitale televisie.

Wel, ik heb niet echt het gevoel dat ik iets mis wanneer ik de vijfduizendtweehonderdéénentachtigste herhaling van FC De Kampioenen niet kan bekijken. En een karaoke, dat doe je toch véél liever in een foute karaokebar met enkele goede vrienden (Herinnert u zich DEZE eigenlijk nog?). Alleen die documentaire over de vrije natuur, die had vandaag van pas kunnen komen. Mijn lijf ligt namelijk een beetje veel dwars, en echt wandelweer kan je het vandaag ook bezwaarlijk noemen…

Ik vertelde gisteren aan mijn tweelingziel dat ik mij de laatste tijd zo gelukkig voel, ondanks de situatie waarin ik mij bevind. Ik relativeer, ik wissel slechte dagen af met goede, minder slechte met minder goede, maar het lukt mij om een beetje te werken. En belangrijk daar bij: toch bewaak ik mijn grenzen.

Maar ik wil ook óver de grenzen, daar in elk geval uitzicht op hebben. En dus komen er plannen naar boven. Grensoverschrijdende plannen. Plannen om een andere stad te verkennen, samen met mijn huisgenoten. Dromen van genieten in de zon, van gezellige terrassen. De voorpret is er in elk geval al, ik heb vandaag namelijk voor mijn gezin een citytrip geboekt naar Barcelona.

Maar voorlopig zit ik nog even hier, bevind ik mij nog aan deze kant van de grens. En nu ik het toch over grenzen heb, wil ik toch nog even duidelijk maken dat er ook grenzen zijn waar je niét over kan, grenzen waarin er bewaakt wordt hoe er met elkaar wordt omgegaan.

Misschien ben ik toch een beetje een te grote idealist. Ik ga uit van mijn eigen mensbeeld, en daardoor word ik soms genadeloos teleurgesteld in mensen.

Vandaag ben ik weer op het punt gekomen waarbij ik dat als een uitdaging kan zien. En ik zie wel waar het mij brengt. Ik voel mij in elk geval stukken beter dan eerder deze week, toen ik mijn vorige logje schreef…

Alle nieuwjaarswensen zijn ondertussen allang geschreven en gezegd, de kerstbomen zijn opgehaald voor de nog enige toegelaten brandstapel. Alleen de achtergebleven dennennaalden op het tapijt en de geur van kaarsen en gebraden kalkoen in de gordijnen herinnert nog aan de overgang van het ene jaar naar het andere.

Zijn wij in het nieuwe jaar andere mensen geworden? Is de wereld er op verbeterd?

Ondanks alle hardheid die over onze aardbol waait, blijft er gelukkig ook voor de zachte kant in het menselijke denken nog een plaats voorbehouden. In alle stilte zorgen duizenden landgenoten voor kinderen die hun kinderen niet zijn, voor mensen die het niet alleen aankunnen, voor verschoppelingen en opgejaagde asielzoekers, voor de bedreigde natuur en de verwaarloosde huisdieren.

We leven helaas in bizarre tijden. De angst bij sommigen voor terroristische aanslagen en voor “al die vreemde luizen” is zó groot, dat ze een pakske koteletten voor een mogelijke bom aanzien, en gecontroleerd opblazen.

Maak de mensen nog maar wat banger. Moeten we dan echt elke baardige allochtoon als een bedreiging gaan aanzien? Bij God én bij Allah, laat het alstublieft nooit zover komen. Het beestje van de angst zit bij sommigen onder ons helaas al veel te diep.

Laat ons alstublieft ons gezond verstand niet verliezen. Er zijn honderdduizenden allochtonen die geen vlieg kwaad doen, en die zich ver van alle fanatiekelingen houden, gelijk welke nationaliteit deze laatsten hebben.

Vrede aan alle mensen op aarde van goede wil. Ook aan alle anderen…

(dit stukje werd geschreven als reactie op een LOG vol racistische uitlatingen waar ik een héél slechte smaak in mijn mond heb aan overgehouden.)

Vorige week was ik -zoals ik al vertelde-, een beetje ziekjes. Maar toen ik al dat prachtige winterwit door het venster zag, en mij tegen het weekend al wat beter voelde, was ik echt niet meer te houden. Ingepakt als een Eskimo slaagde ik er zondag zowaar in om mijn ventje mee te tronen naar de Blaarmeersen.

Daar aangekomen, wou mijn waaghals het ijs op. En of ik ook meeging, wou hij enthousiast weten?

Komaan zeg, krakkemikkig Kaatje het ijs op… Dat durfde ik toch echt niet. Als er één was van wie ik mocht veronderstellen dat hij dat zou begrijpen dan moest hij dat toch zijn! Maar hij zei dat hij mij heel goed ging vasthouden, en dat hij er voor ging zorgen dat er echt niks ging gebeuren, en dat het ooooo zo leuk was… En ik liet mij vermurwen.

Het ijs ging van hobbeldebobbel, en ik vond het dood en doodeng, bang als ik was om te vallen en dat krakkemikkige lijf van mij in duizend stukjes te voelen breken. Ik moest terugdenken aan de winter van 1986. Toen stond ik voor het laatst op schaatsen, op net dezelfde plek, en ik begon er zowaar evenveel als al die anderen rondom mij van te genieten. Heel voorzichtig deed ik een paar stapjes op het ijs, en liet even later zelfs de arm van mijn ventje los, die er vrolijk –en met pretlichtjes in zijn ogen- op los begon te glijden.

Gisteren is het beginnen dooien, en ik kijk nu al met weemoed terug op de voorbije winterse periode. Het was dan wel berekoud, maar ik hou er schitterende herinneringen aan over…

Het heeft door de grieptoestanden een paar dagen langer geduurd dan hier de gewoonte is, maar na een grondige schoonmaakbeurt is er niets meer in ons huis dat nog herinnert aan de voorbije feestdagen.

We hebben de Decembermaand definitief het huis uit gejaagd, en in ons hart is er al volop plaats voor het volgende seizoen. We brachten daarnet namelijk –samen met de wekelijkse boodschappen- een boeketje kraakverse tulpen mee.

Omdat ik denk dat de grauwe dagen anders nog zo lang gaan duren, en zelfs al vriest het buiten nog dat het kraakt, ik had goesting in wat warmere kleuren. In ons huis is de lente vandaag dus al een heel klein beetje begonnen!

Of hoe smog soms ook gewoon mooi kan zijn…



Meer 'Winterwonderland' kan je HIER bekijken.

Goh, waar zou dit stukje over gaan hé zeg.

Ik ben nogal van de chocolade. Altijd al geweest. Vooral melkchocolade gevuld met praliné vind ik zo zalig.

Volgens mij wéét mijn baas dat gewoon, want maandag kreeg ik van hem voor mijn Nieuwjaar een doosje ‘Paardekopkes’ van de bekende chocolaterie VAN LERBERGE in Gent cadeau.

Ik zette ze bij thuiskomst ergens hoog en héél ver achteraan in een van mijn keukenkastjes, zodat ik er wat moeite voor zou moeten doen als de goesting toesloeg. En ik hoopte stilletjes dat ik ze zou vergeten.

Hah, dat lukte natuurlijk niet hé.

De goesting sloeg zelfs vlugger toe dan verwacht. En hoewel ik mij momenteel zo ziek als een hond voel (heb al een paar dagen het gevoel dat ik de griep heb, ben er nochtans tegen ingeënt) en zielig lig te zijn in de zetel, heb ik daarnet tóch een hele laag van het doosje soldaat gemaakt. Zo maar zes paardekopkes na elkaar opgegeten…

Ik hoop dat ik de winkel van Chocolaterie Van Lerberge niet kan bereiken met het openbaar vervoer. Echt. Ik. Mag. Daar. Niét. Naar. Toe.

Dus…

Hier ligt een taak voor de lezers van mijn blog…

HOU MIJ TEGEN!

Updeetje: oh, heel toevallig heb ik op de site van De Lijn gevonden dat bus 70, 71 én 72 mij rechtstreeks naar de winkel zouden kunnen brengen… *zuuuuuuucht*

Wij zijn echte dieren- en natuurvrienden, en gisterenavond zei Frank De Boosere dat we met dit vriesweer best ook eens aan de vogeltjes in onze tuin denken. Want wij kunnen een paar extra kousen of thermisch ondergoed aantrekken en de centrale verwarming een paar graden hoger zetten, maar ik vermoed dat sloefkes aan vogelpootjes en een dikke frak een stuk lastiger zijn om te vliegen.

Mijn ventje ging vorige week al aan de slag, en dacht: laat ik het vogelhuisje dat in de tuin staat en zo goed als uit elkaar valt eens restaureren en er wat te knabbelen in leggen en hangen. Hebben ze toch dat.

Sindsdien is het hier elke dag een gaan en komen van roodborstjes, meesjes, vinken, mussen en winterkoninkjes. Zelfs een Vlaamse Gaai en ook nog enkele andere, ons onbekende soorten, werden al gespot. Ik kijk vanuit mijn zetel mijn ogen uit op de gezellige drukte die er heerst rond en op het voederhuisje.

Onze gevederde vrienden worden hier nogal verwend. Ze krijgen vetbollen, appels, restjes aardappelen, zonnebloempitten, en ongezouten pinda’s. En dagelijks ga ik hen ook de overschot van het brood voederen.

Daarnet scheelde het niet veel of ik had zelf kunnen beginnen aan het broodrantsoen, want vandaag is het toch écht wel berekoud. Ik denk dat ik mijn lunch ook maar eens buiten ga verkruimelen…

Er heerst een héél biezondere situatie ten huize Kaatje.

Mijn mannetje kreeg gisteren telefoon waarin hem gemeld werd dat er deze week, vanwege het gure winterweer, nog niet zal kunnen gewerkt worden. Zijn baas vindt het “een klein beetje” te koud om onder de huidige omstandigheden buiten te werken, en zijn bouwverlof wordt dus verlengd met vriesverlof.

Maar daardoor komen wij hier met het heel uitzonderlijke gegeven te zitten dat ik vandaag diegene was die ging werken (er moet er tenslotte één de boel draaiende houden, niewaar *kuch*), en dat mijn mannetje mocht thuisblijven in ons knusse warme huisje.

Ik schakelde hem prompt in als keukenhulp, en gaf hem de opdracht om een knolselder te kuisen en in blokjes te snijden. Een werkje dat hij heel nauwgezet ten uitvoer bracht, en waar hij héél lang zoet mee bleek. De knol werd uiterst secuur in brunoise gesneden.

Als het van mijn inkomen moet gaan afhangen, zullen het de komende tijd héél dunne schellekes beleg worden op de boterham. Mijn ventje hield alvast rekening met dat gegeven. Toen ik vanmiddag terug thuis kwam van mijn werk, had hij schellekes Gandaham gesneden… van bijna één cm dik…

Het vriest er nu al enkele weken goed op los, en voor volgende week voorspelt men ook vriestemperaturen voor overdag.

Ik vind de winter eigenlijk een prachtig seizoen, en als het fysiek enigszins mogelijk is, trek ik er graag op uit met mijn fototoestel. De rijp op de planten, sneeuwpret, warme cécémel met een dot slagroom, een knetterend haardvuur, vrolijk dansende theelichtjes… Echt, de winter kan heel mooi zijn.

Mijn lichaam denkt daar helaas anders over.

Het begint al tijdens de nacht: mijn spieren verkrampen en ik heb ’s morgens de grootste moeite om op gang te komen. Op zo’n momenten vind ik België dan weer een kl*t*land en loop ik als een oude kreupele mopperkont binnensmonds te mompelen dat ik naar Spanje ga verhuizen als ik groot ben.

Je zou denken dat het voldoende is om je met zo’n weer gewoon wat warmer aan te kleden, maar ik heb echt de grootste moeite om mijn verkrampte lijf warm te krijgen en te houden.

Schanulleke, die de ZIEKTE VAN RAYNAUD heeft, heeft met het proberen warm krijgen en houden van haar lichaam zo mogelijks nog meer problemen dan ik. Warme handschoenen (vanbinnen met fleece en vanbuiten wol), warme muts, een sjaal die (ook binnenskamers) vier keer rond haar nek gedraaid is, twee dikke truien boven elkaar met daaronder een t-shirt met lange mouwen, en ga zo maar door, niets helpt. Mijn zonnetje zit momenteel zelfs geplaagd met wintertenen.

Als mijn dochter en ik ons met dit weer naar buiten wagen, dan lijken we zowat klaar om naar de Noordpool te vertrekken. Uiterlijk heb ik weinig met mijn dochter gemeen, maar het lijkt er helaas meer en meer op dat ze ook met een kwakkelende rotlijf gaat opgezadeld zitten…

De eerste dagen van 2009 begonnen met:

• Een fameuze fysieke kater wegens het veel te ver over mijn grenzen gaan gedurende de laatste dagen van 2008
• Een eindejaarsdiner dat zwaar op de maag bleek te vallen en mijn darmen serieus ontregelde
• Voor de eerste keer in mijn leven een reisbureau binnen stappen om documentatie op te vragen i.v.m. een trip naar Barcelona
• Een panne bij Skynet en bijgevolg een beetje moeilijk kunnen bloggen
• Motsneeuw (ik had nog nooit van het woord gehoord) en ijs op de grachten
• Het soldaat maken van een gekregen fles Cava FreiXenet (manmanman, lekker!) met mijn ventje en al meteen op de eerste dag van het jaar een beetje tipsy

Het belooft een memorabel jaar te worden.

Buiten ontploft vuurwerk.
Ik ben aan het afwassen, mijn handen zitten in het hete water.
TINCA, het bloemenelfje, is op bezoek.
Ze zit op de gootsteen en blaast bellen met mijn afwaswater.
“Het is vandaag de eerste dag van 2009” zegt ze, “wat laat je achter in 2008?”

Ik denk even na…
“Het moeten stoppen met de Spaanse les, een paar ziekenhuisopnames, en een heleboel pijn”, antwoord ik dan.

Tinca knikt.
Elfjes hebben niet zoveel woorden nodig. Zelfs wanneer ik nog iets niet helemaal begrepen heb, snappen zij het vaak al helemaal…

“O ja” zeg ik, “en mijn bergschoenen. Ik wil volgend jaar beslist mooie reizen maken, maar niet meer naar de bergen.”

Tinca heeft ondertussen een grote zeepbel geblazen.
Samen kijken we hoe hij statig naar boven zweeft en tegen het plafond uit elkaar spat.

“OK”, zegt Tinca, “en wat neem je mee naar 2009?”

Goede vraag…
Langzaam droog ik de borden af, en de pannen, en het bestek.

Minuten verstrijken…

Dan komt er een hele mooie zeepbel naar mij toedrijven, met Tinca erin. Met uitgestrekte armen draait ze rondjes. Vlak voordat de zeepbel mijn schouderblad raakt, doet ze een stapje naar voor en staat ze op mijn schouder.

“Weet je ’t al?” fluistert ze in mijn oor.
“Eigenlijk niet” zucht ik, “maar in elk geval een paar mensen die mij enorm dierbaar zijn, een schrift, en mijn pen”.

Tinca schraapt haar keel…
“En jou, natuurlijk.” zeg ik snel…