kaatje groet 's morgens de dingen...

We begonnen dag drie zowaar met een kleine regenbui, maar van zodra we één stap hadden buiten gezet, klaarde het uit en kregen we alweer een stralende lentedag in onze schoot geworpen.

Wie in Barcelona is, moet natuurlijk de Sagrada Familia gezien hebben. Het is zowat Gaudí’s meest bekende en bezochte werk. De aanblik van deze kathedraal, waaraan men al in 1886 begon te bouwen, is duizelingwekkend. We waren het er over eens dat de buitenkant fenomenaal was, maar de binnenkant, die nog steeds volledig in de steigers staat, kon mijn ventje maar matig bekoren. Hij twijfelde sterk of hij het geheel nu ongelooflijk mooi of juist afgrijselijk lelijk moest vinden. Ik vond het vooral fascinerend, want waar kan je het heden ten dage nog meemaken dat je een kathedraal met je eigen ogen kan zien bouwen? Er bestaat een mogelijkheid om een lift te nemen tot halverwege de torens, en naar het schijnt is het uitzicht over Barcelona daar adembenemend. Maar een wachtrij van om en bij de twee uur vonden wij toch net iets te veel van het goede.



Om mijn lijf een beetje rust tussendoor te gunnen, maakten we in de namiddag een boottocht met “Las Gondrolinas”. Zolang het bootje zich binnen de havenmuren bevond, was er niets aan de hand en leek het een rustig boottochtje te gaan worden, maar eens we op zee kwamen, waren we overgeleverd aan de wilde golven. Schanulleke hing anderhalf uur groen vastgeankerd aan de reling, bang als ze was om in het water te belanden. Zowat alle foto’s die ik tijdens dit tochtje maakte, bleken achteraf trouwens goed voor de prullenbak, want door de sterke deining waren zowat alle horizonten schots en scheef. Maar het was gieren van de pret, en het kriebelde in onze buik dat het geen naam had.

Om de dag te besluiten, gingen we nog La Pedrera, ook bekend als Casa Milà, gaan bekijken. Bij de toegang werden mijn fototoestel en mijn Tripod gescand, en tot mijn grote verwondering moest ik deze laatste achterlaten in de vestiaire. Geen idee eigenlijk waarom, want de securityman deed alsof hij noch Spaans, noch Engels begreep, en maakte mij enkel met zijn stuurse blik en onvriendelijke bewegingen duidelijk wat er van mij verwacht werd. We lieten het niet aan ons hart komen en genoten van al het moois dat La Pedrera te bieden heeft. Casa Milà is tussen 1905 en 1910 gebouwd, en op de vijf verdiepingen van dit gebouw kom je alles te weten over het werk van Gaudí. In dit museum is zelfs een appartement ingericht in oude stijl. Allemaal even fascinerend, vooral voor mijn ventje, die –loodgieter zijnde- maar niet weg te slaan was van de badkamers uit die tijd!

“Dankzij” een foutieve wake-up call om vijf uur in de morgen, verliep onze eerste ochtend in Barcelona een klein beetje chaotischer dan verwacht. Ik kreeg op dat ontiegelijke vroege uur een hele lading Catalaans over mijn nog slapende hoofd, en haakte niets begrijpend de telefoon verbouwereerd weer in. Geen idee waar men het aan de andere kant van de lijn over had gehad, maar mijn slaap was in elk geval over en we waren klaar om aan onze tweede dag te beginnen.

De zon straalde, en we begonnen onze dag met een bezoek aan La Boqueria. Van verschillende mensen had ik gehoord dat we dat zeker niet mochten missen, en ze hadden stuk voor stuk gelijk. Wat we daar te zien kregen, tart elke verbeelding, en kan eigenlijk met geen woorden (en zelfs met geen foto’s!) worden beschreven: je moet het echt gezien en meegemaakt hebben. Alle mogelijke soorten groenten en fruit, keurig volgens soort en kleur gestapeld, elk mogelijk onderdeel van varkens, kippen en andere onduidelijke diersoorten, vissen in alle mogelijke kleuren en gedaantes… Te veel om op te noemen.



Vervolgens bezochten we Palau Güell. Het huis is jarenlang gesloten geweest omwille van restauratiewerken, en ook nu nog is enkel de benedenverdieping en de kelder te bezoeken. Helaas, driewerf helaas, de beroemde schouwen boven op het dak kregen we alleen maar van beneden op straat te zien. Ondanks dat, stond er al een lange rij te wachten aan de ingang. Voor de eerste keer merkten we wat er ons nog zou te wachten staan bij alle andere werken van Gaudí: overal lange wachtrijen, gaande van een half uur tot zelfs twee uur om één van de torens van de Sagrada Familia te kunnen beklimmen!

Na Palau Güell spoorden we met de metro richting Parc Güell. Hier verwachtte ik veel van, aangezien ik op voorhand veel foto’s had gezien, en meteen mijn hart had verloren aan de werken van Gaudí.

Van aan het metrostation wachtte ons nog een wandeling van bijna een kilometer, gevolgd door een lange steile klim, die gelukkig af en toe onderbroken werd door een stukje roltrap. Pas achteraf las ik ergens dat je best een taxi kan nemen tot aan de ingang van het park als je slecht te been bent. Ik kwam dus steendood boven toe, maar het uitzicht dat we over het park en over Barcelona kregen, deed mij meteen alles vergeten…

Vooraleer ik op reis vertrok naar Barcelona, had ik nog nooit een vliegtuig van binnen gezien. Iedereen probeerde mij op zijn of haar manier gerust te stellen en er mij van te overtuigen dat vliegen leuk is, maar elkeen vergat er bij te vermelden dat je maag een keer of zeven in je keel zit tijdens de landing en dat je met een harde boenk neerkomt op de landingsbaan. Gelukkig wist ik het niet op voorhand, en genoot ik volop van het prachtige uitzicht over Barcelona en van de sensaties.

Pas achteraf zal ik te horen krijgen van mijn buurman, die gewoon is om te vliegen, dat dit alles behalve een zachte landing was. *slik*

We landen wel keurig op tijd, maar moeten achteraf nog een hele tijd wachten tot onze bagage van de band rolt. Was het in Zaventem nog even spannend omdat mijn ventje zijn schoenen uit moest doen om door de douane te geraken, in Barcelona kunnen we alledrie zonder problemen doorlopen.

De Aerobús brengt ons spoedig van aan het vliegveld tot op Plaça de Catalunya. Het hotel ligt vlakbij, en amper een uurtje na onze onzachte landing zijn we ingecheckt.

Mijn ventje gebiedt mij om eerst even te rusten en wat te bekomen van onze reis, maar ik kan niet wachten om de stad in te trekken. Rusten zal ik wel doen als we weer thuis zijn, beloof ik hem plechtig. Bovendien kan ik vanop ons balkon het begin van La Rambla al zien liggen, en ik popel om op ontdekking te gaan.

Enkele tellen later begeven we ons in de mensenmassa, om een verkennende wandeling langs La Rambla te maken tot aan Port Vell (de oude zeehaven van Barça). We komen al meteen ogen te kort. Om de paar meter treden straatartiesten op, we bewonderen de mozaïek van Joan Miró, staan oog in oog met de font de la portaferrissa, bekijken de Farmàcia Nadal, en houden een welgekomen eerste break in het beroemde Escribà, waar de patisserie werkelijk om je vingers af te likken is. La Boqueria blijkt helaas gesloten (ik vermoed omdat het Paasmaandag is), en ook Palau Güell is allang dicht, dus we besluiten meteen om de volgende dag terug te keren.

Na een beklimming van het Monument a Colom (gelukkig met de lift) krijgen we voor een tweede keer die dag een uitzicht over de prachtige stad. Nadien verkennen we nog Port Vell, maar na een heerlijke maaltijd in “Ra”, een hip restaurant aan de achterzijde van La Boqueria, is mijn pijp echt wel uit en begeven we ons met de metro terug richting hotel, waar ik mij al na amper twee minuten in dromenland bevind…

De voorbije week hing ik twee keer met mijn kont in de lucht en zat ik vijf dagen met mijn kont in Barcelona. Maar dat wisten jullie al, omdat jullie mijn vorige logje hadden gelezen. Of omdat jullie mijn Twitterupdates volgden. Of jullie hadden het gewoon te druk met al jullie eigen bezigheden en merkten niet eens dat ik weg was, dat kan natuurlijk ook.

In elk geval ben ik sinds gisterenavond weer veilig terug in het Gentse, en zal hier in de loop van de volgende dagen een beetje een dag-tot-dag-verslag komen van onze vakantie. Niet geïnteresseerd? Dan moet je over een week nog maar eens terugkomen. Wel geïnteresseerd? Ik doe mijn best om een van de volgende dagen alvast een beschrijving te geven van de eerste dag, die voor mij vooral in het teken stond van onze luchtdoop.

Er komen ook een paar foto’s, want ik ben met ongeveer een 600-tal naar huis terug gekomen. Die moeten eerst nog allemaal gesorteerd worden, en ik wil er voor onszelf ook een keurig album van maken, dus daar ben ik ook nog wel even zoet mee.

Maar voorlopig nog even niets. Ik moet eerst bekomen van al de geleverde inspanningen, want die waren niet mis. Geen idee hoeveel kilometer Kaatje en C° de afgelopen dagen gewandeld hebben, maar het waren er véél, ondanks het overvloedig gebruik van de metro. Barcelona was groot, indrukwekkend mooi, en gezellig. En we hebben onszelf alvast de belofte gemaakt om er ooit nog eens terug te keren…


Casa Batlló

Terwijl jullie dit lezen, genieten wij van een ‘chocolate con churros’ in de ‘Granja La Pallaresa’ op de Ramblas. We eten Catalaans en genieten van de kunsten van Gaudí.

We zitten dus in Barcelona. Vijf dagen cocoonen in een vreemde stad. De computer is niet mee, dit logje is er gekomen dank zij de planknop. Mijn gsm staat uit (al zal ik af en toe wel een Tweet proberen plaatsen op Twitter), we lezen geen e-mails, geen kranten en geen blogs.

De taken zijn goed verdeeld: ik stippelde een beetje het parcours uit, terwijl mijn ventje goedkeurend knikte en mij liet begaan. Het meeste zullen we samen doen, al weet ik nu al zeker dat hij zal afhaken als ik straks het Picassomuseum wil bezoeken, en met een glimlach op zijn gezicht zal plaats nemen op een terrasje, terwijl zijn dochter ondertussen zal willen gaan shoppen. Achteraf zullen Schanulleke en ik naar de ondeugend kijkende zuiderse jongelingen loeren en hij naar de plaatselijke schonen met lang donker krullend haar. Cultuur is een breed begrip hé.

Ik wil de Ramblas verkennen, op de o zo gekende bank zitten in Parc Güell, genieten van La Pedrera en Casa Battló, lekkere tapas eten, een voetmassage krijgen bij ‘Masajes a 1000’ in de L’Eixamplewijk, en ’s avonds de zon zien ondergaan boven de oude haven. Tot mijn ventje mij met aandrang naar onze hotelkamer zal loodsen. “Te quiero”, zal ik nog net voor ik indommel kunnen fluisteren, en al mijn zonden zullen mij op slag vergeven zijn…

Het is me weer wat ten huize Kaatje. Geen idee hoe het komt, maar op de een of andere manier blijk ik onheil te blijven aantrekken.

Maandag moest ik naar de specialist om de uitslag van de bot- en ct-scans te bespreken. Aangezien ik al een hele tijd veel meer last heb van mijn bekken en rechterheup, vertrok ik met het gevoel dat mijn botscan slecht ging zijn. Om mijn ct-scan maakte ik mij eigenlijk helemaal geen zorgen.

Maar ik bleek verkeerd gedacht: mijn botscan is vrijwel hetzelfde gebleven als de vorige keer, iets wat heel goed nieuws is, dus ik zakte opgelucht wat onderuit. Maar toen haalde de dokter het zware geschut boven. De uitslag van mijn ct-scan blijkt zodanig slecht te zijn, dat ik eigenlijk niet meer onder een operatie uitkan.

Simpel uitgelegd komt het er op neer dat mijn rug op een paar plaatsen helemaal aan het inzakken is, en daardoor wordt het zenuwkanaal op twee plaatsen ingedrukt. Ik moet nog een EMG laten maken om de toestand te vergelijken met de vorige meting, maar aan mijn dokters’ reactie te zien, geloof ik niet dat ik er deze keer nog onderuit ga kunnen. Slecht nieuws dus, en al helemaal niet het nieuws dat ik had verwacht.

Gisteren ging het alweer richting ziekenhuis, deze keer met Schanulleke. Ook zij klaagt al geruime tijd van aanhoudende rug- en spierpijn, en met mijn medische geschiedenis in het achterhoofd wil de dokter geen enkel risico nemen. Ze moest dus bloed laten prikken om reumatesten en HLA B27 te laten bepalen, en foto’s laten maken van haar rug. Van het bloedonderzoek hebben we nog geen resultaat, maar op de foto’s is een sacralisatie te zien, wat wil zeggen dat haar 5e lendenwervel (L5) vergroeid is met S1. Ik heb geen idee of dat iets aangeboren of verworven is, en of dat de oorzaak kan zijn van de last die ze heeft, daarvoor zullen we een volgend doktersbezoek moeten afwachten. Maar ik maak me –mijn eigen toestand indachtig- toch ernstige zorgen.

Mijn dokter gaf mij de raad mee om eerst eens goed te genieten van onze vakantie, en geloof het of niet, die vakantie komt net op tijd…

Mijn elektrische fiets is nog maar enkele jaren oud, dus mijn remmen werken nog prima. En dat was maar goed ook, want vanmorgen werd ik al om kwart voor negen bijna omver gereden. Een man kwam net op het moment dat ik gelukzalig voorbij kwam peddelen, in volle snelheid van zijn oprit gestoven. Hij scheen er niet eens van geschrokken te zijn dat hij mij bijna omver had gereden, want nadat hij mij amper een blik had gegund, zette hij zijn reis verder met gierende banden. Mijn goesting in een fietstochtje was meteen over, en ik maakte per direct rechtsomkeer.

Eenmaal thuis, en een beetje bekomen van de schrik bij een grote tas koffie, zette ik mij aan de arbeid. Ik maakte met behulp van een schema dat ik van LUCRETIA kreeg en wat reisgidsen een klein programmaatje op voor onze citytrip naar Barcelona. Ondanks dat ik mij voornam om het rustig aan te doen, zitten de dagen toch redelijk goed vol. Een mens gaat tenslotte niet op reis om op zijn hotelkamer te zitten, en er zijn toch een paar dingen die ik absoluut wil gezien hebben. Ik heb geen idee wat we uiteindelijk ook echt van mijn gemaakte programma zullen kunnen uitvoeren, daar zal mijn lijf ter plaatse wel over beslissen, maar ik heb ondertussen ongelooflijk veel goesting gekregen om te vertrekken.

Eerst nog even op de tanden bijten, want er komt nog een hele moeilijke week aan, maar daarna kan niets ons nog tegenhouden en zetten we eindelijk koers naar -wat ik hoop- een zonnige vakantie!