kaatje groet 's morgens de dingen...

“Gelijk anders?” vroeg de kwaffeus mij terwijl ik in de stoel plaatsnam. “Goed kort!” zei ik. En ik zei het zoals het hier geschreven staat: met het uitroepteken er achteraan.

De kapster begon prompt te hoesten gelijk een hond. Blijkbaar zitten we allebei op hetzelfde ogenblik met hetzelfde hoest-je-ziel-uit-je-lijf-virus opgescheept. Goed zo, dan konden we elkaar tenminste al niet besmetten.

Ze nam haar schaar- en borstelset, en ging aan de slag.

Het werd ingekort. Heerlijk, lekker fris ik-zie-en-voel-dat-het-korter-wordt-kort. Zelfs mijn nek werd uitgeschoren. Aan het einde van de sessie keek ik heel wat blijer en opgeruimder in de spiegel dan op het moment dat ik bij de kwaffeus was binnen gekomen.

Ik zie er zelfs min of meer gezond uit!

Hij blijft leuk!

Vandaag heb ik echt niks gedaan. Een dagje hangen in de zetel, een doucheke pakken als het uitkomt (13u30), appeltaart eten in plaats van te koken, en voor de rest: lekker niks.

Of toch: hier en daar wat in een krant/tijdschrift/boek lezen, dan weer wat FarmVillen op Facebook, en daarna nog een taske koffie slurpen.

Ook de rest van het gezin was lui vandaag. Ventje volgde alles maar met een half oog, omdat hij gisteren heel de dag in de tuin gewerkt heeft en daar heul erg moe is van geworden. En ook Schanulleke is moe, van het leidingsweekend dat ze achter de rug heeft.

Best fijn, zo’n dagje samen niksen. Al waren er eigenlijk eerst plannen voor een sneukeltocht, maar mijn lijf besliste dat het echt hoog tijd was voor een paar rustdagen. Dus het was ook wel een beetje uit noodzaak, dat hele dagje niksen. Om weer wat energie op te doen voor wat er de komende week weer allemaal op mijn pad gaat komen.

Vanavond dus ook vroeg naar bed. Vanonder het dekbed naar het laatste deel van ‘de Zaak Alzheimer’ kijken. En daarna proberen slapen, anders trek ik het de volgende dagen allemaal niet. Welterusten!

Het was een bewolkte woensdag, maar we lieten met z’n vieren de zon schijnen rond de gedekte keukentafel. Uit het wafelijzer kringelde een heerlijke wafellucht, en de verhalen spatten uit onze monden.

Zo een wafelenbak onder vriendinnen heeft iets speciaals: je kaken blozen van de gezelligheid, en er is altijd wel iemand die een sappig of grappig verhaal zit te vertellen.

De kelen werden eerst gesmeerd met enkele glazen Cava, en we mijmerden. Over vroeger, over… zoveel. Ook over vriendschap.

Na de geur van zo'n wafelenbak ga je naar huis met vrolijke herinneringen aan een heerlijke dag, maar vooral aan de gastvrijheid die je te beurt is gevallen...

(Meer over de wafelenbak en foto's kan je HIER lezen en bekijken.)

Gisteren werd het centrum van Gent helemaal overgenomen door voetgangers en fietsers. Het was echt druk in ’t stad, en toch waren er tot ver buiten de gekende autovrije zones geen (of toch weinig) auto’s of motorfietsen te horen of te zien.

Gent deed gisteren voor de eerste keer sinds de jaren zeventig mee aan een autovrije zondag. “Gent fietst” bestaat al een aantal jaren, maar werd nu naadloos ingepast in het programma van de autovrije zondag.

De apotheose was een fietstocht die om 16u30 in gang werd geroepen door de Gentse Belleman. De deelnemers vertrokken op het Sint Pietersplein en fietsten langs de ring helemaal rond het autovrije gebied. Op dat moment werd ook de R40 autovrij gemaakt.

Mijn mannetje en ik reden niet mee in deze fietstocht, maar stonden het hele gebeuren wel geamuseerd gade te slaan. Nadat de hele meute ons gepasseerd was, reden we –met de fiets, of wat had je gedacht- op ons gemak terug naar huis…

Ken je dat gevoel dat je emmertje tot aan de rand gevuld is? En dat er dan net op dat moment iemand vreselijke dingen tegen je zegt en dat dat dan net de laatste druppel is waardoor je emmertje overloopt?

Ik wel. En mijn emmertje is al een tijdje vol. Want ik krijg woensdag weer een baxter, en de weken daaraan voorafgaand slaap ik nog slechter dan normaal, en ben ik nog vermoeider dan anders, en heb ik ook meer pijn, en kan ik dus ook minder hebben.

Maar oh, oh, Kaatje is moedig en sterk, en weet zich altijd wel overal doorheen te slaan.

Wel, ik heb nieuws voor u. Ook mijn voorraad moed en sterk-zijn geraken ooit op.

Of ze zenuwachtig is?
Natuurlijk is ze dat, zegt ze.
“Zeg mama, het is toch een grote stap in een mensenleven hoor”.

Daar moet ik even over nadenken. Grote stappen in een mensenleven, is dat niet iets voor grote mensen? Trouwen, kindjes krijgen, een huis kopen… Neen, jonge mensen nemen ook al grote stappen. Jonge mensen worden zenuwachtig van de eerste dag terug naar school. Al is zenuwachtigheid niet het juiste woord, bedenkt ze plots. Het is ongeduld.

Ongeduld om zo vlug mogelijk aan dat laatste jaar van de Humaniora te kunnen beginnen. Een belangrijk jaar, met heel wat scharnierpunten: volgende maand leidster worden van de Chiro, met de auto leren rijden, beslissen wat ze hierna verder wil gaan studeren.

Nog even ademhalen en dan… voorwaarts, mars! Naar een hogeschool. Naar welke, daar kan ze nog een heel schooljaar over nadenken. Eerst nog dat spannende eindrapport volgend jaar in juni. En dan gaat onze Miss Spanje (ze is gisterenavond ook aan haar derde jaar avondles Spaans begonnen) misschien, wie weet, wel op kot?

Er moet tijdens de eerste dagen van zo’n nieuw schooljaar altijd nog van alles geregeld worden. De boeken… Een toelatingsformulier ondertekenen dat haar de toelating geeft om over de middag de school te verlaten… “Heb je je abonnement mee? En ga je goed opletten?”

“Mijn kleine meisje wordt groot!” roep ik als moeder.
Ook ik maak nog altijd grote stappen. Zo blijven we bezig…